سه شنبه شب در منچستر بودم تا مایک دی از گروه Beastie Boys را در سالن آلبرت هال ببینم. بدیهی است که در لندن نیست. تالار آلبرت در منچستر، مکانی که شاید این روزها بیشتر برای Bingo Bongo شناخته شده است. مایکل دایموند اکنون 60 ساله است. شصت این یک فکر واقعا ترسناک است، به خصوص در هفته هالووین. انگار دیروز برای حقش میجنگید. در حال حاضر احتمالا برای حق خود را به حقوق بازنشستگی می جنگد. نوستالژی خونین
صحبت از آن، قبل از کنسرت، من به ناگز هد رفتم تا یک پاینت. اولین باری بود که وقتی مسابقه نبود و آنجا عملاً خلوت بود آنجا بودم. که به من این فرصت نادر را داد تا به جای اینکه سعی کنم آن را از پشت سر کسی ببینم در حالی که یک پیمانه را متعادل می کنم، به درستی به یادگاری هایی که دیوارها را پوشانده اند نگاه کنم. طبیعتاً چیزهای جورج بست زیادی در آنجا وجود دارد. و دوباره نوستالژیکم کرد از آنجایی که یونایتد قدرتمند باید روز شنبه مقابل چلسی بازی می کرد، باعث شد به این فکر کنم که چگونه به نظر می رسید بست همیشه در برابر چلسی آن را روشن می کند (به جز زمانی که قطار را از دست داد و به جای آن با سیناد کیوزاک گیر کرد). شاید نزدیکی به خیابان کارنابی، افراد مشهور در میان جمعیت یا فرصت خودنمایی با مردم زیبای لندن بود. هر چه بود، به نظر می رسید چلسی چیز خاصی از او به دست آورد.
برای 45 دقیقه در ناهار شنبه به نظر می رسید که چلسی چیز خاصی را از این تیم یونایتد نیز به ارمغان آورده است. من می دانم. مسخره، درسته؟ پس از بدبختی بی امان اکتبر، اینجا بودیم که فوتبال شایسته ای بازی می کردیم. مثلث های کوچک. بازیکنانی که به هم تیمی ها پاس می دهند، نه حریفان. حرکت از توپ شانس ایجاد شد. نیمه وقت نه! در برخی از بازی‌های اخیر، ما به سختی 9 پاس پشت سر هم کسب کرده‌ایم. آماد دیالو می توانست به تنهایی هت تریک کند. برونو فرناندز، ماتئوش کونا و برایان امبومو همگی موقعیت های مناسبی داشتند. کونا حتی توپ را در تور داشت، فقط برای اینکه VAR جشن را خراب کند. چلسی همچنین در یک بازی باز عالی که برای مدتی به نظر می‌رسید متعلق به دوران دیگری است، یک بازی را انجام داد.
دلتنگی، قاتل است، نه؟ من اشتباهی را مرتکب شدم که هر هوادار یونایتد در مقطعی انجام می‌دهد: به خودم اجازه دادم خوش‌بین باشم. شاید ما به گوشه و کنار رفته ایم. شاید کریک چیزی کشف کرده بود. شاید بازیکنان به یاد داشته باشند که قرار بود فوتبالیست‌های حرفه‌ای باشند و نه فقط ارواح دوران گذشته، زمانی که فوتبال، یونایتد و مایک دی جوان و شجاع و پیروز بودند (انصافاً، مایک دی هنوز نیمه دوم شروع شد و ما گوشه را مستقیماً به دیواری آجری تبدیل کردیم، مانند احمق‌های بی‌خیلی که هستیم. او اجازه داشت مانند یک چاقو از میان کدو تنبل هالووین عبور کند.
چند بار قرار است این کار را انجام دهیم؟ بلافاصله بعد از شروع بازی چند گل دریافت می کنیم؟ چند گل را درست قبل از نیمه دوم واگذار می کنیم؟ در دقایق پایانی چند گل را واگذار می کنیم؟ چند گل دریافت می کنیم، نقطه؟ داره ناخوشایند میشه
و طبق معمول با این گروه از پیتر کدو تنبل‌ها که پرهایشان را می‌کشیدند، سر ما رفت. تمام آن اعتماد به نفس، همه آن مثلث های زیبا، همه آن وعده ها مانند غبار دریا تبخیر شدند. ناگهان همه ما بیرون دریا بودیم، شبیه تیمی بودیم که قبلاً ملاقات نکرده بود و به هر حال واقعاً از ظاهر آن خوشم نمی آمد. مگوایر که سرش بیشتر از همه شبیه کدو تنبل بود، به نظر می رسید که کسی گفته “ترفند”، نه “درمان” را گفته باشد. وقتی درب آنها را کوبید.وقتی می گویید ‘ترفند’یا یک ترفند انجام می دهید، هیچکس نمی داند چه باید بکند.در این تیم نیست. اما هیچ کس به اندازه لیساندرو مارتینز این فروپاشی را به شکلی تماشایی و نامناسب تجسم نکرد.
پدرم در حال گوش دادن به talkSPORT بود که ظاهراً شخصی عملکرد مارتینز را بدترین عملکرد فردی دوران لیگ برتر توصیف کرد. حالا، با توجه به رقابت، این ادعای بسیار بزرگی است، اما من برای دفاع از او عجله نمی کنم. او کاملاً وحشتناک بود. این یک نمایش ترسناک هالووین از مردی بود که اکنون از تماس دوباره قصاب خودداری می کنم. راجرز او را روی نان تست می‌فرستاد (اگر به دنبال یکی دیگر از یک جناس بیستی بویز هستید، نان تست فرانسوی بین‌قاره‌ای). در یک نقطه، جو کول، در تفسیر، راجرز را توصیف کرد که مارتینز را مانند یک کوله پشتی حمل می‌کند. این عبارت به طرز شگفت‌انگیزی از سوی جو کول، لعنتی دیگری بود. جو کول لعنتی.
مارتینز مصمم به بدتر کردن اوضاع بود. او که قبلاً به دلیل خطا روی راجرز با کارت زرد جریمه شده بود، به این نتیجه رسید که معقول ترین کار در یک کرنر چلسی، تکان دادن دست در صورت وسلی فوفانا است. همه ما آن را دیدیم، به جز داوری که مثل خفاش هالووین کور بود. VAR وارد شد، ref. پنالتی، ref. دوم زرد. جلو بروید، لباس هالووین خود را بپوشید و چند در را باز کنید. شما به اندازه برخی از حیله گرهای هشت ساله ای که سر راه ما قرار می گیرند، نگاه می کنید. آیا نام شما مایکل دایموند است؟ نه، کلارنس مال منه
کول پالمر، با آرایش مویی که می‌توانست با ساتر مجسمه‌سازی شود، از همان نقطه گل زد و تمام. اما چیزی که واقعاً من را عصبانی کرد، فقط حماقت چالش نبود. این واکنش مارتینز بود. آن لبخند هنگام خروج از زمین. مثل اینکه در کشتی هوایی خود یک برنده متعفن درست کرده باشد. شاید ناباوری بود شاید ناامیدی بود شاید دارم بی انصافی میکنم اما برای هواداری که شاهد فروپاشی مجدد تیمش بود، شبیه کسی بود که این وضعیت را جدی نمی گرفت. خزیدن از طریق Kop End با یک ساتر در واقع. او می خواهد بزرگ شود جهنم.
رک و پوست کنده، ال استین، نابخشودنی بود. و من چوب غمگینی در گل و لای در بهترین زمان هستم. به جز مواقعی که نوستالژیک هستم. این تیم در بحران است. امبومو یک رگبار خارق العاده ایجاد کرد که پیتر بونتی دروازه بان چلسی از هالووین به نحوی توانست تیرک دروازه را لمس کند. وقتی زمین‌بازان صبح دوشنبه برای جست‌وجوی سبدی که ژوزه مورینیو در آن پنهان شده بود، آمدند، آن چیز چنان وحشیانه برخورد کرد که فکر می‌کردم ممکن است تیر افقی همچنان در حال تاب خوردن باشد. بخشی از من آرزو می کند که ای کاش به جای تیر، مارتینز را زده بود. شاید این لبخند از روی صورتش پاک شده باشد.
اما قهرمانان واقعی بعدازظهر شنبه با پیراهن قرمز در زمین حضور نداشتند. آنها دوباره در پایان بودند.برای بیش از 100 دقیقه، هواداران مسافرتی یونایتد باشکوه بودند. با صدای بلند، سرکش، خشمگین و سرگرم کننده.آنها برای جیسون ویلکاکس آواز خواندند. آنها برای گلیزرها آواز خواندند. آنها برای جیم رتکلیف و دوستان دینگل او آواز خواندند. آنها احساسات خود را در مورد مالکیت و هدایت باشگاه به وضوح بیان کردند.
و سپس، به طرز شگفت انگیزی، حساب رسانه اجتماعی خود یونایتد تصمیم گرفت با برجسته کردن هوادارانی که یونایتد کالیپسو را می خوانند، حمایت درخشان خارج از خانه را جشن بگیرد.که به جای آن نقطه را از دست داد و تقریباً به اندازه شوت دیوگو دالوت دور از انتظار بود. سرت را چک کن، یونایتد. هواداران فقط برای ارائه یک موسیقی متن فوق العاده برای تیم رسانه های اجتماعی باشگاه نبودند. اعتراض داشتند. آنها عصبانی بودند. آنها به افرادی که منچستریونایتد را اداره می کردند، می گفتند که دقیقاً چه فکری در مورد آنها دارند.
و چه کسی می تواند آنها را سرزنش کند؟ما از مالکیت، از تصمیم گیرندگان، از فقدان ظاهری برنامه تاکتیکی منسجم و به طور فزاینده ای از بازیکنانی که به نظر می رسد قادر به مقابله با کوچکترین شکست نیستند، ناامید هستیم. ژله لرزان بسیاری از آنها. به مدت 45 دقیقه در روز شنبه به ما یادآوری شد که وقتی بازیکنان واقعاً فوتبال بازی می کنند، یونایتد چه شکلی می تواند داشته باشد. برای 45 بعدی به ما یادآوری شد که چرا در این آشفتگی به سر می بریم.
شاید مایک دی 60 ساله باشد، اما حداقل می‌دانست چگونه نمایشی را اجرا کند. در منچستریونایتد ما هنوز برای حقمان برای داشتن چیزی شبیه به یک تیم فوتبال می جنگیم.
توسط اندرو کربی، داستان سرایی ورزشی و ارتباطات | اندرو کربی
The post چلسی 2–0 منچستر یونایتد: خواب نیست تا زمانی که شکست بخوریم (دوباره) اولین بار در Republik Of Mancunia: وبلاگ منچستر یونایتد ظاهر شد.
