برای بازیکنان جوان این به چیزی شبیه به یک آیین گذر تبدیل شده است. از صدها بازیکن در سیستم آکادمی، تعداد بسیار کمی از آنها اکنون فرصت حضور در باشگاه هایی را دارند که در آنها آموزش دیده اند. در عوض، برای بیشتر افراد، اولین قدمها در بازی حرفهای به صورت قرضی در یک باشگاه با رده پایینتر یا خارج از کشور با تیمی که مایل به قمار با آنها است، انجام میشود.
همچنین بخوانید: نقد کتاب: بازی هایی که مردم بازی می کنند
این یک رویکرد تصادفی است که ماهیت ناکارآمد رشد استعداد در فوتبال را برجسته می کند. می توان تصور کرد که با این همه پولی که برای آکادمی ها هزینه می شود، ممکن است یک برنامه بزرگ پشت همه آن وجود داشته باشد. با این حال، اغلب به نظر می رسد بیشتر مورد پرتاب گل به دیوار است به این امید که مقداری از آن بچسبد.
این وضعیت تا حدودی با ظهور نقش جدیدی در اکثر باشگاه های لیگ برتری، یعنی مدیر قرضی، شناخته شده است. روی کاغذ، این یک نقش نسبتاً ساده است که شامل بررسی بازیکنانی است که باید به صورت قرضی به میدان بروند، باشگاهی را که میتواند تجربه لازم را به آنها بدهد و سپس آن بازیکنان را ردیابی کنید تا ببینید در طول فصل چگونه کار میکنند.
این نقش از پیچیدگی فوتبال مدرن متولد شده است. باشگاه ها دیگر نمی توانند کار قرضی بازیکنان را به سرمربی بسپارند. واقعیت این است که اکثر مدیران ارشد اکنون فقط تصور محدودی از آنچه خارج از تیم اصلی آنها وجود دارد دارند.
به طور مشابه و مثبت، بازیکنان دیگر تنها نمیمانند، بلکه با توجه به حمایتی که برای استقرار در آن نیاز دارند و آگاهی از اینکه پیشرفت آنها در حال پیگیری است، باقی نمیمانند. آنها به طور منظم نظارت می شوند تا ببینند چگونه بالغ می شوند.
با این حال، مدیران اعتباری اغلب در میان ناکجاآباد پنهان می شوند. از یک طرف، آنها با مشکلات قدیمی ناشی از عدم اطمینان ذاتی فوتبال روبرو هستند.
آنها میتوانند یک بازیکن جوان را به باشگاهی بفرستند که توسط فردی مدیریت میشود که دیدگاه او را در مورد نحوه انجام بازی به اشتراک میگذارد – بنابراین اطمینان حاصل میشود که بازیکن آموزشهای مورد نیاز خود را دریافت میکند – اما در عرض چند هفته ممکن است آن مربی بیکار شود و فردی جایگزین شود که میخواهد بازی را به روشی کاملاً متفاوت انجام دهد.
از سوی دیگر، آنها اغلب در باشگاه های خود با موقعیت های بسیار پرنوسانی مواجه می شوند، جایی که جوانان باشگاه به ندرت فرصتی برای مبارزه برای تیم اصلی پیدا می کنند، صرف نظر از نحوه عملکرد آنها در دوران دور.
واقعیت این است که موفقیت باشگاه با بازیکنان جوانش فقط به استخدام یک مدیر قرضی نیست – اگرچه آنها بدون شک کمک می کنند – بلکه فلسفه ای است که هدف آن ارائه بهترین فرصت ممکن به همان بازیکنان است تا ثابت کنند که به اندازه کافی خوب هستند. اساساً، کل باشگاه باید به دنبال ایجاد مسیرهایی باشد که به تیم اصلی منتهی شود، نه موانعی که این امر را غیرممکن می کند.
جای تعجب نیست که مدیری که چنین دیدگاهی جامع دارد، شان دایچ است. او در هشت سال گذشته هدایت برنلی را برعهده داشته و این باشگاه را به یک بازیکن ثابت در لیگ برتر تبدیل کرده است. به طور معمول در لیگی با این همه پول، این امر از طریق مربیگری خوب و خریدهای زیرکانه به جای در دسترس بودن سرمایه های هنگفت به دست آمده است.
همچنین بخوانید : بازی سیاسی: وقتی فوتبال در شرایط سخت مورد حمله ناعادلانه قرار می گیرد
ناگزیر، دیش نیز عملگرا است. او این تجمل را ندارد که به بازیکنان جوان اجازه دهد در آن جا مستقر شوند و آرام آرام جای خود را پیدا کنند (دوایت مک نیل از این قاعده مستثنی است). تجربه برای تیم او حیاتی است.
به همین دلیل است که بیشتر بازیکنان آینده دار زیر 23 سال به صورت قرضی به مکان هایی فرستاده می شوند که احتمالاً شاهد فعالیت های زیادی هستند.
او گفت: “اگر و زمانی که بتوانیم، برخی از آنها را به صورت قرضی می گیریم زیرا فکر می کنم آنها قبل از اینکه فرصت بازی برای ما داشته باشند به فوتبال تیم اصلی نیاز دارند.” هدف این است که آنها با گرفتن بازی های خود به “اولین حرفه” خود دست یابند.
این نوع تجربه در واقع همان چیزی است که باشگاههای کشورهای دیگر از طریق باشگاههای تغذیهکننده تلاش میکنند به آن دست یابند. با توجه به کنترل مطلقی که دارند، آنها می توانند بدون توجه به نتایج، با مجموعه ای از بازیکنان کنار بیایند.
با این حال، دقیقاً به دلیل این وضعیت، تجربه به دست آمده در آنجا متفاوت است. در حالی که در مقابل حریفان حرفه ای بازی می کنید، همان شدت و تنش ناشی از بازی در باشگاهی که هر نتیجه ای در آن مهم است، وجود ندارد. سقوط می تواند تحقیرآمیز باشد، اما برای باشگاه مادر فاجعه بار نیست.
شراکت چلسی با ویتسه آرنهم نمونه دیگری از بازیکنان جوانی است که به صورت قرضی برای به دست آوردن زمان ارزشمند در زمین بازی فرستاده می شوند. تنها در دهه گذشته بیش از 25 بازیکن به صورت قرضی به ویتسه فرستاده شده اند. تامی آبراهام، ریس جیمز و میسون مونت، بازیکنان انگلیسی چلسی، که نقش مهمی در این فصل برای این باشگاه ایفا کردهاند، همگی برای بازی با موفقیت در جاهای دیگر آماده هستند – دومی حرفه خود را در ویتسه یاد میگیرد.
یک پیشرفت جالب اینجاست که برخی از باشگاه های فوتبال به دنبال تکرار ساختار مزرعه هستند. برای مثال، منچستر سیتی در داخل گروه فوتبال سیتی فعالیت می کند که تا به امروز مالکیت 10 باشگاه در تعدادی از کشورها و قاره ها را در اختیار دارد. اگرچه این گروه شش سال است که تأسیس شده است، اما هنوز در مراحل ابتدایی است و رفت و آمد بین باشگاه ها هنوز تا حدودی محدود است.
با این حال، جاه طلبی این است که به نقطه ای برسیم که زیرساخت کامل تمرین و بازی باشگاه ها به روشی مشابه وجود داشته باشد، جایی که بازیکنان بتوانند برای کمک به پیشرفت آنها حرکت کنند. به نظر میرسد این قالب متعلق به مجموعه ردبول است، که دارای باشگاههایی است که ظاهراً مستقل از یکدیگر هستند، اما الگوی خاصی از بازی و جذب را اتخاذ میکنند.
همچنین بخوانید: سخت کوشی: پیشروی نامشهود برای موفقیت در فوتبال
باشگاهی که همه این کارها را انجام می دهد، اما به شیوه ای شدیدتر، لیل است که مالک آن جرارد لوپز نیز مالک بواویستا در پرتغال است. آنخل گومز که در تابستان با قراردادی آزاد از منچستریونایتد به خدمت گرفته شد، بلافاصله به باشگاه ماهواره ای پرتغال فرستاده شد و در آنجا به دو بازیکن دیگر پیوست.
زمان نشان خواهد داد که با این تلاش ها چه اتفاقی می افتد و آیا آنها در شکوفایی استعدادها موفق تر هستند یا خیر. با این حال، با توجه به پتانسیل آنها برای تضمین “اولین حرفه” برای بازیکنان جوان باشگاه، دشوار است که آنها را در درازمدت شکست ببینیم.
