مهمه گروه‌ها در طول زمان برای شهر خود قصیده‌هایی سروده‌اند و خیابان‌ها و پارک‌های محلی را ستایش کرده‌اند. بیتلز بر روی Penny Lane و Strawberry Fields آهنگ های ترانه ای را انجام داد. کینکس ما را به لذت بردن از غروب آفتاب واترلو دعوت کرد. در حالی که گری رافرتی ساکسیفون خود را به خیابان بیکر برد. هر آهنگ خاطرات روزهای عالی و دوران کودکی شاد را منعکس می کرد.
با این حال، با توجه به دیوید بووی و خاطرات او از روزهای گذشته، می توان گفت که او از چنین خاطرات حسرت انگیزی لذت نمی برد. وقتی از او پرسیده شد که چگونه چیزی تاریک را توصیف می کند، فقط می توانست به یک مکان فکر کند که آن را برای او خلاصه می کرد: “این نشان دهنده همه چیزهایی بود که در زندگی ام نمی خواستم، همه چیزهایی را که می خواستم از آن فرار کنم. فکر می کنم این تحقیر آمیزترین چیزی است که می توانم در مورد چیزی بگویم: “خدایا، این خیلی کرودون لعنتی است.”
شاید کمی خشن، اما در دهه‌های 1970 و 1980، کرویدون به یک هیولا بتنی شهرت داشت، که منجر به ممنوعیت آسمان‌خراش‌ها در لندن در دهه 1960 شد، پس از آن توسعه‌دهندگان مجبور شدند جایی برای ریختن بتن خود پیدا کنند. و به این ترتیب دنیای معماری با وحشت هایی مانند مرکز ویتگیفت، برج ارتش ملی، زیرگذر و روگذر مواجه شد.
اوه، و اگر فکر می‌کنید من نسبت به مرکز شهر کرودون بی‌انصافی می‌کنم، از موضع دانش صحبت می‌کنم: باید ۱۶ سال اول زندگی‌ام را به ملاقات دوستان در مرکز ویتگیفت به‌عنوان یک رویداد برجسته بعد از مدرسه سپری می‌کردم. به من اعتماد کنید، کاربردهای فراوان بتن در آنجا به وفور ذکر شده است.
اما در واقع یک راه فرار از حومه لندن به مراتع سبزتر وجود داشت. در یک روز آفتابی، این امکان وجود داشت که خانواده را سوار یک فورد کورتینا کنید و از طریق مسیر زیبای ساسکس داون از A23 به سمت جنوب بروید تا زمین به پایان برسد و خود را در برایتون بیابید. در واقع، مردم محلی به این جاده لقب «جاده برایتون» داده اند.
بسیاری از سفرهای مدرسه برای رفتن به این شهر ساحلی باشکوه، لذت بردن از لذت های اسکله، نوشیدن بیش از حد نوشیدنی های گازدار و سپس پشیمانی از آن در بسیاری از سفرهای نمایشگاهی صرف شد. مکانی با معماری زیبای ویکتوریایی، بستنی‌ها و چوب‌های سنگی. کرویدون از یین به یانگ.
اما رانندگی کمی طول کشید. کرویدون و برایتون 39 مایل از هم جدا شده اند. حتی با قطار تقریباً یک ساعت طول می کشد از ایست کرودون تا برایتون. باز هم، من از روی تجربه صحبت می‌کنم، یک بار در سفر از ویکتوریا به ایست کرودون به خواب رفته‌ام و ساعت 1 صبح در برایتون از خواب بیدار شده‌ام – اما اجازه دهید وارد این موضوع نشویم. نکته این است که این دو شهر به سختی به هم متصل هستند و بنابراین واقعاً نباید دلیلی برای توجه به دیگری وجود داشته باشد.
این بدان معناست که تیم های فوتبالی که در هر دو شهر، کریستال پالاس و برایتون اند هوو آلبیون وجود دارند، هر دو همسایگان نزدیک تری برای مقابله با آنها دارند. به ویژه کاخ که در جنوب لندن قرار دارد، ویمبلدون، چارلتون و میلوال را در مجاورت خود دارد، البته در مورد بسیاری از دربی های احتمالی لندن نیز صحبتی نمی شود.
در همین حال، برایتون کمی منزوی تر است، اما پورتسموث 42 مایل دورتر است – همانطور که کرویدون است – و نشان دهنده مکان دیگری در ساحل جنوبی است. بنابراین نباید رقابت واقعی وجود داشته باشد و مطمئناً به اندازه ای نیست که آن را یک دربی به همان شیوه لیورپول و اورتون یا منچستریونایتد و سیتی بنامیم.
هواداران هر دو پالاس و برایتون با خوشحالی به شما خواهند گفت که این یک دربی به معنای واقعی کلمه نیست، بلکه یک رقابت است که مطمئناً همینطور است. به دلیل وجود چنین رقابت عجیبی، باید به تاتنهام در دهه 1960 برگردیم.
در آن زمان اسپرز تیمی شایسته داشت که در سال 1967 جام حذفی را با شکست 2-1 رقیب چلسی به دست آورد. آن روز دو هافبک انگلیسی برای اسپرز مقابل هم بازی می کردند. آلن مولری و تری ونیبلزدر حالی که این دو بیشتر روزهای خود را با هم در تاتنهام بازی می‌کردند، همیشه رابطه‌ای هماهنگ نبود، و ونبلز مجبور بود بعد از مولری به عنوان کاپیتان دوم باشد. آنها بهترین دوستان نبودند، و بنابراین وقتی هر دو کفش‌هایشان را آویختند و شغل مدیریتی را آغاز کردند، هر ملاقاتی که در آینده بین آنها وجود داشت، پتانسیل جرقه‌هایی داشت. و طولی نکشید که آنها به عنوان رقیب رو در رو شدند.
این داستان در سال 1970 ادامه دارد. برای سالهای زیادی کاخ و برایتون حتی در یک بخش با هم نبودند. همه چیز در فصل 1974/75 تغییر کرد، زمانی که آنها در سطح سوم ملاقات کردند. برایتون به تازگی دوره کوتاه رهبری خود را پشت سر گذاشته بود برایان کلاف که پس از حرکت به سمت طلسم شوم خود در لیدز، راه خود را از شریک قدیمی پیتر تیلور جدا کرد که کنترل آن را بر عهده گرفت.
در همین حال، در کاخ، مالکوم آلیسون رنگارنگ فرمانده بود – مردی که کلمات فروتنی و خجالتی قطعاً در مورد او صدق نمی کرد.
این مسابقه در زمین گلدستون در برایتون شاهد حضور بیش از حد معمول بود و به دلیل درگیری بین هواداران پس از گزارش هایی مبنی بر مصرف زیاد مشروبات الکلی منجر به دستگیری پلیس شد. فصل بعد شاهد مبارزه دو تیم برای صعود بودیم که بدیهی است خطرات را تا حدودی افزایش داد، و بازی در سلهرست پارک شاهد برد 1-0 کاخ در مقابل بزرگترین جمعیت خود برای دو سال بود، علیرغم آنچه که آلیسون پس از آن به عنوان رویکرد بیش از حد فیزیکی برایتون توصیف کرد.
آلیسون کسی است که ما را به خوبی در موضوع نام مستعار باشگاه هدایت می کند. تا سال 1973، قصر کریستال با نام قصر شیشه‌ای معروفی که از آن نام برده می‌شد، با نام The Glaziers شناخته می‌شد. اما آلیسون احساس کرد که این به اندازه کافی سکسی نیست، بنابراین پس از نگاهی به بزرگترین تیم های اروپا و اشاره به اینکه بنفیکا عقاب هستند، نام مستعار را به همین تغییر داد. از اینجا، آهنگ تراس جدید متولد می شود.
برایتون به عنوان دلفین ها شناخته می شد، نامی که توسط مردم محلی به آن رأی داده شد و بازتاب افتتاح یک دلفیناریوم محلی در سال 1969 است. اما بیا دلفین ها فقط چیزی نداشتند. به همین دلیل است که وقتی طرفین در سال 1976 ملاقات کردند، گروهی از طرفداران برایتون تصمیم گرفتند به شعارهای کاخ با “بیا مرغ دریایی” پاسخ دهند – اشاره ای به محیط ساحلی دوست داشتنی آنها. این محبوب بود و به زودی به یک نام مستعار رسمی تبدیل شد که منجر به فروش آتش کالاهای دلفین در ساحل جنوبی شد.
بنابراین اکنون Eagles vs Segulls به عنوان یک چیز وجود داشت. اما داشتن پرندگان قافیه به عنوان طلسم به سختی باعث ایجاد رقابت می شود. بازی که شاهد تولد مرغ‌های دریایی بود نیز به دلیل پرتاب بمب‌های دودزا و موشک‌های دیگر به زمین توسط طرفداران کاخ تقریباً متوقف شد. چیزی شروع به غرش کرد.
در سال 1976، هر دو طرف نهایتاً ترفیع را از دست دادند و متعاقباً هر دو شاهد تغییر مدیریت بودند. پالاس پس از استعفای آلیسون، ونابلس را از سرمربیگری منصوب کرد، در حالی که برایتون اولین پست مدیریتی خود را به مولری داد. به این ترتیب، ارتقاء از دسته سوم برای هر دو در اولویت بود.
اگرچه دوران بازی آنها در آینه دید عقب خوب بود، تنش‌هایی بین دو مرد سابق اسپرز وجود داشت و اولین دیدار آنها در گلدستون گراوند برگزار می‌شد، بازی که دوباره سه بار توسط بمب‌های دودزا قطع شد. مثل اینکه بخواهند هیزمی بر آتش بزنند در اولین دوره جام حذفی به تساوی رسیدند. داستان معروف “جام کاخ” به وجود می آید.
تساوی اولیه با تساوی همراه بود و مولری از تاکتیک های منفی پالاس شاکی بود و بازی مجدد نیز به بن بست منجر شد. همانطور که در آن روزها اتفاق افتاد، پخش دوم برنامه ریزی شد – و سپس دو بار به دلیل آب و هوا به تعویق افتاد تا در نهایت در اوایل دسامبر در استمفورد بریج برگزار شود – که باعث افزایش تنش شد. عقاب ها زودتر از موعد پیش افتادند که پس از آن یک گل برای برایتون مردود اعلام شد، زمانی که پیتر وارد تشخیص داده شد که این کار را انجام داده است. پس از بازی، جیم کانن اعتراف کرد که وارد را به داخل توپ هل داده تا باعث توپ دستی شود.
و سپس لحظه ای فرا رسید که هنوز بین دو دسته از حامیان بدنام است. در دقیقه 78 بازی Segulls توسط داور Ron Challis یک پنالتی به دست آورد. برایان هورتون تبدیل به گل شد، اما در کمال تعجب او پس از اینکه چالیس تشخیص داد که بازیکن برایتون خطا کرده است، مجبور به بازی مجدد شد، بازیکن اعتراض کرد که توسط یک مرد پالاس او را به منطقه هل داده است. تلاش دوم مهار شد و برایتون در نهایت جام را ترک کرد. مولری خیلی راضی نبود.
او که عصبانی بود، مجبور شد توسط پلیس به بیرون از زمین اسکورت شود زیرا توسط هواداران پالاس مورد تمسخر قرار گرفت. بر اساس خاطرات او، «مردی آنجا [in the stands]، در واقع آرزو می کنم کاش می توانستم دوباره او را ملاقات کنم، او آنجا بود و قهوه داغ روی سرم ریخت. من به معنای واقعی کلمه حدود 30p در جیبم داشتم و سرم را بلند کردم و گفتم ارزش تو همین است.
در نهایت که خونسردی خود را از دست داد، در تصویری که تا به امروز مورد احترام طرفداران برایتون است، علائم V را به سمت آنها پرتاب کرد و در همان زمان فحش داد. زمانی که اتحادیه فوتبال انگلیس او را 100 پوند جریمه کرد، این ژست برای او بیش از 30 پوند هزینه داشت.
فصل برای هر دو تیم با صعود به دسته دوم به پایان رسید، به این معنی که رقابت در حال دود شدن ادامه خواهد داشت. هر دو به خوبی پیش رفتند: کمپین 1978/79 هر دو باشگاه را دوباره با هم ارتقا دادند، این بار به زمان بزرگ، با پالاس که برایتون در آخرین بازی خود قهرمان شد. سرنوشت آنها در آن زمان در هم تنیده به نظر می رسید و در واقع کل این دوره چیزی را ایجاد کرد که برخی اکنون دربی A23 را می نامند.
از آن زمان به بعد، این رقابت شاهد لحظات بدنام بسیاری بوده است. در سال 1982، مولری به عنوان مدیر کریستال پالاس منصوب شد – حرکتی که برای طرفداران پالاس چندان خوشایند نبود (فکر کنید رافا بنیتز در اورتون). این کمکی نکرد که او سپس دو شکست در برایتون را به عهده گرفت، که تا حدی منجر به اخراج او دو سال بعد شد. هر دو طرف به دسته دوم بازگشتند تا اینکه در یک درگیری در سال 1985، ایرلندی قدیمی برایتون، گری رایان، پس از یک بازی که پایش در سه نقطه مختلف شکسته شد، به کار خود پایان داد.
چهار سال بعد، یکی از معروف‌ترین – و واقعاً عجیب‌ترین بازی‌ها بین این دو اتفاق افتاد. در دیدار آنها در پارک سلهرست، کلوین مورتون، داور مسابقه در انبوه بازی بود. همه چیز بعد از حدود 16 دقیقه شروع شد که ایان رایت یک گل قوی برای ایگلز به ثمر رساند و از جناح چپ روی دروازه بان جان کیلی شلیک کرد، زمانی که بیشتر انتظار سانتر داشت. چهار دقیقه بعد، همه چیز برای برایتون بد به بدتر شد زیرا چالش بد مایک تروسون روی ادی مک گلدریک بازیکن پالاس باعث شد که او کارت قرمز دریافت کند. طرفداران کاخ تا کنون از بعد از ظهر لذت برده اند.
و سپس همه چیز شروع به سورئال شدن کرد. یک توپ بلند در محوطه جریمه، لری می، مدافع برایتون را دید که مارک برایت را خفه کرد و او با ضربه سر بلند شد. مورتون داور در اعلام پنالتی تردید نکرد. خود برایت مسئولیت را بر عهده گرفت و آن را در گوشه پایینی قرار داد. دو تا صفر به قصر و با یک مرد اضافی.
دو دقیقه بعد، مک گلدریک قبل از اینکه در نهایت او را به زمین بیاندازند، دفاع برایتون را در لبه محوطه عذاب داد، که منجر به یک پنالتی تمیز دوم شد. Up دوباره برایت را فعال کرد، اما این بار جان کیلی او را نجات نداد و او توپ را به کرنر پالاس منحرف کرد.
کرنر گرفته شد، توپ خارج از محوطه جریمه پخش شد و سپس به بازیکن پالاس برگشت که به درستی به زمین رفت و یک پنالتی دیگر اعلام شد. جمعیت شعار می دادند که رایت مسئولیت را بر عهده بگیرد، که او انجام داد – و به درستی به تیرک دروازه برخورد کرد.
سه پنالتی در سه دقیقه: یکی گل شده و دو پنالتی از دست رفته. و ما فقط در نیمه اول بودیم.
با آن، ایگلز در نیمه دوم با نتیجه 2-0 پیش رفت و خوب بود، اما آنها می دانستند که بازی باید تا به حال مرده و دفن شده بود. نیمه دوم با سخنان حکیمانه مفسر آغاز شد: مطمئنم داور احتمالا امیدوار است که این همه تصمیم بحث برانگیز نگیرد. قرار نبود این باشد.
تنها سه دقیقه پس از نیمه دوم، شوت از راه دور کیلی به محوطه جریمه پالاس منحرف شد. در کمال تعجب او، یک پنالتی دیگر برای چیزی که به نظر می رسید یک نزاع بی ضرر بود، اعلام شد. حداقل این بار نوبت برایتون بود. پنالتی با خونسردی توسط آلن کربیشلی زده شد و ناگهان مرغ دریایی به بازی برگشت.
11 دقیقه پس از آن، بدون هیچ حادثه مهمی عبور کرد، قبل از اینکه یک سانتر با هدف رایت توسط یان چپمن بازیکن برایتون در چیزی که به طرز مشکوکی شبیه به فوتبال دستی بود، دفع شد. داور مورتون چنین احساسی داشت و پنالتی پنجم را دوباره برای پالاس اعلام کرد.
حالا همه گیج شده بودند که چه کسی باید آن را بگیرد. برایت رکورد یک گل و یک گل خورده را داشت در حالی که رایت تلاش خود را از دست داد. و به این ترتیب جان پمبرتون به نفر چهارم سپرده شد – یک دفاع راست که قبلاً هیچ پنالتی برای پالاس نگرفته بود – و دلیل آن زمانی مشخص شد که او آن را روی میله پیچاند.
پنج پنالتی در 27 دقیقه – دو گل تبدیل و سه پنالتی از دست رفته. بقیه بازی با توجه به تمام درام های قبلی نسبتاً بدون حادثه بود و پالاس را با برد مفید 2-1 و خاطراتی برای هواداران ترک کرد. برای اینکه آن را حتی برای آنها شیرین تر کند، ایگلز در این فصل صعود کرد در حالی که برایتون در رده دوم باقی ماند.
در طول 21 سال بعد، رقابت کم رنگ شد زیرا برایتون از مشکلات فوتبالی و مالی در لیگ‌های پایین‌تر رنج میبرد و در این مدت تنها چهار دیدار برگزار شد. در چنین دوره‌هایی، طرفداران ناگهان متوجه می‌شوند که به همان اندازه که از یکدیگر متنفرند، عدم اصطکاک فعال بدتر است. همانطور که یکی از طرفداران پالاس در مصاحبه ای به خوبی بیان کرد: “ما مانند دو برادر هستیم که از یکدیگر متنفرند اما همزمان همدیگر را دوست دارند. یک ابرقهرمان به یک شرور نیاز دارد و یک شرور به یک ابرقهرمان. من فکر می کنم ما به یکدیگر نیاز داریم تا بفهمیم فوتبال چقدر عالی است و چقدر تیم هایمان را دوست داریم.”
تا اینکه در فصل 2012/13 این رقابت دوباره زنده شد. و مانند بازی عجیب و غریبی که در بالا با پنج پنالتی مورد بحث قرار گرفت، یکی از برخوردهای آنها بار دیگر باعث افتادن آرواره ها شد.
دو طرف در پایان فصل در نیمه نهایی پلی آف چمپیونشیپ به مصاف هم رفتند که برایتون چهارم شد، یک مکان بالاتر از پالاس – یک رویارویی دو طرفه که تصمیم می‌گیرد چه کسی می‌تواند به ثروت‌های لیگ برتر دسترسی پیدا کند. بازی اول یک اسکوپ مرطوب بود، یک تساوی بدون گل در پارک سلهرست. اما مرحله دوم شاهد ظهور عجیب چیزی است که به عنوان “Poo-gate” شناخته می شود.
زمانی که تیم پالاس قبل از بازی وارد رختکن خود شد، از داخل با بوی بدی مواجه شدند. در کمال وحشت آنها، بو از فضولات انسانی که روی کف توالت آغشته شده بود، می آمد. رقابت‌ها همانطور که هستند، بلافاصله این ظن وجود داشت که منبع آن کسی بود که برایتون متقاعد شده بود، که اگر چنین بود فقط به عزم قصر برای انتقام کمک کرد.
بازیکنان بیرون آمدند و با دو گل ویلفرد زاها برایتون را شکست دادند و آنها را حذف کردند و عدالت را به دست آوردند. با توجه به اینکه این موضوع ممکن است بازیکنان پالاس را تحریک کرده باشد، گاس پویت، مدیر برایتون، ایمیلی عصبانی به کارکنان ورزشگاه برایتون ارسال کرد و خواستار توضیح شد – اندکی قبل از اینکه او به دلیل نقض قرارداد اخراج شود.
در این ایمیل معروف بود: “به دلایلی که هنوز برای من مشخص نیست، شخصی در طول روز به رختکن خارج از خانه دسترسی داشت و کاری وحشتناک انجام داد که سعی داشت همه افراد مرتبط با پالاس را ناراحت کند. به زبان انگلیسی ساده، شخصی بیرون از توالت ها، دور و بر توالت ها مدفوع می کرد.”
با شروع پرونده Poo-gate، یک بازیکن سابق کاخ ادعا کرد که علت واقعی در واقع داخلی بوده است، و گفت که راننده مربی Eagles کنترل عملکرد بدن خود را در آن روز در حالی که به سمت چین می‌رفت از دست داد. این که آیا این درست است یا نه، هیچ کس نمی تواند بگوید. اما این یک راه کلاسیک برای احیای مجدد یک رقابت خفته بود.
در سال 2018، رقابت در یک رویارویی تند دوباره شعله ور شد. برایتون در ورزشگاه فالمر میزبان پالاس بود و زودهنگام پیش افتاد گلن موری. در اینجا باید لحظه ای توقف کنیم و در مورد موری که ارتباط نزدیکی با پویایی کاخ برایتون دارد صحبت کنیم.
دوران حرفه ای او زمانی که بین سال های 2008 تا 2011 برای برایتون بازی کرد و در 118 بازی 54 گل به ثمر رساند، واقعاً اوج گرفت. اما او سپس با امضای قرارداد با پالاس، مرغان دریایی را شوکه کرد، که با گلزنی مقابل برایتون در چند مسابقه تشدید شد. با این حال، او در پایان فصل 2013 از زانو آسیب جدی دید – جایی که حریف، البته برایتون بود.
در سال 2015، او به بورنموث پیوست، اما از آنجا به Seagulls قرض داده شد و برای دومین بار به آنها پیوست. او بعداً برای همیشه قرارداد امضا کرد که باعث شد دوباره در این مسابقه در سال 2018 با باشگاه سابقش پالاس روبرو شود. همانطور که گفته شد، او به آنها برتری زودهنگام داد، اما از طریق آنچه که بازیکنان پالاس آن را به عنوان یک پنالتی بسیار سخت می دیدند.
مدت کوتاهی بعد، برایتون به یک پنالتی دیگر رفت که مردود اعلام شد. بازیکنان پالاس معتقدند که برایتون در بازی مقصر است و یک غوغا آغاز می شود که در طی آن، شین دافی، مدافع برایتون، پاتریک ون آنهولت، مدافع کاخ را با ضربه سر وارد می کند. برایتون سپس با ده نفره 3-1 پیروز شد.
اخیراً، مسابقات برایتون-پالاس به دلیل درام اواخر قابل توجه بوده است. در بازی 2020 الکسیس مک آلیستر با گل تساوی در آخرین لحظه یک امتیاز را برای برایتون نجات داد. در بازی بعدی، در ابتدای سال 2021، کریستین بنتکه در وقت های تلف شده یک گل برای پالاس به ثمر رساند. سپس در بازی سوم، برایتون یک امتیاز را با گل تساوی نیل ماوپی در وقت های تلف شده نجات داد که منجر به صحنه های پرتنش با طرفداران پس از سوت پایان شد.
مانند هر رقابت دیگری، یک توافق نانوشته بین دو دسته از طرفداران وجود دارد که آنها به یکدیگر نیاز دارند تا هیجان را تقویت کنند، و در اعماق وجود این چیزی است که بیشتر برای مسابقه 90 دقیقه ای در نظر گرفته شده است. و یک مثال عالی از آن داستان مسابقه یادبود رابرت ایتون است.
ایتان یکی از هواداران برایتون بود که در سپتامبر 2001 در حمله برج های دوقلو جان خود را به طرز غم انگیزی از دست داد. یک صندوق یادبود به نام او برای جمع آوری پول برای باشگاه های ورزشی جوانان در سراسر جهان ایجاد شد و هواداران هر دو تیم تصمیم گرفتند با ترتیب دادن یک مسابقه سالانه بین آنها برای او پول جمع آوری کنند.
با حمایت هر دو باشگاه، بازی‌ها در مکان‌های مختلف برگزار می‌شوند و افراد حرفه‌ای سابق مانند پیتر وارد، ریکی مارلو، سایمون راجر، پیتر تیلور و پل راجرز در آن حضور دارند. ده هزار پوند جمع‌آوری شد و علیرغم برخی چالش‌های گاه و بی‌گاه تند، برای یک هدف بزرگ از همه استقبال شد. همانطور که یکی از طرفداران اظهار داشت، بازی نشان دهنده “نوعی آتش بس برای کریسمس” است.
بنابراین عقاب در مقابل مرغ دریایی واقعاً به اواسط دهه 1970 باز می گردد. برخلاف دربی واقعی، این دربی به دلیل شخصیت های مدیریتی توسعه یافته است و این دو باشگاه اغلب در نبردهایی برای صعود به هم مرتبط هستند. در حالی که دهه 1970 زادگاه واقعی است، از آن زمان تا کنون ادامه داشته است زیرا نسل‌های طرفدار رقابت را از والدین به فرزند منتقل کرده‌اند.
احتمالاً تعداد زیادی از طرفداران فعلی هر دو تیم وجود دارند که داستان اصلی را نمی‌دانند و شاید برایشان مهم نباشد – برای آنها این چیزی است که همیشه بدیهی می‌دانستند: گربه‌ها موش را تعقیب می‌کنند، سگ‌ها گربه‌ها را تعقیب می‌کنند و پالاس برایتون را دوست ندارد. اما جالب است که ببینیم چگونه اصطکاک می تواند از حدود 50 سال منشاء تکامل یابد. اگرچه ممکن است وضعیت آرسنال – تاتنهام یا استون ویلا – بیرمنگام را نداشته باشد، برای هر دو دسته از طرفداران، بزرگترین بازی فصل لیگ را نشان می دهد.
توسط دومینیک هوگام
