دیشب دوباره فضای شورش در اطراف اولدترافورد حاکم شد. ما ممکن است کاملاً از یک انقلاب صحبت نکنیم (مثل تریسی چپمن)، اما شروع یک شورش شهری با ابعاد مناسب (Rage Against the Machine) را فاش می کنیم.
لعنتی، من کاری که شما به من می گویید انجام نمی دهم. در 20 دقیقه و پنج ثانیه توپ های تنیس در زمین می بارد (اوه امیدوارم از فیل کالینز باران ببارد). جهنم می داند که چگونه وارد شدند زیرا برادرزاده من دکلن عملاً به خاطر نوشیدن یک قوطی کوکا در صف ورود به زندان زندانی شد و به هر حال قصد نداشت آن را بیاورد، فقط آن را در سطل زباله کنار گردان قرار داد. اما پس از آن دوباره هواداران رم شراره گرفتند، بسیار منصفانه. به هر حال، NE14 10IS؟ توپ های جدید لطفاً: همانطور که گفتم همان طور که ساعت تیک تیک می زد (بیل هالی؟ مایکل جی فاکس؟) تا ساعت 8:05 شب، اشاره ای خاص به سال 2005، سالی که گلیزرها کنترل منچستریونایتد را در دست گرفتند و شروع به ناآرامی کردن باشگاه به روش های بسیار مخرب تر از چند صد توپ زرد فلورسنت کردند، بیرون زده شدند.
این یک اعتراض موثر بود، حتی اگر بازی های تنیس خیلی آسان بود. مالکان یونایتد بیش از دو دهه است که از این مزیت برخوردار بوده اند. هواداران در این مدت فریاد می زدند، اوم، مقصر. و با قضاوت در نیمه اول مقابل رم، بازیکنان تمام تلاش خود را کردند تا مطمئن شوند که ما در ست‌های مساوی از زمین خارج می‌شویم و مانند ست مونیکا سلزس غرغر می‌کردیم.
همه را دوست دارم؟ هر کجا که به اطراف نگاه می کردی عشق زیادی در هوا نبود (جان پل یانگ). اما من شرط می بندم که برخی از توپ های امروز شلاق زدن به توپ های دور ریخته شده بود. من برای توپ گلفی که نزدیک یک باشگاه خراب محلی پیدا کردم 25p می گرفتم. امیدواریم این دختران و پسران امروز یک روز میدانی داشته باشند. مگر اینکه اسکرافی جیم ابتدا وارد شود و یک بسته عضویت اجرایی جدید روی عضو بگذارد (مال شما فقط با 3000 پوند!) تا تیم هنمن شرور “شکوه قدم زدن روی زمین” را تجربه کند تا آنها را بگیرد. مانند زمانی که همین اندرو کسل ها به آنها پرداختند. پرچم’.
بادکنک های سبز و طلایی نیز وجود داشت، یادآوری دیگری که هر اتفاقی در زمین بیفتد، شکایت از او برطرف نمی شود. نه اینکه هواداران یونایتد اخیراً نیاز زیادی به یادآوری داشته باشند. پنجاه و چهار روز بدون برد کافی است تا هر کسی در دفاع به توپ خود برسد.
من از روی پل لرزان از Salford Quays به اولدترافورد نزدیک شدم، که راهی مناسب برای شروع عصر به نظر می رسید. ساختار ناپایدار، عدم اطمینان مشخص به آنچه در زیر من بود و این ظن آزاردهنده مبنی بر اینکه همه چیز می تواند/هر لحظه فرو بریزد. این فصل بیشتر شبیه تماشای شیاطین سرخ بود. نسخه لعنتی دینگل از ترن هوایی.
یک پل لرزان آن طرف.
به هر حال، منظره آشنای دیگری در داخل زمین وجود داشت که در نیمه دوم متوجه شدم (که احتمالاً همان چیزی است که انواع ویمبلدون به آن نیمه می گویند): یک بنر با این کلمات. همانطور که می خواهید بازی کنیدآخرین باری که می توانم به یاد بیاورم که این معجزه بداهه را دیدم، که همیشه در The Killers مرا به تعجب وا می دارد، در کلبه کریون در 4 نوامبر 2023، تقریباً دقیقاً سه سال قبل از آن بود. یونایتد تحت هدایت اریک تن هاگ، با برخی عملکردهای فاجعه بار در لیگ قهرمانان اروپا، طلسم بدی را تحمل کرد و هواداران از بازیکنان خواستند تا کمی غرور نشان دهند. یونایتد در واقع آن بعد از ظهر به لطف گل برونو فرناندز در زمان مصدومیت پیروز شد. ما مطمئناً در آن زمان در فرم ضعیفی بودیم، اما در مقایسه با شرایط فعلی ما تقریباً عجیب به نظر می رسد.
بنر تاریخچه خاص خود را دارد. من نوشیدنی عجیب و غریب قبل از مسابقه را با خالق آن، استو، خوردم و از ظاهر شدن دوباره آن خوشحال شدم. این قطعا زیباترین بنر در مجموعه یونایتد نیست. هیچ کس آن را با ONE LOVE یا NIELD REDS اشتباه نخواهد گرفت. اما طنین دارد و پیام آن به ندرت مناسب تر بوده است. زیرا این چیزی است که ما مجبوریم از فوتبالیست‌های منچستریونایتد بخواهیم: بدون زرق و برق، بدون جام. حتی، در این مرحله، فوتبال نه چندان پیچیده. فقط جوری بازی کن که منظورت اینه، لطفا!
مردی که در ردیف ما در جایگاه سر الکس فرگوسن نشسته بود، حال و هوای حاکم را به خوبی خلاصه کرد و ما قبل از بازی بی امان ناله می کردیم. او (وقتی من) 64 ساله بود و به من گفت که ممکن است آن شب فوتبال پیاده روی بازی کرده باشد. اخم کرد و گفت ای کاش می شد. همانطور که معلوم شد، او احتمالا می تواند هر دو را انجام دهد. یونایتد بیشتر 45 دقیقه ابتدایی را صرف بازی کردن به تنهایی و پیاده روی فوتبال کرد. وحشتناک بود. نه فقط بد، بلکه نوع عملکرد مأیوس کننده و دلسرد کننده ای که باعث می شود شما عقل خود را زیر سوال ببرید (آیا من واقعاً این را می بینم یا زباله های هوش مصنوعی رویای مرطوب برخی از طرفداران لیدز مستقیماً در چشمان من دانلود شده است؟). ما کند بودیم، از فرم خارج می شدیم و ظاهراً نمی توانستیم خطری را که پیش روی ما قرار داشت تشخیص دهیم.
برادرزاده ام دکلان که با من حضور داشت، بعد از حدود سه دقیقه متوجه موقعیت دیوگو دالوت شد. او آنقدر در زمین بازی می کرد که فکر می کردید آیا او نقش خود را با یک مهاجم مرکزی اشتباه گرفته است. رم مطمئنا متوجه شد. دکلان در مدرسه ابتدایی است، اما او را ثبت نام کرد. با این حال، کادر مربیگری یونایتد این کار را نکرد و دو گل رم تا حد زیادی به خاطر فضای خالی دالوت بود. si فقط می توانم حدس بزنم که به او دستور داده شده بود تا اینقدر بالا بازی کند، در غیر این صورت این یک نمایش افراطی از بی انضباطی موقعیت بود.
زمانی که یونایتد با اختلاف دو گل پیش رفت، ذهن من به دیدار دیگری با رم رفت، تقریباً 20 سال پیش: دیدار معروف 7-1. مایکل کریک امشب دو گل به ثمر رساند و اولدترافورد شاهد یکی از بهترین عملکردهای اروپایی در تاریخ باشگاه بود. در اینجا، برای یک طلسم وحشتناک، من واقعاً می ترسیدم که ممکن است عکس آن را تجربه کنیم. شواهد کمی وجود داشت که نشان دهد یونایتد سازمان یا اشتهای لازم برای جلوگیری از آن را دارد.
همچنین متوجه شدم که بنیامین ششکو در جعبه ای پشت سر ما نشسته است. بیگ بن به شدت دلتنگ شد. من حرکت او را ندیدم، بنابراین متاسفانه اطلاعات انحصاری در مورد تناسب اندام او ندارم. با توجه به اتفاقاتی که در زمین می افتاد، نیمه وسوسه شدم که بپرسم آیا کفش هایش را آورده است یا می خواهد ساق پام را پیوند بزند.
و سپس به نوعی همه چیز تغییر کرد. رم یک روزه ساخته نشد، اما فوتبال گاهی به سرعت پیش می رود. گاهی اوقات 45 را خرج می کند (من-اجازه ندارم-قسم بخورم-زیرا-من-با-دخترم-اما-لعنت بر-به خاطر شما-شارلاتان ها-ممنونم-ممنونم)، آن وقت به شما چند دقیقه فکر می کنید که به شما فکر می کنید. 45 مورد دیگر که باعث می شود به یاد بیاورید که چرا جهنم اینقدر به بازی اختصاص داده اید و چرا مدام می آیید و از تیرها و تسمه ها رنج می برید.
یونایتد در نیمه دوم طوری ظاهر شد که گویی کسی دکمه فوروارد سریع را فشار داده است. ناگهان حرکتی به وجود آمد. فوریت وجود داشت. بازیکنان به جای فرار از مسئولیت به سمت حریف می دویدند. پاس دادن با هدف انجام شد. قدرت، انرژی، تهاجمی و مهم‌تر از همه، این احساس وجود داشت که بازیکنان واقعاً می‌خواهند برنده شوند. گویی از گرفتاری خود ترسیده بودند.
در نیمه اول تقریباً از بازی قابل تشخیص نبود. و اولدترافورد پاسخ داد. هواداران رم در تمام طول بازی بسیار باشکوه بودند، زمین را با سر و صدا و رنگ پر کردند و دقیقاً نشان دادند که شب های اروپایی چگونه باید باشد. اما حمایت یونایتد نیز بسیار عالی بود، به خصوص زمانی که آنها چیزی داشتند که ارزش حمایت را داشته باشد. جو برق گرفته بود. وقتی گل تساوی وارد شد، جشن های اطراف ما فوق العاده بود. من، دک و خواهرم ممکن بود در جعبه بیگ بن قرار بگیریم. وقتی برنده دنبال شد، آنها دوباره چیز دیگری بودند. بدن‌ها همه جا، غریبه‌هایی که در آغوش گرفته‌اند، نوعی هرج و مرج باشکوه و بی‌وقار که کلمه «لمس» را به یک ویمبلدون کوچک تبدیل می‌کند.
خاطرات آن برد مضحک 5-4 مقابل لیون را زنده کرد، شب دیگری که یونایتد به نوعی راه خود را از آستانه تحقیر اروپا بازگرداند. پسرم لئون در آن شب با من بود و من بعداً او را به عنوان طلسم خوش شانسی خود معرفی کردم. دیشب این مسئولیت به دکلان رسید. من شروع به تعجب کردم که آیا باشگاه باید به این زوج نوعی قرارداد مشاوره پیشنهاد دهد. رکورد آنها قطعا بهتر از این است. به بسیاری از افرادی که در حال حاضر برای تأثیرگذاری بر رویدادهای اولدترافورد استخدام شده اند. جیسون ویلی کاکس.
اجراهای انفرادی نیز وجود داشت که ارزش تجلیل داشت. Mateusz Cunha در حالت هیولایی (Ludacris) بود. او مظهر همه چیزهایی بود که قبل از این فاصله وجود نداشت: روحیه، عزم، حرکت و میل آشکار برای انجام چیزی اتفاق بیفتد تا بتواند بر خجالت انجام آن جشن احمقانه موج سواری در ایالات متحده غلبه کند قبل از اینکه ببیند او در استمفورد بریج ممنوع شده است. بله، او موفق شد در زمان بسیار کوتاهی دو کارت زرد بگیرد. و بله، من به شدت از لیساندرو مارتینز در این ستون انتقاد کردم که تقریباً همان کار را انجام داده است. اما یک تفاوت وجود داشت: زمانی که مارتینز در چلسی اخراج شد، او مستقیماً در تونل ناپدید شد، به نظر می رسید که علاقه ای به اتفاقاتی که در غیاب او برای هم تیمی هایش می افتاد نداشت. برعکس، کونها روی تابلوی تبلیغات قرار گرفت و سعی کرد لحظات پایانی بازی را از آنجا تماشا کند.
شاید چیز کوچکی بود. ولی تو یه چیزی گفتی او جایگاه خود را در زمین از دست داده بود، اما علاقه اش را به تیم از دست نداده بود. قبلاً او را بخشیده بودم. در همین حال، مارتینز، قبل از اینکه بتواند همان عفو را دریافت کند، کارهای بیشتری برای انجام دادن دارد. در واقع اجرای دیشب او یکی از آشکارترین لحظات شب را فراهم کرد. استقبال گرمتری برای شی لیسی که در همان زمان معرفی شد.
این تضاد غیرقابل انکار بود: حامیان احمق نیستند، مگر اینکه بارها در دادگاه مرکزی حضور داشته باشند و تمام آن حرکت پهلو به پهلوی سر شما سلول های مغز آنها را به لرزه درآورده باشد. آنها تلاش را تشخیص می دهند، آنچه را که قبلاً اتفاق افتاده به خاطر می آورند و روش های خاص خود را برای ابراز تأیید و عدم تأیید دارند.
که مرا به دالوت برمی گرداند: من در این ستون انتقادات زیادی به او وارد کردم و عملکرد او در نیمه اول باعث نشد در مورد چیزی تجدید نظر کنم. موقعیت او BEWILDERBEAST HOUR (پسر بد ترسیم شده) بود و رم بی رحمانه از او سوء استفاده کرد. آنها او را مانند رومی ها سازماندهی کردند. اما جای افتخار است: او پس از استراحت بسیار بهتر بود، به گل تساوی کمک کرد و به طور قابل توجهی اراده بیشتری نشان داد. مسلماً میله آنقدر پایین بود که تقریباً می توانست بدون گام برداشتن از آن عبور کند.
چند هفته پیش گزارش شد که دالوت نگران از دست دادن وضعیت “لیگ قهرمانان اروپا” در فصل آینده به دلیل فرم وحشتناک یونایتد است. پس از تماشای موقعیت او در نیمه اول، فقط می توانم نتیجه بگیرم که وضعیت او در خط است. حداقل او تلاش کرد. و در نیمه دوم کمک کرد تا اتفاقی بیفتد. این مهم است.
وسوسه انگیز است که این بازگشت خارق العاده را به عنوان نوعی نقطه عطف تفسیر کنیم.شاید هم بشه. فوتبال عادت به تولید سحرهای کاذب دارد و یونایتد برای مدت طولانی تری در آن تخصص داشته است. یک نیمه هیجان انگیز فوتبال 54 روز بدون برد را پاک نمی کند. توضیح نمی دهد که چرا نیمه اول اینقدر وحشتناک بود یا اینکه چرا این گروه از بازیکنان باید قبل از باز کردن نبض جمعی به تحقیر یک کسری دو گل نیاز داشتند. و مسلماً اعتراضات علیه اموال را از اعتبار نمی‌اندازد.
اما نکته مهمی را به ما یادآوری کرد: اولدترافورد نمرده است و در چنین شب‌هایی باید ایده نیوترافورد آنطور که شایسته است کنار گذاشته شود.هواداران تسلیم نشده اند اشتیاق از بین نرفته است میل به غرش کردن تیم به جلو، تبدیل زمین فوتبال به دیگ جوشان و پر سر و صدا، هنوز وجود دارد. فقط به چیزی در عوض نیاز دارد. با ما مبارزه کن و ما هر چه داریم به تو می دهیم. این درس نیمه دوم بود. اینطور نیست که یونایتد ناگهان به یک تیم بزرگ یا حتی یک تیم خوب تبدیل شده باشد. اما در میان حامیانی که دلیل بسیار کمی برای احساس خوش‌بینی به آنها داده شده است، ذخایر خیرخواهی فوق‌العاده‌ای وجود دارد.
وقتی بیرون رفتیم، دوباره در مورد علاقه‌مند به فوتبال پیاده روی در ردیف ما فکر کردم. من گمان می کنم که او تصمیم گرفته است که بالاخره انتخاب درستی کرده است.و من به بنر استو فکر کردم: هر طور که می خواهید بازی کنید. برای 45 دقیقه یونایتد این کار را نکرد و در 45 دقیقه دیگر این کار را انجام داد.واقعاً نباید زیاد باشد که بخواهیم این کار را برای 90 انجام دهند.
حالا نوبت به فکر نهایی جری رسیده است. دو تا از آنها در واقع. من انگشتانم را در یک V بالا می گیرم تا نشان دهم، آقای گلیزر. اول، آیا فکر می کنید اسکرافی جیم اجازه ورود به ویمبلدون را خواهد داشت؟ با اینکه این همه پول داره؟ دوم، اگر نمی‌دانید جمعیت از شما چه می‌خواهد، دیروز یک علامت مفید بیرون از زمین وجود داشت: منچستر یونایتد: فروش. و تیری که از زمین دور می شود، زمین با شکوه.
توسط اندرو کربی، داستان سرایی ورزشی و ارتباطات | اندرو کربی
The post منچستر یونایتد 3–2 رم: همانطور که فکر می کنید بازی کنید اولین بار در وبلاگ Republik Of Mancunia: Manchester United ظاهر شد.
