نامه ای سرگشاده به طرفداران نیوکاسل یونایتد – مرد دوازدهم.
به هواداران نیوکاسل یونایتد
“ما خود را بهترین حامیان جهان می دانیم. راه راه های سیاه و سفید خود را با افتخار می پوشیم. درباره وفاداری، اشتیاق، تاریخ و معنای جوردی بودن می خوانیم. ما در مورد پارک سنت جیمز به عنوان یک قلعه صحبت می کنیم، درباره سروصدا، جو و پیوند باورنکردنی بین این باشگاه و هوادارانش.”
اما من باید یک سوال بپرسم.
آیا واقعاً به نام هایی که برای خود می گذاریم عمل می کنیم؟
زیرا، صادقانه بگویم، آنچه در سنت جیمز پارک شاهد بودیم، به خصوص در پایان فصل گذشته و ادامه این فصل جدید، تماشای آن دشوار بود. نه تنها به خاطر فوتبال، بلکه به خاطر نگرش سکوها.
جو گاهی اوقات سمی می شود. ناله ها، منفی ها، ناامیدی ها، ناله های نیمه وقت و تمام وقت. بازیکنان قبل از اینکه فرصت مناسبی برای تثبیت خود داشته باشند، از کار حذف می شوند. تیم جدیدی که بر اساس استانداردهای تیمی قضاوت می شود که ساخت آن سال ها طول کشید.
و من نمی توانم فکر نکنم که به عنوان هواداران نیوکاسل یونایتد چیز فوق العاده مهمی را از دست داده ایم.
ما باید دوازدهمین مرد باشیم.
ببینید در این باشگاه فوتبال چه گذشت. ما تغییر قابل توجهی را تجربه کرده ایم. سرمربی جدید، از دست دادن کاپیتان باشگاه ما، رفتن بازیکنان و رهبران باتجربه در زمین و خارج از زمین. چهره ها، شخصیت ها و صداهای آشنا که به شکل گیری هویت این تیم کمک کردند، تغییر کرده اند.
رختکن تغییر کرده است. مدیریت تغییر کرده است. پویایی تغییر کرده است. تیم در حال توسعه است.
با این حال، تقریباً قبل از اینکه این گروه جدید فرصتی پیدا کند که روی پای خود بایستد، ما سریعاً علیه آنها مخالفت کردیم.
دقیقا چه انتظاری داشتیم؟
آیا فکر می‌کردیم یک مدیر جدید از در عبور کند، یک تیم در حال تغییر را به ارث ببرد و همه چیز بلافاصله سر جای خودش قرار بگیرد؟ اینکه مشارکت‌ها، تفاهم، اعتماد به نفس و رهبری جدید به شکلی جادویی یک شبه ظاهر می‌شوند؟
فوتبال اینطوری کار نمی کند.
بازیکنان برای درک یکدیگر به زمان نیاز دارند. ظهور رهبران جدید به زمان نیاز دارد. یک مدیر برای تحقق بخشیدن به ایده هایش به زمان نیاز دارد. اعتماد به نفس نیاز به پرورش دارد نه تخریب.
و این نکته آخر اهمیت ویژه ای دارد.
تصور کنید بازیکنی باشید که از پارک سنت جیمز بیرون می‌آید و می‌داند که یک پاس اشتباه، یک تصمیم ضعیف یا یک نیمه ناامیدکننده می‌تواند با هیاهوها یا بوق‌ها مواجه شود.
تصور کنید که سعی می کنید در یک تیم ناآشنا اعتماد ایجاد کنید، وقتی همان افرادی که قرار است شما را بلند کنند باعث می شوند در دقیقه 10 فوت قد و دقیقه بعد 10 فوت پایین تر احساس کنید.
همه ما می خواهیم برنده شویم. همه ما می خواهیم شاهد رقابت نیوکاسل در بالاترین سطح باشیم. هیچ کس پیشنهاد نمی کند که ما باید نتایج ضعیف را بپذیریم، جاه طلبی را کنار بگذاریم یا وانمود کنیم که همه چیز عالی است در حالی که اینطور نیست.
ما طرفدار فوتبال هستیم. ما حق داریم ناامید، ناامید و خواستار باشیم.
اما بین درخواست بهتر و مشارکت فعال در بدتر کردن اوضاع تفاوت وجود دارد.
فرق است بین حمایت از یک باشگاه فوتبال و حمایت از آن فقط زمانی که اوضاع خوب پیش می رود.
این نیوکاسل یونایتد است. ما تاریخ خود را می دانیم. ما از اوج‌ها، پست‌ها، دل‌شکستگی‌ها و از دست دادن‌های نزدیک عبور کرده‌ایم. ما در روزهای بسیار سختی روی تراس ایستادیم. ما می دانیم وفاداری به چه معناست.
پس چرا در حال حاضر، زمانی که باشگاه در تلاش است چیزی بسازد، ما اینقدر سریع علیه افرادی که آن را نمایندگی می کنند، روی می آوریم؟
طنز ماجرا این است که ما مدام در مورد فضای باورنکردنی پارک سنت جیمز صحبت می کنیم. طرفداران اپوزیسیون در مورد آن صحبت می کنند. بازیکنان در مورد آن صحبت می کنند. مدیران در مورد آن صحبت می کنند. این یکی از چیزهایی است که نیوکاسل یونایتد را خاص می کند.
اما این فضا فقط توسط معماری، زمین یا بازیکنان ایجاد نمی شود.
توسط ما ایجاد شد.
ما نفر دوازدهم هستیم. این یک شعار بازاریابی نیست. این چیزی نیست که وقتی برنده می شویم درباره آن بخوانیم. این چیزی نیست که برای شب‌های بزرگ اروپایی روشن کنیم و زمانی که بازی مطابق میل ما نیست خاموش کنیم.
این مسئولیت ماست.
وقتی تیم با مشکل مواجه می شود، آن موقع است که آنها بیشترین نیاز را به ما دارند. وقتی اعتماد به نفس پایین است، صدا باید بلندترین باشد. وقتی بازیکن جدیدی مرتکب اشتباه می شود، ما باید پشت او بایستیم، نه اینکه کاری کنیم که از تماس بعدی خود بترسد.
تصور کنید برای یک بازیکن جوان، خرید جدید یا کسی که پای خود را در نقشی متفاوت می‌بیند، شنیدن صدای 52000 نفر پشت سرشان به جای مخالفتشان، چه کاری انجام می‌دهد.
تصور کنید چه اعتمادی می تواند به تیمی بدهد که هنوز هم بازی کردن با هم را یاد می گیرد.
ما به متفاوت بودن افتخار می کنیم. برای اینکه پرشور، شدیداً وفادار و متحد پشت باشگاه ما هستید. خوب، شاید زمان آن رسیده است که دوباره آن را نشان دهیم.
بیایید از مقایسه هر بازیکن جدید با کسی که رفته است دست برداریم. بیایید انتظار نداشته باشیم که یک تیم در حال انتقال به عنوان یک تیم ثابت عمل کند. بیایید به سرمربی و بازیکنانش این فرصت را بدهیم تا روابط خود را ایجاد کنند، هویت خود را توسعه دهند و ریتم خود را پیدا کنند.
و مهمتر از همه، به یاد داشته باشیم که حمایت از نیوکاسل یونایتد به نتیجه بستگی ندارد.
عملکرد ضعیفی خواهد داشت. اشتباهاتی وجود خواهد داشت. بعدازظهرهای ناامیدکننده و تصادفات دوشنبه شب وجود خواهد داشت. وقتی سنت جیمز پارک را ترک می‌کنیم، بازی‌هایی برگزار می‌شود که فکر می‌کنیم چه چیزی را تماشا کرده‌ایم.
این فوتبال است.
اما هرگز نباید اجازه دهیم که ناامیدی به ویژگی تعیین کننده حمایت ما تبدیل شود.
ما اینجا فرصت داریم. یک فصل جدید، یک گروه جدید از بازیکنان و فرصتی برای ساختن چیزی با هم. باشگاه تغییر کرده است و شاید زمان آن رسیده است که ما نیز رویکرد خود را تغییر دهیم.
بازیکنان وظیفه دارند همه چیز را برای این پیراهن بدهند. یک مدیر مسئولیت دارد که بهترین نتیجه را از تیمش بگیرد. هیئت مدیره موظف است باشگاه را جلو ببرد.
و ما حامیان نیز مسئولیت داریم.
وظیفه ما این است که سنت جیمز پارک را به مکانی تبدیل کنیم که تیم های حریف از آن می ترسند و بازیکنان ما از آن الهام می گیرند.
بنابراین دفعه بعد که از گردان ها عبور می کنیم، بیایید به این فکر کنیم که چه چیزی به این استادیوم می آوریم.
بیایید کمی بلندتر بخوانیم. بیایید پشت بازیکنان بایستیم. بیایید آنها را در هنگام مبارزه بلند کنیم. بیایید کمی سر و صدا کنیم وقتی همه چیز مطابق میل ما پیش نمی رود.
بیایید حامیانی باشیم که مدام به بقیه دنیا می گوییم که هستیم.
زیرا بهترین هوادار دنیا بودن چیزی نیست که وقتی تیم شما برنده می شود برنده شوید.
این چیزی است که وقتی آنها بیشترین نیاز را به شما دارند ثابت می کنید.
ما نیوکاسل یونایتد هستیم. ما ارتش تون هستیم. ما نفر دوازدهم هستیم.
زمان آن فرا رسیده است که ما شروع به رفتار کردن با آن کنیم.”
کریس هال
