Uبه استثنای پراتو، که تعداد آن به دلیل مهاجرت از خاور دور در دهه های اخیر به شدت افزایش یافته است، تنها یک نام در میان 23 شهر پرجمعیت ایتالیا وجود دارد که هرگز به یک تیم سری آ مرتبط نشده است: تارانتو.
تارانتو شهر تضادهاست. این شهر که در سواحل داخلی ناحیه جنوبی پولیا واقع شده است، به عنوان یک مستعمره یونانی در قرن هشتم تأسیس شد و از آن زمان به دلیل شهرت خود به عنوان شهری غنی از هنر باستانی و بقایای باستان شناسی، به زیبایی دریای شفاف، آب و هوای معتدل در طول سال، طراوت و طراوت ماهی و تولیدات فراوان در اطراف شهر، شکوفا شده است. مرکز
با این حال، پس از جنگ جهانی دوم، یک کشور جنگ زده برای دستیابی به به اصطلاح «معجزه اقتصادی ایتالیایی» در دهه 1960 به فشار نیاز داشت و همه باید سهم خود را انجام می دادند. برای تارانتو، چنین سهمی به شکل کارخانه فولاد Italsider بود که توسط رئیس دولت جوزپه ساراگات در سال 1965 افتتاح شد.
بزرگترین در نوع خود در اروپا، با خط لوله ای برای تجدید کشور با گاز سیبری، راه را برای عصر جدیدی برای این شهر هموار کرد. این دوره از پیشرفته ترین کارخانه های ریخته گری، پالایشگاه های نفت، کارخانه های شیمیایی، کارخانه های سیمان و کارخانه های فرآوری مواد غذایی بود که علیرغم افزایش تولید ناخالص داخلی شهر، هوا را کمی سنگین تر، آب دریا را کمی تیره تر، خورشید را کمی تیره تر کرد و در نهایت نیم قرن بعد به تولید دیوکس در ایتالیا منجر شد.
هیچ رویداد دیگری در تاریخ طولانی این شهر چنین تأثیر اجتماعی نداشته است. زیر آسمانی که اکنون نیمی آبی و نیمی خاکستری بود، بشریت جدید، سرخورده و ناامید بیش از هر زمان دیگری نیاز به چیزی را احساس می کرد که بتواند دو روح شهر را دوباره به هم پیوند دهد. چیزی برای گرفتن در صورتی که جوهر تارانتو از طریق توری زنگ زده در انتهای زهکشی که فاضلاب را به دریا می ریزد، بلغزد.
تارانتو همیشه شهری بوده است که تیم فوتبال خود را دوست دارد، حتی بدون دستاوردهای بزرگ. همیشه یک موضوع هویت همراه با غرور از گرد هم آمدن برای نمایندگی شهر در جایی که زمانی به نام استادیوم سالینلا شناخته می‌شد – از طرف محله‌ای که با حضور خود آن را زیبا می‌کند، بوده است. اما در فصل 1977/78 چیز دیگری وجود داشت.
بعد از 8 بازی متوالی در سری B، ایونی ها نهمین دوره خود را به خوبی آغاز کردند. اگر رکورددار آسکولی در ژانویه پیش از این در لیگ برتر حضور داشت، تارانتو یکی از کاندیداهای اصلی برای پیروی از این روش بود که در پشت سر گذاشت. بیانکونری با چند امتیاز در اواسط فصل.
جدای از چند بازیکن در قالب دروازه بان ژلیکو پتروویچ، مدافع میانی استفانو درادی و مهاجم داخلی فرانکو پانیزا، تیم همان بود که فصل قبل به راحتی از سقوط اجتناب کرد و جایگاه نهم را در جدول به دست آورد. بزرگترین تفاوت را اراسمو یاکوونه نشان داد که اکنون در اوج بلوغ فوتبالی خود است.
کلاس سال 52 شاهد این بود که مهاجم سبیلی یک سال قبل از مانتوا پیوست و در اولین سال حضورش در پوگلیا در 27 بازی 8 گل به ثمر رساند. در نیمه راه مبارزات انتخاباتی 1977/78 او 9 ساله بود. او به هیچ وجه از کسانی نبود که پاهای خوبی در جلو داشته باشد، به خصوص در مقایسه با فرانکو سلواگی، که قهرمان جام جهانی 1982 شد، یا گرازیانو گوری. او قد خاصی هم نداشت و فقط 1.74 متر قد داشت، اگرچه قد استثنایی اش به او اجازه می داد در اولین سال حضورش با قرمز و آبی ها هر هشت شوت خود را بزند.
در ابتدا، جیووانی فیکو، رئیس جمهور صرفه جویی، متقاعد نشد که این همه پول را برای او خرج کند. دستیار مربی توماسو دی پیتری، که در سال 1973/74 با یاکوونه در کارپی کار کرده بود، لازم بود تا او را متقاعد کند که این یک معامله است. خود فیکو نیز برای مدت طولانی مشکوک نبود، زیرا یاکوونه بالاتر از هر یک از مدافعان میانی نوارا اوج گرفت و اولین گل خود را در اواخر اکتبر 1976 در اولین بازی خود به ثمر رساند.
با این حال، عشق یاکوونه از شهر هرگز در مورد توانایی گلزنی محض نبود. او مورد تحسین کسانی قرار گرفت که او را در لبخند ملایمش، اخلاق خوب و محبت صمیمانه اش به تارانتو می شناختند.
اراسموس که در شهر کوچک کاپراکوتا، بر فراز کوه‌های آپنین مولیسیه نشسته بود و در بیشتر سال پوشیده از برف بود، بیشتر یک مرد معمولی بود تا یک سوپراستار. مدتها قبل از اینکه آن سبیل قهوه ای آرامش بخش صورت خوش اخلاق او را زینت دهد، پدر یاکوون تصمیم گرفت به تیوولی نقل مکان کند تا آینده ای بهتر برای خانواده خود تضمین کند.
در اینجا بود که پسرش شروع به لگد زدن به توپ کرد، چیزی که بالا و پایین کردن کاپراکوتا بسیار دشوار بود. او پیش از 20 سالگی به OMI رم، تیم فولادکاران پایتخت پیوسته بود. با توجه به اینکه پس از سال‌ها سرگردانی بین تریست، کارپی و مانتوا با موفقیت‌های متفاوت، به یک شهر کارگری مانند تارانتو نیاز دارد تا یک بار برای همیشه شکوفا شود، این امر تا حدودی یک فال بود.
تعداد کمی از مردم بهتر از پاسکواله مارتموچی و لوئیجی دی بلا، ذهن‌های پشت سر، برای توصیف یاکوونه برای شهر مورد قبول خود مناسب‌تر هستند. passionerossoblu.it، جامع ترین پایگاه داده همه چیز تارانتو، از زمان تأسیس تا به امروز.
این دو نفر خاطرنشان کردند: “صحبت کردن درباره یاکوونه کار آسانی نیست. برای ما تارانتینوها، او یک اسطوره و افسانه بود و هنوز هم هست.” مانند همه اسطوره‌ها و افسانه‌ها، یافتن کلمات مناسب برای توصیف آن دشوار است. شما همیشه در خطر گیر افتادن در ابتذال محدودیت‌های شهر کوچک هستید، که می‌تواند خاطره‌ای را که باید به نسل‌های جدیدی که در دهه 1970 زندگی نمی‌کردند، مخدوش کند، زمانی که فوتبال برای تارانتو همه چیز بود.
نه تنها تیم، بلکه کل شهر به لطف نام او در جاهای دیگر شناخته شده بود. “یاکو گل”، همانطور که ما معمولا آن را می نامیم، داستان کل شهر را به تصویر می کشد که در آن فرصتی برای تولد دوباره و رستگاری قلمرو خود دیده است. همچنین نمادی از نقشی است که تارانتو نه تنها در سری آ بلکه در جامعه مدنی نیز آرزوی ایفای آن را داشت. این شهر هرگز شهری نداشته است که آن را فوراً در جای دیگری قابل تشخیص کند. ایکوونه تارانتو بود و تارانتو یاکوونه بود.
نمادین ترین لحظه جاکو گل در 20 نوامبر 1977 زمانی رخ داد که تارانتو میزبان رقبای منطقه ای باری در سالینلا بود. مسابقه خسته کننده ای نبود شانس ها به وفور بارید، اما هر کدام یا به چارچوب برخورد کردند یا توسط دروازه بان ها رد شدند.
در دقیقه 73، درست زمانی که به نظر می رسید بازی برای تساوی بدون گل تعیین شده بود، یک ضربه ایستگاهی دو لمسی برای تارانتو در یک سوم حمله به سرعت زده شد به طوری که وقتی توپ در کفش های یاکوونه قرار گرفت، فاصله بین او و خط عقب به قدری زیاد بود که همه داور را محاصره می کردند و از او می خواستند که اگر زمان دیگری در تاریخ بازی بود به VAR متوسل شود.
با این حال، دستکش های مشکی گرازیانو دی لوکا تنها یک سانتی متر با ایاکونه فاصله داشتند و آماده بودند تا دروازه را از هر خطری محافظت کنند. پسر پوستر تارانتو با بی حوصلگی توپ را متوقف کرد، درست در زمانی که دروازه بان باری به سمت او هجوم آورد، او با وقاحت توپ را روی بدنش کوبید و پای دیگرش را محکم روی زمین نگه داشت. شاید از نظر فنی آنقدرها که همه فکر می کردند متواضع نبود.
مارتموچی و دی بلا به یاد می آورند: “گل های او را همه به ثمر رساندند. هر بار که او توپ را با ضربه یا ضربه سر می زد، تمام شهر آنجا بودند تا آن را از روی خط دروازه عبور دهند.” “گلی که او در مقابل بری به ثمر رساند مخصوصاً خاطره انگیز بود. آنها رقبای تاریخی ما بودند، تیمی که همه از ما متنفر بودیم. به نظر می رسید که آن توپ که با مهارت به آسمان برده شده بود، هرگز نباید به دروازه ختم می شد. تقریباً 30000 نفری که در سکوها نشسته بودند نفس خود را حبس کردند.”
«همه ایستادند و سعی کردند به کره چرمی قدرت دهند. همه گل را تصور کردند، سپس سکوتی حاکم شد که به ندرت در استادیوم فوتبال دیده می شد. سپس به طرز معجزه آسایی توپ فرود ضرب المثل خود را آغاز کرد و دروازه بان ناامیدانه شیرجه زد.
“سرانجام، غرش آزادی بخش بود، خشم رهگذرانی را در بر گرفت که با غریبه هایی که ناگهان با حضور در آنجا احساس خانواده می کردند، در آغوش گرفته و بوسه می زدند. ایاکون گل زد، اما کل شهر پیش قدم شد. این خاطره ای است مرکب از تصاویر و احساساتی که هر یک از حاضران در این یکشنبه نوامبر، درست مانند آزمایشی برای فرزندان خود به ارمغان آوردند.”
زمانی که کرمونز در 5 فوریه 1978 از تارانتو دیدن کرد، آپولیایی‌ها در 7 مسابقه بدون برد پشت سر گذاشتند، اما به لطف ترکیب شیمیایی آنها و حضور یکی از امیدوارکننده‌ترین مهاجمان لیگ در یاکوونه، آنها همچنان به‌عنوان یکی از مدعیان اصلی صعود شناخته می‌شدند – مشروط بر اینکه بتوانند فوراً جریان را تغییر دهند.
به همین دلیل برای یاکوونه بسیار ظالمانه بود که ببیند درگیری با کرمونز با نتیجه 0-0 به پایان برسد. آن روز همه چیز بر علیه او به نظر می رسید. چوب‌ها لذت گلزنی را از او سلب کردند و زمانی که با موفقیت فضای خالی بین تیرک‌ها را هدف گرفت، آلبرتو گینولفی الهام‌بخش را در مسیر خود یافت، دروازه‌بان سابق سری آ که بیشتر به خاطر پنالتی‌ای که پله در بازی دوستانه بین رم و سانتوس در سال 1972 آن را تکذیب کرد، از آخرین فصل دوران حرفه‌ای خود لذت برد.
در همان روز، پائولا، همسر باردار جاکو گل، برای معاینه زنان به کارپی رفت، جایی که این دو برای اولین بار ملاقات کردند. هوا در رختکن پس از تساوی با کرمونز سنگین بود. هم تیمی های او سعی کردند ایاکونه را متقاعد کنند تا برای یک شب کمدی استندآپ در رستورانی در حومه شهر کوچک سن جورجیو ایونیکو به آنها ملحق شود.
آنها به او گفتند: “احساس بهتری خواهی داشت، باید ذهنت را از بازی دور کنی.”
اما این جوان 25 ساله کسی نبود که مشتاق یک شب بیرون رفتن باشد، آرامش خانه اش بسیار وسوسه انگیزتر از یک میز پر سر و صدا پر از شراب خوب و غذاهای محلی است. و او به خانه رفت زیرا وقت آن رسیده بود که به پائولا زنگ بزند و از او در مورد معاینه بپرسد.
حتماً قبل از قطع کردن تلفن به او گفته است: “تمام شب روی مبل به فکر بازی امشب نمان. برو بیرون و خوش بگذران.” چند ساعت بعد، ایکوونه از سیتروئن دایان 6 ساده خود با شماره ثبت MO 215872 در پارکینگ لاماسریا بیرون آمد، بیشتر به عنوان راهی برای ناامید نکردن افرادی که از او مراقبت می کردند تا به دلیل تمایل واقعی به حضور در آنجا. حوالی نیمه شب، زمانی که افراد مست از او التماس کردند که کمی بیشتر بماند، او قاطعانه نپذیرفت و به ماشینش بازگشت.
تاریکی بود. در چنین جاده‌ای بدون تیر چراغ، هیچ چیز نمی‌تواند به یاکوونه کمک کند – کسی که می‌خواهد جاده‌ای را طی کند که او را به تارانتو باز می‌گرداند – تا یک جنایتکار خرده‌پایه مارچلو فریولی را سوار بر آلفارومئو 2000 GT دزدیده شده ببیند که با سرعت به سمت او می‌رود. دومی به تازگی راه خود را از طریق یک ایست بازرسی پلیس طی کرده بود و اکنون با چراغ های جلو با سرعت کامل رانندگی می کرد. تاثیر بسیار زیاد بود.
وقتی پلیس جسد تنها قربانی را که در ده‌ها متری خودرو در گودال کنار جاده افتاده بود، پیدا کرد، بلافاصله او را شناخت. ایکوونه، تنها 25 سال سن داشت، بدون هیچ رنجی در اثر ضربه شدید به سر، در حالی که مدال طلای مریم باکره همچنان در دهانش بود، همانطور که در هنگام گم شدن در فکر معمول بود، درگذشت.
چند ساعت بعد شهر از خواب بیدار شد و متوجه شد که مردی که به آن اجازه دیدن رویا را داده بود برای همیشه رفته است. بیمارستان Santissima Annunziata، جایی که جسد برای اولین بار در آن نگهداری شد، به چیزی شبیه به یک زیارت تبدیل شده است. روز بعد، تارانتو برای عزاداری پسر خوانده اش در کلیسای رابرت بلارمین جمع شد.
سپس به ایاکونه اجازه داده شد تا آخرین حضور خود را در سالینلا انجام دهد که دو روز بعد به خواست رئیس جمهور فیکو نام او را به خود اختصاص داد. دومی یکی از متاثرترین افراد پس از این فاجعه بود، روحش از پشیمانی به خاطر رد پیشنهاد فیورنتینا برای بهترین بازیکنش چند هفته قبل می لرزید. او گفت: «بازیکنان مانند پسران هستند. “اما تو حتی بیشتر بودی و اکنون با پروردگار ما هستی. تا زمانی که من زنده هستم، این ورزشگاه به نام تو خواهد بود.”
تیم هرگز پس از چنین ضربه ای به طور کامل بهبود نیافت. تارانتو نه تنها از گلزن خود، بلکه از چراغ راهنمای آنها بی بهره بود، مردی که روش زندگی، شجاعت و قلب خوب او را همه احساس می کردند. بازیکنی که هر بچه ای دوست داشت پیراهنش را بپوشد. مهاجمی که هر بار که به سمت او پرواز می کرد تا توپ را به تور ارسال کند، خورشید را بر فراز تارانتو کمی درخشان تر می کرد.
از آن زمان به بعد، آسمان خاکستری که بر فراز منطقه صنعتی تارانتو آویزان شده است، بقیه این شهر را که اکنون بی روحیه است، فرا می گیرد. در روح ساکنانش نفوذ کرد و روحیه بازیکنانش را تضعیف کرد. فرم افت کرد و ایونی ها هشتم شدند و به طرز دردناکی از رویاهای خود در سری آ فاصله گرفتند.
در دهه‌های بعدی، باشگاه بیشتر در سری B و چندین سطح پایین‌تر از لیگ سرگردان بود و دیگر هرگز به اوج دوران جاکو گل نزدیک نشد. مجسمه ای که در اکتبر 2002 در ورودی استادیوم اراسموس ایاکونه رونمایی شد – که توسط 13000 کمک مالی برای هر کدام 1.50 یورو تامین شده است – چیزی است که یک قهرمان واقعی سزاوار آن است و به شادی و ناامیدی تارانتو به عشق اراسموس عزیزش ادای احترام می کند.
بنیانگذاران این انجمن می‌گویند: «کسانی که برای کار یا تحصیل خارج از شهر بودند، از حلقه‌ها می‌پریدند تا بعدازظهر یکشنبه در سالینلا باشند. passionerossoblu.it خاطرات “چهارشنبه شب مردمی بودند که بیرون باکس آفیس صف می کشیدند تا بلیت تهیه کنند تا بتوانند بازی را ببینند و از آن لذت ببرند. سپس روز چنین مرگ غم انگیزی فرا رسید. با مرگ او، کل شهر دوباره به خاکستری بی پایان لغزید و متوجه شد که سال ها طول می کشد تا دوباره بالا بیاید. Iacoone تمام این بود.”
نوشته فرانکو فیچتولا @Franco92C14
