هفان پلرود یکی از منتخب سرمربیانی است که می تواند بگوید هم قهرمان اروپا و هم جام جهانی شده است. او همچنین می‌تواند بگوید که در دو فینال اروپایی دیگر مربیگری کرده و مدال برنز المپیک را نیز کسب کرده است. بد نیست
این مربی 68 ساله یکی از پرافتخارترین مربیان تاریخ بازی‌های زنان در سطح بین‌المللی است که تمام موفقیت‌هایش را با کشور زادگاهش نروژ به دست آورده است، در حالی که او همچنین یک دوره 9 ساله به عنوان سرمربی کانادا داشت و در آنجا پیشرفت بازی زنان را در سراسر برکه پیش برد.
پلرود در یک مصاحبه یک ساعته از خانه‌اش در نروژ، درباره‌ی چیزی که دائماً به‌عنوان حرفه‌ای «خوش‌شانس» توصیف می‌کند، تأمل کرد – نه لزوماً از نظر سخت‌کوشی، بلکه از این ممتاز برخوردار بود که از موفقیت‌های زیادی برخوردار بود، به‌ویژه وقتی صحبت می‌کرد که وقتی فدراسیون فوتبال نروژ از او برای مدیریت تیم ملی زنان در لیگ 1980 از او خواسته بود، چقدر اطلاعات کمی در مورد بازی زنان داشت.
پس از بازنشستگی از بازی در سال 1986 و هدایت تیمی که آخرین بار در آن بازی کرده بود، در سال 1989 دوران مربیگری پلرود مسیر جدیدی را در پیش گرفت، مسیری که از آن به عقب نگاه نمی کرد. او می خندد: «این یک تصادف واقعاً عجیب بود. از من خواسته شد که با فدراسیون ملاقات کنم، اسم من کمی به میان آمده بود، اما به نوعی انتظار داشتم که شاید یکی از تیم های جوانان مردان باشد.
در این جلسه به من پیشنهاد کار در تیم بانوان شد و این شوک بزرگی برای من بود. فکر می‌کنم نگرش درستی در مورد آن داشتم، اما در واقع یک بازی زنانه را در زندگی‌ام تماشا نکرده بودم، حتی در تلویزیون.
وی افزود: “به نظر می رسید آنها فکر می کردند که من مرد این کار هستم. من آماده بودم که ادامه دهم، بنابراین انگیزه داشتم و می خواستم بخشی از آن محیط باشم، چیزی را توسعه دهم، که واقعاً مرا به انجام آن سوق داد. تنها چیزی که درخواست کردم فقط یک قرارداد دو ساله بود زیرا نمی دانستم قرار است چگونه پیش برود.”
دو سال برای نروژ به هفت سال و دوره موفقیت بی‌سابقه‌ای تبدیل شد، که در آن پلرود کشورش را به مسابقات قهرمانی اروپا در سال 1993 هدایت کرد و پس از ناکامی در فینال اولین دوره مسابقات جهانی در سال 1991، بزرگترین جایزه دو سال بعد در سال 1995، به علاوه برنز المپیک یک سال بعد در مسابقات فینال نروژ در سال 1996 با اولین تورنمنت نروژ.
او لبخند می زند: «به طور خلاصه، من عاشق تیم شدم. “ما تیم بسیار قدرتمندی داشتیم، موفقیت های زیادی داشتیم، من خیلی لذت بردم. برای مربیگری تیم فوق العاده ای بود، چنین شخصیت ها، چنین بازیکنان متعهدی. آنها آمادگی جسمانی داشتند، به خوبی آموزش دیده بودند، فقط یک تیم سرگرم کننده برای کار بود و کارهای زیادی برای انجام دادن وجود داشت، اما کار عالی بود. در مجموع، هفت سال فوق العاده بود.”
پلرود تیمی را به ارث برد که شامل بازیکنانی می شد که در اسطوره ها باقی می ماندند. کاپیتان هایدی استور، سرمربی آینده انگلیس، هگه ریسه، یکی از بهترین دروازه بانان اروپا، بنته نوردبی و مهاجم داغ لیندا مدالن، و بسیاری دیگر.
نروژ اولین جام جهانی غیررسمی را در سال 1988 برده بود، اما بدون هیچ فیلم، تحلیل یا چیزهایی که یک مربی مدرن به آن دسترسی خواهد داشت، بازیکن تازه وارد در بازی زنان هیچ درک واقعی از جایی که تیمش از بازیکنانش به جام جهانی می رود، نداشت، پس چگونه این کار را انجام داد؟
او فریاد می زند: “این سوال خوبی است.” “بازیکنان نروژی در لیگ جلوی 50 تماشاگر، در سالن های کوچک و بدون رسانه بازی کردند، بازی هایی را انجام دادند که ما به راحتی با تیم ملی پیروز شدیم. تنها زمانی که با آلمان، سوئد یا دانمارک روبرو شدیم، به چالش کشیده شدیم.”
بنابراین پلرود، کشورش را به وینیپگ در کانادا برد تا در یک تورنمنت در برابر میزبان و ایالات متحده آمریکا در سال 1990، چالش‌هایی را که در اولین جام جهانی به چین، که فقط یک سال بعد، برگزار شد، درک کند.
او به یاد می آورد: «این بزرگترین تأثیری بود که روی من گذاشت. “خیلی خوشحالم که آن چالش را داشتیم. ما کانادا را شکست دادیم، اما ایالات متحده فقط ما را شکست داد، ما هیچ شانسی نداشتیم. فکر می کنم ما 4-0 شکست خوردیم و این برای من یک شوک واقعی بود. می دانستم که آنها خوب بودند زیرا در سال 1988 ایالات متحده بهترین تیم بود، حتی اگر نروژ پیروز شد، مربیان به من گفتند که ایالات متحده آمریکا بهترین تیم است. تا ظرف یک سال این شکاف را پر کند.
پلرود اعتراف می‌کند که با رفتن به اولین مسابقه، مقابل میزبان، هیچ ایده واقعی نداشت که چه چیزی را باید انتظار داشت، دنیایی کاملاً متفاوت با آنچه بازیکنانش در خانه تجربه کرده بودند، با محلی‌ها غرق شده و درگیر مسابقات در سطحی بودند که بازی زنان قبلاً ندیده بود.
ما از این بازی های کوچک در نروژ به 65000 طرفدار در چین رسیدیم. غرفه های پر از جمعیت، ما در اروپا بودیم و آن را ندیده بودیم. چشمانم باز شد. اتوبوس های بزرگ، اسکورت پلیس، مردم در خیابان ها، آنقدر بزرگ بود که می شد کمی گم شد. شما احساس نمی کنید به بازی های خود یا تیم خود متصل هستید. صدا، موسیقی، مراسم افتتاحیه، ساعت‌های حضور در رختکن بعد از بازی افتتاحیه را هرگز فراموش نمی‌کنم.”
نروژ 4-0 مقابل چین میزبان شکست خورد و به نظر دنیایی دور از تیمی بود که تنها چند هفته بعد به فینال می رسید. پلرود و تیمش کاملاً از آنچه در مقابل آنها بود غافلگیر شده بودند و باید سریعاً برای اطمینان از بازگشت مسابقات خود به مسیر خود عمل می کردند.
ما خوب شروع کردیم، یک پنالتی را از دست دادیم، اما پس از آن توپ را در اختیار نداشتیم، چین کاملاً ما را شکست داد. این اولین بازی من در جام جهانی بود، می توانید تصور کنید. ما باید به سرعت یاد می گرفتیم که چگونه تیمی را که عادت به باخت ندارد به میدان برسانیم و اینجا 4-0 می باختیم. روزهای سختی بود و برای من در آن دوره چیزهای زیادی یاد گرفتم.”
آنها برگشتند و نیوزلند را 4-0 و دانمارک را 2-1 شکست دادند و در یک چهارم نهایی دراماتیک و جذاب از ایتالیا گذشتند، قبل از اینکه با همسایه سوئد به سبکی با پیروزی 4-1 در نیمه نهایی کنار بیایند.
فینال درست پیش نرفت، گلی که میشل آکرز در آخرین لحظه به ثمر رساند مسابقات را برای ایالات متحده آمریکا رقم زد، اما پلرود و تیمش پس از باخت 4-0 خود در برابر همان حریف یک سال قبل، تا این حد پیش رفتند و زمینه را برای اتفاقات بعدی آماده کردند.
او می گوید: “می دانستیم که این سطح را داریم. می دانستیم که بازیکنان داریم و از حمایت فدراسیون برخورداریم.” “نکته اصلی برای ما این بود که محیطی ایجاد کنیم که بازیکنان بتوانند به اندازه کافی در بازی های لیگ به چالش کشیده شوند. این مشکل شماره یک بود. ما باید با آمادگی فوق العاده، سازماندهی فوق العاده این مشکل را جبران می کردیم، ما خیلی روی دفاع کار می کردیم. مجبور شدیم دختران را به تمرین با پسرها معرفی کنیم، فقط برای اینکه کمی آنها را تقویت کنیم. سال های واقعا خوبی را پشت سر گذاشتیم.”
«خوب» احتمالاً دست کم گرفته شده است. پلرود در سال 1993 با گل دیرهنگام بیرته هگستاد در فینال مقابل ایتالیا قهرمان اروپا شد، قبل از اینکه آنها در سال 1995 با قدرتی تازه پیش از دومین جام جهانی راهی همسایه سوئد شوند. ریس به عنوان بهترین بازیکن مسابقات انتخاب شد و آن کریستین آرونس مهاجم با 6 گل بهترین گلزن تورنمنت بود و ریس با 5 گل کمی پشت سر گذاشت. هیچ بازیکن دیگری از هیچ کشوری بیش از سه گل نگرفت.
نروژ از روز اول تسلط داشت و هر سه بازی گروهی خود را بدون دریافت برد برد و 17 گل باورنکردنی به ثمر رساند. آنها نیجریه را 8-0، انگلیس را 2-0 و کانادا را 7-0 شکست دادند. پیروزی 3-1 مقابل دانمارک در مرحله یک چهارم نهایی با سخت ترین آزمون و پیروزی 1-0 مقابل مدافع عنوان قهرمانی آمریکا همراه شد.
آلمان بر سر راه افتخار ایستاد، اما گل‌های ریسه و ماریان پترسن تضمین کرد که این پلرود بود که به عنوان قهرمان جهان رفت و او اذعان داشت که می‌دانست در طول تورنمنت تیمش در صدر خواهد بود و احساس قهرمانی جهان در 27 سال آینده تشدید شده است.
او می گوید: «در آن زمان برای روز زندگی می کنید، برای تمرین زندگی می کنید، برای بازی بعدی زندگی می کنید. “شما زیاد به این موضوع فکر نمی کنید، اما باید بگویم که در سال هایی که برای من بزرگتر و بزرگتر شده است. این یکی از آن تورنمنت هایی بود که همه چیز به سمت شما حرکت می کند، هر کاری که ما انجام دادیم موفقیت آمیز بود.
“ما کاپیتان خود را در نیمه نهایی مقابل ایالات متحده از دست دادیم. به طور معمول باید نگران می شدیم اما اینطور نبودیم، می دانستیم که قرار است برنده شویم. این احساس بسیار نادری برای یک مربی است. من شاید دو بار در زندگی ام این را داشته ام که هیچ کس قرار نبود ما را شکست دهد.”
او درباره فینال خود به یاد می آورد: “ما آلمان را فوق العاده بالا فشار دادیم. آنها ناامید شدند، ما کنترل کامل را در دست داشتیم، هر دو بازی مقابل آنها و ایالات متحده نمونه های برجسته ای از رقابت بودند، اما نه زیبایی. هیچ کدام از آن بازی ها زیبا نبودند. آنها سرسخت بودند، سرسخت، فقط اشتباه نکنید، فرصت کنید. اما برای بی طرف‌ها، فوتبال جذابی نبود. اگر هگه ریس، لیندا مدالن و دیگران امروز بازی می کردند، ستاره می شدند. استعداد، درک بازی، ذهن های درخشان فوتبال. با امکانات امروز، آنها ستاره خواهند بود.”
پلرود پس از مدال برنز یک سال بعد در المپیک آتلانتا، جایی که میزبان ایالات متحده در نیمه نهایی فشرده دیگری پیروز شد، پلرود عقب نشینی کرد و به بازی مردان بازگشت، اما وابستگی او به بازی زنان هنوز پایان نیافته بود. المپیک یکی دیگر از نکات برجسته زندگی من بود، اما ما آنقدرها خوب نبودیم، آنقدرها هم تیز نبودیم، این احساس من بود و حق با من بود. پیشنهادهای زیادی برای مربیگری در تیم های مردان داشتم و دوست داشتم دوباره این کار را انجام دهم.
طلاق گرفتم و از زادگاهم دور شدم، چیزهای مختلفی در زندگی ام وجود داشت که هم هیجان انگیز و هم سخت بود. در واقع به من پیشنهاد قرارداد مادام العمر با فدراسیون دادند.
پس از مدتی در لیلستروم نروژی، پلرود اولین نروژی بود که مربی یک تیم دسته اول در دانمارک بود، زمانی که او در ایکاست اف سی را بر عهده گرفت. سه سال پس از آخرین حضور او در بازی زنان، فرصت بازگشت به بازی زنان به زودی با چالش جدید و هیجان انگیز دیگری روبرو شد.
“دبیر کل در کانادا با من تماس گرفت تا در مورد قرارداد مربیگری تیم زنان صحبت کنم. آنها در سال های 1991، 1995 و 1999 بسیار ناموفق بودند و یک مربی اروپایی می خواستند. او از بسیاری جهات مناسب بود. من دوباره ازدواج کرده بودم، ما دو دختر دوقلو داشتیم و ما روی یک تمایل متقابل به توافق رسیدیم. خانه، و مانند نروژ، دو سال شد نه سال!
در حالی که اکنون یک مربی باتجربه در بازی زنان است، چالش پلرود تقریباً بیشتر از یک دهه قبل بدون هیچ دانشی در بازی زنان است، موقعیت کانادا در آن زمان چنین بود.
پس از ناکامی در راهیابی به جام جهانی افتتاحیه، کانادا در سال های 1995 و 1999 از مرحله گروهی خارج شد و برای کشوری که هنوز ورزش فوتبال را پذیرفته است، کارهای زیادی باید انجام می شد.
پلرود در مورد چالش استخدام در کانادا می گوید: «تقریباً غیرممکن است که به آن فکر کنید. “آن زمان کشور فوتبالی نبود، خبری از فوتبال نبود، در مورد آن نوشته نشده بود. تنها اطلاعاتی که داشتم این بود که تمام بازیکنانم بعد از جام جهانی 1999 از قراردادشان آزاد شده بودند. آنها گفتند که اگر می خواهم کسی را برگردانم به من بستگی دارد.”
من مسائل را زیاد پیچیده نکردم، در سراسر کشور دویدم تا مسابقاتی را ببینم که به عنوان آزمایشی برای تیم ملی برگزار می شد تا بتوانم بهترین بازیکنان هر استان را ببینم. شروع به انتخاب تیم کردم، در بریتیش کلمبیا اردو زدم و از مخاطبینم در اروپا استفاده کردم تا ما را به جام 2000 آلگاروه ببرم.
کانادا با تیمی کاملاً جدید پر از بازیکنان جوان ماندگار شد، با شکست 4-0 به چین، تنها 2-1 به کارفرمایان سابق پلرود و با پیروزی 2-1 مقابل فنلاند، به دنبال آن برد 3-2 مقابل دانمارک در مسابقه رده پنجمی، نوجوانی تازه نفس به نام کریستین سینکلر دو بار گلزنی کرد.
“همه چیز خیلی سریع، خیلی سریع اتفاق افتاد. من باید ریسک می کردم و خیلی بهتر شدم، اما چند اشتباه مرتکب شدم. من چند رهبر خوب داشتم، سپس کریستین سینکلر را داشتم، این بزرگترین چیز بود. وقتی او را در یکی از بازی های آماده دیدم، سریع تصمیم گرفتم که او با ما به آلگاروه بیاید. او 16 ساله بود، اما او یک تیم بسیار خاص بود، بنابراین من با آن بازیکنان کمی بازی را انجام دادم. از تمرین دو بار در هفته تا دو بار در روز.
ما خوب کار کردیم، فدراسیون خیلی کمک کرد. به تورنمنت ها رفتیم، خیلی باختیم، بعد کمی کمتر باختیم، بعد شروع کردیم به بازی های مساوی و بعد شروع به برد کردیم. من به تیم قول دادم ظرف یک سال آمریکا را شکست دهیم، این جمله جسورانه بود، اما این کار را کردیم. ما آنها را در پاییز 2000 در ایالات متحده شکست دادیم، این یک لحظه بسیار بزرگ برای همه بود.”
زمانی که جام جهانی 2003 آغاز شد، پلرود تقریباً چهار سال روی توسعه تیم کانادا کار می کرد، اما آنها همچنان در مقایسه با کشورهای بزرگتر از مرز میزبان خود در مسابقات عبور کردند. با این حال، پلرود کمی “لحظه خوش شانس” داشت، زیرا فیفا اولین جام جهانی زیر 20 سال را یک سال قبل در سال 2002 در کانادا معرفی کرد.
با توجه به جوان بودن تیم بزرگسالان او، بسیاری از آنها به مسابقات راه یافتند و واقعاً تحت هدایت دستیار سرمربی او، یان بریج، شرکت کردند. این تیم شامل شش بازیکن خواهد بود که یک سال بعد به مسابقات جهانی بزرگسالان راه یافتند – ساشا اندروز، کارملینا موسکاتو، بریتانی تیمکو، کارا لانگ، ارین مک‌لئود و سینکلر.
کانادا قبل از اینکه سینکلر پنج گل باورنکردنی را در پیروزی 6-1 مقابل انگلیس به ثمر رساند، به فینال رسید که در صدر گروه خود قرار گرفت، گل دیگری در ضربات پنالتی مقابل برزیل به ثمر رسید، قبل از شکست 1-0 از ایالات متحده در فینال، اما هسته جوانان پلرود تجربه ارزشمند تورنمنت را به دست آورده بود.
“ما این مزیت را داشتیم زیرا این بازیکنان با هم بیرون آمدند، آنها به خوبی یکدیگر را می شناختند، آنها قبلاً برای تیم بزرگسالان بازی کرده بودند و برخی از آنها بورسیه های تحصیلی بسیار خوبی گرفتند تا به ایالات متحده بروند. آن گروه 2002 بسیار با استعداد بود، بسیاری به سال 2003 رفتند و بسیاری دیگر به مسابقات بعدی رفتند. برخی برای سال ها و سال ها برای کانادا بازی کردند، بنابراین ما با این زمان خوش شانس بودیم.”
یک سال بعد، پلرود برای اولین بار کانادا را از گروه جام جهانی خارج کرد و سفر رویایی آنها با پیروزی 1-0 مقابل چین در مرحله یک چهارم نهایی ادامه یافت. باخت 2-1 به دو گل سوئد در ده دقیقه پایانی، حضور کانادا در فینال جام جهانی باورنکردنی را از دست داد، اما پلرود آنها را فراتر از تصور هر کسی برد.
این بدان معنا بود که چهار سال بعد وقتی پلرود تیمش را به چهارمین جام جهانی برد، در چین، جایی که سفر او 16 سال پیش آغاز شد، انتظارات بالا بود. افرادی مانند سینکلر اکنون رهبران تیم بودند زیرا سایر اعضای تیم سال 2002 مانند ملانی بوث، رابین گیل، آندریا نیل، تانیا دنیس، دایانا متسون، کندیس چپمن، امی والش، کیتی تورلاکسون و تارین سوتک به آنها پیوستند.
پس از شکست از نروژ در اولین بازی خود، مقدماتی بین آنها و رقبای گروه آخر استرالیا بود. وقتی سینکلر پنج دقیقه مانده به پایان بازی گلزنی کرد، به نظر می‌رسید که کانادا به سختی از حذف اجتناب کرده است، اما شریل سالزبری موفق به کسب امتیاز 92 شد.n.dگل دقیقه ای برای فرستادن زودهنگام پلرود و تیمش به خانه.
او فکر می کند: “اوه بله… استرالیا.” “در سال 2003 ما به دستاوردهای بیشتری دست یافتیم، بازیکنان واقعاً خوبی داشتیم، اما در عین حال مشکلات بزرگی برای تامین بودجه داشتیم. فدراسیون واقعاً اهمیتی نمی‌داد، ما در واقع تمام بودجه خود را از دست دادیم بنابراین نتوانستیم آن سطح را حفظ کنیم. ما خیلی تمرین کردیم، شاید خیلی سخت تمرین کردیم، شاید من خیلی از آنها درخواست کردم. باید مصدومیت داشتیم، بنابراین ما در نقطه 20 کامل نبودیم.
پلرود یک سال بعد به المپیک دیگری رفت، اما پس از باخت باریک دیگر به ایالات متحده، این بار در وقت اضافه، پلرود تصمیم گرفت که نه تنها زمان بازنشستگی، بلکه به طور کلی از مربیگری بازنشسته شود. “همیشه یک هدف بود. ما می توانستیم رقابتی باشیم، اما سطحی برای کنترل بازی ها نداشتیم. باید به سینکلر تکیه می کردیم. زمان برای مربی جدید عالی بود زیرا در آن زمان این بازیکنان به اوج خود می رسیدند. این یک پایه محکم بود، بنابراین زمان مناسبی بود که یک مربی جدید با ظاهری جدید وارد زمین شود.”
پلرود با تیم MLS ونکوور وایت‌کپس قراردادی داشت تا به عنوان یک نقش توسعه‌دهنده وارد سایه شود، اما کمتر از یک ماه پس از ترک پست کانادا، پیشنهاد دیگری برای تیم ملی در بازی زنان در صندوق پستی او رسید. این کشور از ترینیداد و توباگو بود، کشوری که هنوز در حال توسعه در بازی زنان است و چالشی حتی بزرگتر از کانادا.
او به یاد می آورد: “من در ونکوور معامله ای داشتم، سپس این موضوع ترینیداد و توباگو مطرح شد و من از آن بسیار شگفت زده شدم.” من چیز زیادی در مورد آنها نمی دانستم، اما این یک فرصت پیشرفت برای کار با بازیکنان جوان بود و این چیزی است که می خواستم.
“این یک تجربه سرگرم کننده بود. متفاوت، نه همیشه آسان، برعکس آسان بود، اما من کادر محلی خوبی داشتم. ذهنیت کلی واقعاً تیم محور نبود. مشکلات اجتماعی وجود داشت، تعهد گرفتن آسان نبود و تلاش برای گرفتن بهترین نتیجه برای من سخت بود. ما نظم را سخت تر کردیم، خیلی تمرین کردیم و سخت تمرین کردیم، اما شروع کردیم به افزایش تعداد بازیکنان تیم و به نظر رسیدن یک تیم.
پس از چهار سال کمک به توسعه این ورزش در دریای کارائیب، به پلرود این فرصت داده شد تا به جایی که همه چیز شروع شده بود بازگردد – بازگشت به تیم ملی نروژ قبل از یورو 2013 و جام جهانی 2015.
نروژ در آستانه پذیرایی از یک گروه هیجان انگیز از بازیکنان جوان باهوش از جمله آدا هگربرگ، کارولین گراهام هانسن، مارن مجلده و اینگرید انگن بود. شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه نروژ به دنبال یک مدیر فنی است. من ابراز علاقه کردم، اما آنها نظر خود را تغییر دادند و شغل دیگر وجود نداشت. بعد یکی گفت که دارند مربیشان را عوض می کنند و آیا من علاقه مند هستم؟ گفتم «بله»، بنابراین به یک جلسه رفتم و کار از آن من بود.»
17 سال از آخرین مربیگری پلرود در تیم ملی می گذشت و او با ترکیبی کاملاً جدید از بازیکنان، اما از درخشان ترین بازیکنان جوان اروپا استقبال کرد. او می‌گوید: «خیلی چیزها تغییر کرده بودند، اما خیلی‌ها تغییر نکرده بودند. “گاهی اوقات احساس می کردم دنیا متوقف می شود. من همین تعداد کارمند پشتیبانی داشتم، حتی با کانادا هم بیشتر داشتم. در سال 2013، هیچ چیز آنقدر متفاوت از سال 1995 نبود که برای من تعجب آور بود.
“من فکر می کنم شاید آنها بیش از حد به موفقیت های دهه 1990 استراحت کردند و ادامه ندادند. اگرچه من واقعاً بازیکنان را دوست داشتم، آنها واقعاً یک گروه با استعداد بودند.”
با توجه به دو هگربرگ و گراهام هانسن 18 ساله و مدیران باتجربه ای مانند اینگرید هلمست، سولویگ گلبراندسن و کاپیتان اینگویلد استنسلند، انتظارات برای یورو 2013 بالا بود.
پلرود بار دیگر به فینال بزرگ رسید و تنها 1-0 شکست خورد و دو پنالتی را دریافت کرد، در یک فینال پر جنب و جوش با آلمان، اما پلرود در مرحله دیگری از دوران حرفه ای خود محتاط تر بود و علیرغم شکست، بازگشت خود به نروژ را یکی از بهترین لحظات دوران حرفه ای خود عنوان کرد.
او لبخند می زند: «خیلی خوش گذشت. “اگر به تیمی بروید که من به آن بازگشتم، از چیزی که دیدم شوکه شدم. مهارت، کنترل توپ، چابکی، عشق به بازی و شدت بازی. سطح دیگری بود و تعداد زیادی از آنها وجود داشتند، نه فقط نام های بزرگ.”
من نمی توانستم باور کنم که کارولین با یک توپ چه کاری می تواند انجام دهد، برای من غیر واقعی بود. اینجا چه خبره؟! من سالها دور بودم و او را ندیده بودم. او ۱۷ ساله بود که من وارد شدم، اما کاری که او بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ برای من انجام داد غیرواقعی بود. او در آن زمان بازیکن پخته ای نبود، اما استعداد ناب، سرعت، چابکی، تصمیم گیری در شرایط سخت داشت. او نزدیکترین کسی بود که من به بهترین بازیکنان مرد دیدم.
آخرین هجوم پلرود دو سال بعد در جام جهانی 2015 که از قضا در کانادا برگزار شد، رخ داد و اگر شکست دور دوم مقابل انگلیس نبود، آخرین بازی او به عنوان سرمربی تیم ملی می توانست بین دو کشوری که بیشتر دوران مربیگری خود را با آنها گذرانده بود، رقم بخورد.
در حالی که ظهور هگربرگ به عنوان یکی از بهترین مهاجمان جوان جهان چشمان زیادی به نروژ داشت، پلرود هانسن را قبل از مسابقات به دلیل مصدومیت از دست داد و علیرغم تساوی مناسب مقابل آلمان در گروه ها، نروژ پس از باخت 2-1 به انگلیس با وجود برتری 1-0، تعظیم کرد.
“من بسیار خوشحال و با انگیزه بودم که به سال 2015 رفتم. تیم خوب بود، اما من نگرانی هایی داشتم زیرا ما مشکلات مصدومیت بزرگی داشتیم، مصدومیت های زیادی.
او اعتراف می‌کند که اصلاً نمی‌دانست در این مسابقات شرکت می‌کند، این آخرین مسابقه‌اش خواهد بود، خروجش از قبل برنامه‌ریزی نشده بود، اما او پس از این شکست به سرعت تصمیم گرفت که اکنون بیش از 60 سال سن دارد، وقت رفتن است. او تأمل کرد: «بعد از آن بازی متوجه شدم. “این برای من بود. مستقیم رفتم پیش مدیر فنی. گفتم “حتی لازم نیست تلاش کنی و بپرسی” اما او گفت تعطیلات بگیر و 14 روز دیگر با من تماس بگیر. گفتم “می توانی با من تماس بگیری اما مهم نیست.” او با من تماس گرفت و گفتم انگیزه یا انرژی برای ساختن دوباره تیم ندارم. در واقع تصمیمی جدید برای من در فدراسیون گرفتم.
پلرود در وهله اول نقش مدیر فنی را که درخواست کرده بود، دریافت کرد، نقشی که او تا سال 2018 حفظ کرد و اعتراف کرد که دوران سرمربیگری او به پایان رسیده است، اما از کمک به دیگران با تجربه خود بیزار نیست.
مهمتر از همه، او مصاحبه ما را با انعکاس این احساس «شانس» به پایان می‌رساند و هر روز از دستاوردهای 26 ساله‌اش در سطح بین‌المللی و همچنین مدال‌ها و خاطراتی که هنوز آن را گرامی می‌دارد، قدردانی می‌کند. او می‌گوید: «من واقعاً هر روز صبح از خواب بیدار می‌شوم و از چیزی که فکر می‌کنم در زمان مناسب آنجا هستم قدردانی می‌کنم، من خوش شانس بودم. “من سالم هستم، با افراد شگفت انگیزی آشنا شده ام، با دوستان شگفت انگیزی آشنا شده ام. قبلا با آنها مسابقه می دادم، اما اکنون آنها را در هتل ها، هواپیماها می بینم، فقط خیلی خوش شانس بودم.
من واقعاً برای آن سال ها ارزش قائل هستم و اکنون خوشحالم که می توانم مربیان جوان را راهنمایی کنم. من دوست دارم مسافرت کنم و با آنها ملاقات کنم و در دوره های UEFA Pro License مربی باشم. این به من کمک می کند تا با نسل بعدی مربیان آشنا شوم و به آنها کمک کنم… بدون جاه طلبی برای گرفتن شغل آنها.”
توسط ریچ لاورتی @RichJLaverty
