Oیکی از داستان های حس خوب در فوتبال در سال های اخیر موفقیت توماس فرانک سرمربی سابق برنتفورد و سرمربی دانمارکی است. فرانک از زمان ارتقاء از دستیار سرمربی به صندلی داغ در سال 2018، برنتفورد را به ارتفاعات جدیدی رسانده است و تیم پایتخت در حال حاضر در اواسط لیگ برتر بسیار بالاتر از وزن خود است.
خود فرانک قبلاً با مشاغل بزرگتری مرتبط بوده است. از جمله آرسنالو با سبک رهبری خود بر اساس رابطه نزدیک با بازیکنانش و تاکید بر رشد جوانان و ستاره‌های کم‌دستاورد، او شخصیتی فوق‌العاده دوست‌داشتنی است که در بین هواداران فوتبال در سراسر جهان محبوب شده است.
با این حال، قبل از اینکه فرانک در سال 2016 به لندن نقل مکان کند تا به کادر مربیگری برنتفورد بپیوندد، به ندرت به نظر می رسید که بتواند به بزرگترین لیگ جهان راه یابد. در واقع، شکست پس از یک طلسم فاجعه بار در غول دانمارکی، بیشترین ارتباط را با حرفه او داشت بروندبی.
توماس فرانک در تابستان 2013 و در بحبوحه دوران پرتلاطم باشگاه به عنوان سرمربی به زردآبی ها پیوست. این اولین شغل او به عنوان سرمربی ارشد تیم بود، که قبلاً مربی تیم های جوانان بود. با این حال، او در رده های زیر 16، 17 و 19 سال با تیم ملی به موفقیت دست یافت.
در فصل 2012/13، بروندبی تنها در آخرین دور مسابقات از سقوط اجتناب کرد و در ساعت یازدهم با ورود مالکیت جدید به باشگاه، از ورشکستگی نجات یافت.
این بدان معنی بود که باشگاه باید از ابتدا بازسازی می شد. دپارتمان جوانان موفق قبلی که قادر به رقابت مالی با FC København نبود، مجبور شد راه طولانی را برای بازگشت به اوج فوتبال دانمارک طی کند. فرانک با تجربه ای که به عنوان مربی جوانان و ارتباط نزدیک با چند بازیکن جوان از جمله رضا دورمیسی داشت، کاندیدای ایده آل برای این شغل محسوب می شد.
در سالهای قبل از پیوستن فرانک به باشگاه، بروندبی چندین استعداد امیدوارکننده را قبل از رسیدن به تیم اصلی به باشگاه‌های خارجی از دست داد. آندریاس کریستنسن به چلسی، پیر امیل هویبرگ به بایرن مونیخ، پاتریک اولسن به اینتر، مارکوس بی و نیکولای بولیسن به آژاکس و یانیک وسترگارد به هوفنهایم پیوستند. این روندی بود که هیئت مدیره و فرانک به دنبال شکستن آن بودند.
جوانان مجبور بودند تا تیم اول تا حدی پیش بروند تا به بروندبی اجازه دهند از بهترین استعداد خود استفاده کند، اما همچنین برای اطمینان از حداکثر سود از فروش اجتناب ناپذیر خود.
و اینها فقط سخنان توخالی بروندبی نبودند. در اواسط فصل اول فرانک، آنها یک آکادمی جدید و جاه طلبانه تر تحت نام Brøndby Masterclass راه اندازی کردند. میلیون‌ها کرون سرمایه‌گذاری شد و باشگاه مربیان جدید و خارجی را برای ارتقای پایگاه دانش و کادر استخدام کرد. بهترین مثال برای این امر انتصاب آلبرت کاپلاس، هماهنگ کننده سابق لاماسیا در بارسلونا، به عنوان دستیار مربی فرانک و سنگ بنای ایدئولوژیک در ساخت مسترکلاس بود.
هیئت مدیره جدید بروندبی اگرچه جاه طلب بود، اما صبور بود. فرانک با درس گرفتن از اشتباهات گذشته، جایی که قراردادهای پرهزینه و ناکارآمد و تغییرات مدیریتی مکرر باعث ناهماهنگی می‌شد، به فرانک سطح بی‌سابقه‌ای از اعتماد به نفس داده شده است.
“این [the managerial changes] اکنون تمام شده است توسعه هدف ما است و این همان چیزی است که ما دنبال آن هستیم.” تنها به این دلیل که استراتژی ما آنطور که انتظار می رود پیش نمی رود، هیچ تغییری ایجاد نخواهد شد.
پترسن حتی تضمین کرد که فرانک در زمانی که او رئیس بود، اگر نتایج نامطلوب باشد، شغل خود را از دست نخواهد داد، و توضیح داد که اگر احساس کند که هنوز در راهبرد بلندمدت پیش می‌روند، حاضر است با فرانک در ردیف دوم قرار گیرد.
اعتماد به نفس بسیار مورد نیاز بود زیرا بروندبی نتوانست فصل مورد نظر خود را شروع کند. با گذشت هفت بازی از رقابت های سوپرلیگ، آنها همچنان بدون برد بودند و توسط یک تیم نیمه حرفه ای از جام حذف شدند.
به وضوح نیاز به تقویت بود و هیئت مدیره استعدادهای تثبیت شده ای را در اسطوره باشگاه توماس کالنبرگ و فینالیست سابق جام جهانی هلند، خالد بولاروس، جذب کرد تا تیمی را تقویت کند که قبلاً بازیکنان با استعداد اما بی تجربه ای مانند رضا دورمیسی، کنت زهور و کریستین نورگارد داشت.
اضافه شدن بازیکنان جدید سطح را بهبود بخشید و با رهبری بهتر در زمین، نتایج در طول فصل بهبود یافت زیرا بروندبی چهارم شد و برای اولین بار در سه سال گذشته به فوتبال اروپا راه یافت.
در اواسط کمپین، یان بچ اندرسن سهام کنترلی باشگاه را خرید و رئیس جدید شد. مالکیت همچنین جاه طلبی را در اتاق هیئت مدیره تغییر داد: زرد و آبی ها به جای صحبت در مورد توسعه، فرآیندها و صبر، اکنون آشکارا در مورد عناوین و نحوه پر کردن شکاف رو به رشد با رقبای سرسخت کپنهاگ صحبت می کردند.
با ورود به دومین سال حضورش در بروندبی، که اتفاقاً فصلی است که در آن باشگاه پنجاهمین سالگرد تاسیس خود را جشن می گیرد، انتظارات افزایش یافته است. بازیکنان جوان پیش از این یک سال به عنوان تیم اصلی پشت سر گذاشتند و یان بچ اندرسن در پنجره نقل و انتقالات حضور داشت.
بروندبی رکورد نقل و انتقالات باشگاه را شکست دانیل آگر از لیورپول به خانه بازگشت تا دوران حرفه ای خود را به پایان برساند و با او اسطوره باشگاه یوهان الماندر آمد که بخشی از تیم دو برنده در 2004/05 بود. مایکل لادروپ. رسماً هدف این بود که در جمع سه تیم برتر قرار گیرد، اما خرید نام های بزرگ داخلی به این معنی بود که تیم باید برای عنوان قهرمانی می جنگید.
با این حال، سرمایه گذاری قابل توجه در تیم کمک چندانی به زمین نکرد. بروندبی در مرحله مقدماتی لیگ اروپا به راحتی توسط کلوب بروژ با تجربه حذف شد که در مجموع 5-0 پیروز شد. اوضاع در خانه خیلی بهتر نبود.
اگرچه بروندبی در خانه کپنهاگ از پیروزی در افتتاحیه فصل لذت برد، نتایج متناقض در دستور کار روز بود. این تیم موفق شد سه بازی را در برابر تیم تازه ارتقا یافته Hobro IK، یک تیم نیمه حرفه ای و بدون سابقه سوپرلیگا، بدون برد انجام دهد. این همه کار خوب در برابر بزرگترین رقبای آنها را نفی کرد.
اگرچه واضح بود که فرانک می خواست با آرایش 4-2-3-1 خود، مالکیت توپ را کنترل کند، بروندبی به سختی فرصت ایجاد کرد. حتی در مقابل تیم‌های بدتر لیگ، نبردی برای گلزنی بود و زمانی که این اتفاق می‌افتاد اغلب به نظر می‌رسید که بیشتر مربوط به کلاس انفرادی بازیکنان باشد تا استراتژی که طبق برنامه عمل می‌کرد.
از کنار، فرانک اغلب درمانده به نظر می رسید، و در حالی که عموماً به دلیل مهارت های ارتباطی و سبک رهبری مدرنش مورد علاقه طرفداران بود، شکاف هایی در پایه ها ظاهر شد.
در جایگاه سیدسایدن، خانه ای برای فداکارترین و پر سر و صداترین هواداران، شعارهای شاد و شاد بروندبی به آرامی به نفع حجم های بدبینانه و منفی تر از دوره پرتلاطم باشگاه در نبرد سقوط چند سال قبل جایگزین شد. سوالاتی در مورد توانایی فرانک برای رهبری باشگاه بزرگی مانند بروندبی و ایجاد انگیزه در ستاره های با تجربه مطرح شده است.
این سؤالات در طول تعطیلات زمستانی هنگامی که بروندبی در دیداری دوستانه مقابل هوفنهایم در آلمان برگزار کرد، قوی تر شد. دانمارکی ها 7-0 شکست خوردند، در حالی که مطبوعات فاش کردند که فرانک به توصیه آگر در مورد نحوه برخورد با شرمساری و تنبیه تیم نیاز دارد که به اعتبار او در بین بازیکنان لطمه زد.
پس از بازنشستگی آگر، او در مورد بحثی که آن روز در آلمان با فرانک داشت صحبت کرد. ‘می دانید که ما در مورد عواقب و این چیزها صحبت کردیم. خب حالا میخوای چیکار کنی؟ از فرانک پرسید. ما 7-0 شکست خوردیم و خیلی از بچه ها به اندازه کافی خوب عمل نکردند. شاید ما آمادگی جسمانی نداریم، اما از نظر ذهنی نیز اشتباه کردیم.”
آگر پیشنهاد کرد که فرانک در روزهای تعطیل آینده بازیکنان را به زمین تمرین بازگرداند. فرانک در پیروی از این نصیحت تردید داشت، به نظر می‌رسید مطمئن نبود که این توصیه بیش از حد می‌پرسد، که آگر پاسخ داد: “البته که می توانید. این تنها راهی است که مردم متوجه می شوند. اگر من جای مربی بودم، به بازیکنان می گفتم که صبح حاضر شوند. فقط کفش های کتانی بپوشید و به جنگل بروندبی می رویم.”
فرانک در نهایت به توصیه کاپیتان خود عمل کرد، اما سبک سخن گفتن آرام او مورد پسند بازیکنان قرار نگرفت، همانطور که آگر بعداً در مورد آن صحبت کرد. دانیل آگر در سال 2017 گفت: “به عنوان یک فرد من واقعا توماس فرانک را دوست داشتم، اما به عنوان یک مربی او کسی نبود که بیشتر از همه دوستش داشتم.” هنگامی که توسط بلادت اضافی. او به یاد می آورد: «من از مدرسه قدیمی هستم که در آن یک تیم فوتبال باید بر اساس نظم و سلسله مراتب ساخته شود، اما وقتی به بروندبی برگشتم اصلاً اینطور نبود.
بروندبی در لیگ سوم شد و رسماً به هدف تعیین شده قبل از فصل رسید، اما در مانور چشمگیر نبود. این باشگاه پرافتخار با 16 امتیاز کمتر از اف سی میتیلند به پایان رسید و در 33 بازی لیگ فقط 43 گل به ثمر رساند.
در فصل بعد، بروندبی پس از شکست 6-1 مقابل پائوک یونان، بار دیگر به شکلی شرم آور از مرحله مقدماتی لیگ اروپا خارج شد.
اوضاع در لیگ خیلی بهتر پیش نرفت. پس از پایان یافتن در نیمه پایانی لیگ، نیروهای فرانک به تعطیلات کریسمس در جایگاه پنجم رفتند، در حالی که تمام امیدهای قهرمانی از قبل از بین رفته بودند.
در این مرحله، حمایت از فرانک به پایین ترین حد خود رسید. مشکلات تهاجمی با وجود نام های بزرگ بسیار عمیق تر از همیشه بود. میلیون ها کرون برای بازیکنانی که نتوانستند تحت نظر فرانک به بهترین شکل ممکن برسند هدر رفت. در حالی که هنوز طرفدارانی وجود داشتند که از صبر و شکیبایی اصرار می‌کردند، سؤالات بیشتر و بیشتری در مورد توانایی‌های فرانک یا فقدان آنها در میان طرفداران و کارشناسان به وجود آمد.
درست در آن زمان، در روزهای تاریک زمستان دانمارک، یک حساب کاربری جدید در فروم Brøndby ظاهر شد Sydsiden آنلاین. او با نام کاربری “اسکار” به شدت از توماس فرانک و مدیر ورزشی پر رود با پیام هایی مانند:
- پر و توماس تصمیمات دیوانه وار زیادی با هم از روی نادانی و بی تجربگی گرفتند.
- ما نمی‌توانیم یک خرید را نام ببریم که حتی نزدیک به قابل احترام بودن باشد، و فقدان توانایی توماس برای ادغام بازیکنان جدید که صددرصد خودش انتخاب کرده، لنگ و غیرقابل قبول است.»
- مربی دیگری باید بتواند بیشتر از آن بهره ببرد [the squad]، و بر آن تاکید شده است [from the club]. من مطمئن هستم که به زودی شاهد تغییرات خواهیم بود.»
- وقتی سرمربی‌ای داریم که بی‌تجربه است و سرسختانه به سیستمی که کار نمی‌کند پایبند است، دستوری برای فاجعه داریم.»
در ماه مارس، اندکی پس از شروع فصل بهار، فاش شد که مردی که پشت این اظهارنظرها قرار دارد، کسی نیست جز خود رئیس یان بچ اندرسن.
بدون تعجب، فرانک مدت کوتاهی پس از انتشار این خبر تصمیم به ترک این تیم گرفت و باشگاه را پس از باخت 3-1 مقابل SønderjyskE در رده پنجم لیگ قرار داد.
خود آندرسن نیز مجبور به کناره گیری از ریاست شد، اما بعداً موقعیتی را که تا به امروز دارد، دوباره به دست آورد.
فرانک پس از جدایی اش به مدت 9 ماه بیکار بود تا اینکه در دسامبر 2016 به عنوان دستیار مربی به برنتفورد ملحق شد. در حالی که دوران او در بروندبی، علیرغم سرمایه گذاری هنگفت در تیم، هرگز به اوج انتظارش نرسید، شکی نیست که تجارب و هرج و مرج به او درباره دنیای سخت فوتبال حرفه ای در بالاترین سطح آموخت.
خود آگر اشاره کرد که متوجه شد فرانک در طول اقامتش نسبت به بازیکنانش سخت‌تر شده است. او از نظر تاکتیکی نیز سازگار شده و به وضوح عملگراتر شده است و به جای اینکه سرسختانه به همان سیستم بچسبد، روی مخالفان خود تمرکز کرده است. همه اینها در عملکرد فوق العاده او در برنتفورد امروز مشهود است.
توسط توکه تیلاد @TokeTheilade
