مبه کلمات “بایرن مونیخ” اشاره کنید و چه چیزی به ذهنتان می رسد؟ نیروگاه توتونی؟ یکی از نخبگان اروپا؟ برندگان سریال؟ به هر حال، باواریایی ها تیمی هستند که 31 بار قهرمان بوندسلیگا شده اند – اولین بار فقط 55 سال پیش.
این تیمی است که شش بار قهرمان جام ملت های اروپا شده است و فارغ التحصیلان برجسته ای مانند فرانتس بکن باوئر، گرد مولر، سپ مایرکارل هاینز رومنیگه، لوتار ماتائوس و فیلیپ لام. این یک برند معتبر جهانی است که مخفف تعالی است. بایرن مونیخ مساوی است با جام و موفقیت.
اما به همان اندازه که باورش سخت است، آنها مانند همه تیم ها فراز و نشیب هایی داشته اند – تفاوت این است که “پایین” بایرن هنوز هم معمولاً همان چیزی است که اکثر تیم های دیگر رویای آن را می بینند.
اما یک فصل وجود دارد که همیشه در تاریخ بایرن بدنام خواهد بود، فصلی در دهه 1990 که صادقانه بگویم، بسیار افتضاح بود. البته وحشتناک برای مردن روتن نسبی است – اینجا در مورد سقوط صحبت نمی کنیم – اما با استانداردهای بالایشان در 12 ماه به یک تیم متوسط تبدیل شده اند. فصل مورد بحث در سال 91/92 اتفاق افتاد.
شگفت آورتر اینکه هیچ نشانه فوری پیش از کاهش قریب الوقوع وجود نداشت. در فصل 1986/87 بایرن اودو لاتک قهرمان بوندسلیگا شد، سرمربی ای که تحت رهبری او دی روتن در دهه 1970 بر اروپا مسلط شد.
معلوم شد که این آخرین فصل او قبل از جایگزینی بود یوپ هاینکساو که از قضا در سال 1979 سرمربی بوروسیا مونشن گلادباخ شد، جانشین لاتک نیز شده بود. اگرچه هاینکس قادر به تکرار موفقیت شگفت انگیز فولس در سال 1970 نبود، اما آنها را به مقام چهارم در سال های 1985 و 1986 رساند و به دنبال آن مقام سوم را در جام یوفا در سال 1987 به دست آورد. بایرن.
فصل اول هاینکس (1987/1988) باعث شد که بایرن نتوانست عنوان قهرمانی خود را حفظ کند، زیرا وردربرمن که در حال احیا شده بود، زیر نظر اتو رهاگل به افتخار دست یافت. با مهاجمان کارل هاینز ریدل و فرانک نوبارث و دفاعی که در 34 بازی فقط 22 گل دریافت کرده بود، برمن با شکست 3-1 بایرن در دیدار کلیدی روز 26، چهار امتیاز اختلاف با بایرن رده دوم را به پایان رساند. اما خدمات عادی به زودی از سر گرفته شد زیرا بایرن سال بعد بوندسلیگا را بالا برد و در عین حال به نیمه نهایی جام یوفا نیز رسید.
در فصل 1989/90، بایرن تسلط بیشتری پیدا کرد و دوباره با شش امتیاز قهرمان بوندسلیگا شد، این بار به نیمه نهایی جام ملت‌های اروپا رسید، قبل از سقوط به آث میلان از سه استاد هلندی. با نگاهی به ترکیب این فصل، قابل توجه است که هیچ ستاره مشهور جهانی وجود نداشت. Roland Wohlfarth و Alan McInally دوتایی Strike، اگرچه موثر بودند، اما به سختی نام هایی بودند که بارسی، مالدینی و همکاران را نگران کنند. اما همچنان برای تسلط آلمان کافی بود.
به این ترتیب، هاینکس در تابستان 1990 با به خدمت گرفتن او تیم را تقویت کرد استفان افنبرگ، برایان لادروپ و محاصره مسیحی از این میان، امضای افنبرگ از همه جالبتر بود. بازیکنی که در طول دوران حرفه‌ای‌اش با جنجال‌هایی غریبه نبود، از او پرسیده شد که چرا تصمیم گرفت به بایرن بپیوندد. او با کفال بلوندش پاسخ داد: چون باشگاه های دیگر برای بردن بوندسلیگا احمق تر از آن هستند.
این یک راه مطمئن برای قرار دادن یک هدف بر روی پشت شما برای فصل بود، نظری که مطمئناً روی دیوارهای رختکن مخالف، از جمله کایزرسلاترن ارسال می شد. در اولین بازی فصل، بایرن کایزرسلاترن را با نتیجه 4-0 در المپیاستادیون شکست داد تا اینکه فصل به نبرد بین دو تیم برای عنوان قهرمانی منجر شود.
در پایان ماه مارس، این برتری به کایزرسلاترن منتقل شد زیرا آنها با پیروزی 2-1 بایرن را در خانه به لطف پیروزی دیرهنگام استفان کونز در خانه شکست دادند. این باعث فرار قوی از مردن روتن و در سه بازی مانده به پایان همه چیز سخت بود.
بایرن سپس به بوخوم رفت تا به مصاف واتنشاید برود، تیمی که در لورهایدستادیون کوچک بازی می‌کرد و بایرن در اوایل فصل 7-0 آن را شکست داده بود. در شوک ملت تماشاگر، Wattenscheid با ورود به دقایق پایانی بازی، 2-1 پیش افتاد. سپس، در حالی که تنها سه دقیقه باقی مانده بود، وولفارت همیشه قابل اعتماد گلزنی کرد تا سرخ شدن های بایرن را نجات دهد. یا اینطور به نظر می رسید.
تورستن فینک دو دقیقه بعد یک برنده شوک برای تیم بوخوم به ثمر رساند تا 35000 هوادار را به هذیان برساند – شکستی که دروازه کایزرسلاترن را برای کسب اولین قهرمانی خود در بوندسلیگا باز کرد.
انگار باخت مقابل واتنشاید به اندازه کافی دردناک نبود، بایرن هم در جام ملت های اروپا درد دل کرد. بار دیگر، نفرین نیمه نهایی سر خود را بالا برد، این بار به جای ایتالیایی ها، مخالفان اروپای شرقی. تیم قدرتمندی در ستاره سرخ بلگراد ظاهر شد که به مونیخ آمد و در اولین بازی نیمه نهایی خود با پیروزی 2-1 رفت.
این امر باعث شد تا بایرن در مقابل 80000 هوادار خشمگین ستاره سرخ کار دشواری داشته باشد – مشعل هایی که در فضایی ترسناک می سوزند. اما مردن روتن تا کار انجام شد و بازی در آستانه رفتن به وقت اضافه با بایرن 2-1 بود که گل به خودی عجیب کاپیتان کلاوس اوگنتالر در آخرین دقیقه باعث شد تا یوگسلاوی ها گل تساوی بسیار مهم را بدست آورند و به فینال راه یابند.
بنابراین وقتی فصل 1991/92 شروع شد، بایرن در پایان فصل قبل ناامید شده بود، اما همچنان در لیگ دوم شده بود و به سختی از فینال جام اروپا بازماند. فصلی بود که خیلی از تیم ها برایش می مردند.
پیشرفت تیم ادامه یافت زیرا هاینکس بازیکنانی مانند یان ووترز، الیور کرویتزر، توماس برتولد و دو برزیلی، مازینیو و برناردو را به خدمت گرفت. اما متعادل کردن آن، بازنشستگی اوجنتالر سرسخت قدیمی بود. با این حال، هواداران بایرن مشتاق بودند تا جایگاه خود را در صدر لیگ پس بگیرند و شاید مدعی قهرمانی در جام یوفا باشند.
دو بازی اول لیگ شروع بدی داشتند زیرا بایرن مقابل وردربرمن به تساوی رسید و در خانه مقابل پسران جدید بوندسلیگا هانسا روستوک شکست خورد. آنها سپس به دوسلدورف سفر کردند و اولین برد خود را به دست آوردند، البته تنها 1-0 به لطف پیروزی در آخرین لحظه از مازینیو. هواداران ممکن است قبل از بازی جام حذفی در خانه با تیم فوتبال هامبورگ شروع به استراحت کنند.
هامبورگ یک شهر کوچک در منطقه زارلند آلمان است و تیم محلی آنها در بیشتر تاریخ خود نسبتاً مبهم بوده است. اما در سال 1986 برای اولین بار به سرزمین موعود بوندسلیگا رسیدند. هواداران آنها قبل از سقوط از دو فصل در جدول بالا لذت بردند و بلافاصله برگشتند. بنابراین، در سفر به مونیخ، این تیم یک تیم دسته دومی بود که معمولاً در مقابل 8000 هوادار بازی می کرد، حتی زمانی که در بوندسلیگا بود.
فقط 9000 نفر زحمت رفتن به المپیاستادیون برای تماشای تساوی را کشیدند که منجر به جو عجیبی در جام بزرگ شد. دقیقه 27 از بازی گذشته بود اما بایرن با ضربه سر مازینیو از تیرک دروازه به گل برتری رسید. تا اینجای کار خیلی خوبه. اما هامبورگ دوباره وارد نیمه دوم شد و توانست با ضربه قدرتمند رودولفو کاردوسو کار را به تساوی بکشاند.
اوضاع برای بایرن بدتر بود زیرا تنها 13 دقیقه باقی مانده توپ به دست ماتیاس بارانوفسکی از هامبورگ افتاد که از پذیرفتن این هدیه خوشحال بود. این در فیلمنامه بایرن نبود و قابل حل نبود. جای تعجب نیست که در حالی که هواداران همبورگ همچنان چشمان خود را می مالیدند، مازینیو دوباره گلزنی کرد. بسه این مزخرفات
و به این ترتیب، بازی به وقت اضافه رفت، زمانی که آمادگی بایرن مطمئناً شکست خوردگان را خواهد دید. اما پس از تنها پنج دقیقه، مایکل کیمل از هامبورگ وارد محوطه شد و با یک ضربه کم به گل رسید. آن سمت مزاحم هامبورگ نمی دانست چه زمانی باید دراز بکشد. و اگر این به اندازه کافی بد نبود، آنها چهار دقیقه بعد دوباره توسط Bernd Griess به گل رسیدند. بایرن در خانه 4-2 شکست خورد. این پایان بازی خواهد بود. بایرن شوکه شده در اولین بازی خود در جام حذفی توسط یک تیم دسته پایین تر در ورزشگاه خود حذف شد.
گاهی اوقات یک شکست در جام حذفی می تواند یک موهبت باشد – حداقل اکنون آنها می توانند روی لیگ و جام یوفا تمرکز کنند. شاید همه چیز از دست نرود.
فرم لیگ آنها همچنان متزلزل بود و پس از 9 بازی، بایرن در رده هفتم قرار گرفت تا برای شروع رقابت های قاره ای خود آماده شود. قرعه‌کشی نسبتا آسان در دور اول باعث شد که آنها برای بازی رفت مقابل کورک سیتی به ایرلند سفر کنند. همانطور که هواداران بایرن در حال مطالعه مکان کورک روی نقشه بودند، بازیکنان به پرواز در آمدند.
کورک سیتی تنها در سال 1984 و پس از ورشکستگی کورک یونایتد در سال 1982 تشکیل شد. کسب مقام دوم در لیگ در فصل قبل باعث شد این بازیکنان در جام یوفا حضور داشته باشند. در مقابل فقط 4000 هوادار، زمان آن فرا رسیده بود که بایرن شرمندگی خود را از هامبورگ فراموش کند و یک کمپین موفق جام یوفا را آغاز کند.
دیو بری محلی بود که در کانتی کورک، فوتبال گالیک بازی کرد و دو مدال تمام ایرلند را به دست آورد. اما او همچنین عاشق فوتبال معمولی در کناره‌ها بود و اینگونه بود که به عنوان یک هافبک به کورک سیتی رسید. او قبل از بازی به نوعی توجه افنبرگ را به خود جلب کرده بود که با دیپلماسی معمولی او را با پدربزرگش مقایسه می کرد.
او که برای بازی مقابل بایرن انتخاب شد، نام خود را در فرهنگ عامه ایرلندی ثبت کرد، زمانی که تنها پس از 26 دقیقه، کورک توپ را از دفاع پیشروی بایرن دزدید و بری آن را زیر پای او یافت. هافبک طاس هنگام رانندگی به جلو، قبل از ضربه زدن، یک مدافع را برگرداند. هواداران فوران کردند.
و همینطور تا قبل از پایان نیمه، زمانی که افنبرگ در نهایت به نتیجه رسید. سپس همه خود را برای یک گردباد نیمه دوم از بایرن آماده کردند، اما هرگز این اتفاق نیفتاد. تیم کورک با تساوی معروف 1-1 مقابل غول آلمان به پایان رسید.
بازی برگشت بار دیگر شاهد مبارزه بایرن بود. در واقع، ایرلندی پاره وقت تا دقیقه 71 مقاومت کرد تا سرانجام برونو لابادیا سرخ شدن های بایرن را مهار کرد. یک ضربه پنالتی در آخرین لحظه کمی درخشش بیشتری ایجاد کرد، اما در سوت پایان، مردن روتن او به تازگی از خط عبور کرده بود. با توجه به نتیجه هامبورگ، قطعاً همه چیز در بایرن درست نبود.
سه روز بعد، بایرن به اشتوتگارت رفت و 4-1 شکست خورد – نه از VfB، بلکه از اشتوتگارتر کیکرز. در نهایت تحمل آن خیلی زیاد بود و سه روز بعد بایرن اعلام کرد که راه خود را از هاینکس جدا می کند.
این بازیکن مهاجم سابق، از دوران مدیریتی طولانی و موفقی برخوردار شد و تیم‌هایی را در اسپانیا، پرتغال و آلمان مدیریت کرد، از جمله رئال مادرید، بنفیکا، شالکه و عشق اولش بوروسیا مونشن گلادباخ. او حتی به بایرن بازگشت و در سال 2009 پس از اخراج سرمربی موقت شد یورگن کلینزمن قبل از تعویض لوئیس فن خال در سال 2011 و آنها را به شکست فینال لیگ قهرمانان از چلسی رساند.
او سپس در سال 2013 با شکست دادن رقبای بوندسلیگا، بوروسیا دورتموند، بایرن را به افتخار رساند و هاینکس را به عنوان چهارمین سرمربی تبدیل کرد که با دو تیم مختلف، رئال مادرید، قهرمان این رقابت ها شده است. یکی از بزرگان تمام دوران، اخراج او پس از باخت کیکرز بعداً توسط مدیر کل اولی هوینس به عنوان “بزرگترین اشتباهی که من در زندگی تجاری خود مرتکب شده ام” توصیف شد.
جلسه ای با فرانتس بکن باوئر اسطوره باشگاه در هتل شرایتون مونیخ ترتیب داده شد تا پست سرمربیگری به او پیشنهاد شود. اما او نپذیرفت و گفت که تعهدات قبلی این کار را غیرممکن کرده است. و به این ترتیب بایرن به جای دیگری برگشت – با یک نتیجه غافلگیرکننده.
جانشین هاینکس در سکان هدایت، سورن لربی، اسطوره دانمارکی خواهد بود. بازیکنی که از سه فصل با بایرن لذت برد و در آن دو قهرمانی بوندسلیگا را به دست آورد، او به تازگی در سن 32 سالگی از بازی بازنشسته شد. گرفتن پست بایرن نشان دهنده اولین قدم او در مدیریت بود – کار دشواری برای سران باتجربه، چه برسد به یک تازه کار. او حتی در زمان انتصابش مجوز مربیگری لازم را هم نداشت. این برای اکثر طرفداران یک انتخاب عجیب به نظر می رسید.
دوران تصدی او شروعی متزلزل داشت زیرا بایرن در بازی های متوالی لیگ مقابل دورتموند و VfB اشتوتگارت شکست خورد تا به رده چهاردهم لیگ 20 تیمی سقوط کند، یعنی تنها سه پله بالاتر از مکان های سقوط. اتفاق بعدی برای لربی، از قضا سفر به دانمارک بود، زیرا بایرن در دور دوم جام یوفا توسط Boldkluben 1903 به تساوی کشیده شد. اگر لربی فکر می کرد که سفر به خانه خوشایند خواهد بود، او با یک شگفتی بزرگ روبرو بود.
حتی سرسخت ترین هواداران بولدکلوبن هم نمی توانند استدلال کنند که تیم آنها تاریخ بزرگی دارد. آنها هفت بار قهرمان لیگ شده بودند، اما چهار مورد از آنها قبل از جنگ جهانی دوم بود، در حالی که آخرین آنها در سال 1976 بود، قبل از ادغام با Kjobenhavns Boldklub در سال 1992 و تشکیل FC Copenhagen، که از آن زمان موفقیت قابل توجهی داشته است.
آنها فقط دو بازی اروپایی را برده بودند و هرگز از دور دوم عبور نکردند. دیدار بایرن یکی از آخرین بازی هایی است که بولدکلوبن قبل از ادغام انجام می دهد. و چه بازی ای بود
بیش از 14000 هوادار در استادیوم Gentofte جمع شده بودند تا ببینند پسرانشان در برابر تیم قدرتمند آلمان چگونه خواهند بود. 30 دقیقه بازی به بن بست رسید تا اینکه بایرن از طریق مازینیو پیش افتاد. این برتری تنها 5 دقیقه ادامه داشت تا اینکه مایکل مانیکه بازی را به تساوی بکشاند. در پایان نیمه وقت، نشانه کمی از یک موج شوک قریب الوقوع وجود داشت.
پس از 57 دقیقه، بولدکلوبن صاحب یک پنالتی شد که ایوان نیلسن ستاره دانمارکی آن را به درستی تبدیل به گل کرد. چهار دقیقه بعد هواداران در هیجان بودند که کنت وگنر بازی را 3-1 کرد. همانطور که زمین شروع به لرزیدن کرد، جنون ادامه یافت. تنها سه دقیقه بعد، Manihe یک ثانیه را به دست آورد و دانمارکی ها را 4-1 کرد. بایرن توانا در فاصله هفت دقیقه سه گل دریافت کرده بود. و هنوز تمام نشده بود
برایان کلاوس یک پنجمی اضافه کرد قبل از اینکه پیتر اولدبیرگ نتیجه را 6-1 کند. هیچ کس نمی توانست آنچه را که می دیدند باور کند. مارکوس مونک در آخرین لحظه برای بایرن تسلی داد، اما وقتی سوت پایان به صدا درآمد، همه نگاه‌ها به جدول امتیازات بود: Boldklubben 1903 6-2 بایرن مونیخ. فصل بایرن واقعاً منفجر شده است.
بازی برگشت دو هفته بعد شاهد بودیم مردن روتن با ناله از رقابت خارج شوید و تنها با گل دیرهنگام مازینیو 1-0 پیروز شد. آنها اکنون از DFB-Pokal در خانه توسط یک تیم دسته پایین تر، جام یوفا توسط مینوهای دانمارکی حذف شده اند و در رده چهاردهم لیگ قرار دارند.
با توجه به آن آغاز، تعجبی نداشت که لربی مرده متحرک بود. او موفق شد تا مارس زمین بخورد، زمانی که با شکست 4-0 خارج از خانه مقابل کایزرسلاترن، بایرن، همچنان در نیمه انتهایی جدول فرو رفته بود، و در نهایت تبر را تکان داد. این نشان دهنده تنها حضور لربی در مدیریت فوتبال بود.
در این فصل زمان مربی سوم فرا رسیده بود زیرا هوینس به استخدام بسیار با تجربه تری در اریش ریبک روی آورد.
ریبک کار مدیریتی خود را در سال 1967 در روث ویس اسن آغاز کرد و سپس هدایت اینتراخت فرانکفورت، کایزرسلاترن، بوروسیا دورتموند و بایر لورکوزن را بر عهده گرفت. آمار او تا به امروز در بهترین حالت متوسط بوده است – تنها جامی که در آن دوره کسب کرد جام یوفا با بایر لورکوزن در سال 1988 بود – اما او تجربه حضور در بوندسلیگا را داشت و به همین دلیل به عنوان مردی برای اصلاح فهرست شناخته می شد.
اما بایرن در حال حاضر در یک فانک کامل بود و بنابراین ریبک 11 بازی آخر لیگ را تماشا کرد که در آن 5 بازی را بردند اما به همان تعداد از خط پایان شکست خوردند.
پس از پایان فصل، بایرن در رده دهم، درست در وسط جدول قرار گرفت. آنها بیشتر از بردشان، از جمله 7 بازی در خانه، باختند و با تفاضل -2 گل به پایان رساندند. طبق معمول، وولفارت با 17 گل بهترین گلزن بود و مازینیو (12) و افنبرگ (11) در رده های بعدی قرار گرفتند. آنها مجبور بودند عقب بنشینند و شاهد اجرای درام روز آخر VfB اشتوتگارت، دورتموند و فرانکفورت باشند تا کل کشور را مجذوب خود کنند.
هر سه تیم در بازی آخر 50 امتیاز داشتند و هر سه در خارج از خانه بازی کردند. فرانکفورت در تفاضل گل برتری داشت و باید فقط برنده می شد، اما به طرز شگفت انگیزی مغلوب هانسا روستوک شد زیرا آنها یک پنالتی واضح را 1-1 دریافت نکردند.
دورتموند در دویسبورگ پیروز شد و دو دقیقه با قهرمان بوندس لیگا فاصله داشت تا اینکه گیدو بوخوالد با برنده دقیقه 88 در لورکوزن به اسطوره اشتوتگارت تبدیل شد – علیرغم اینکه بعد از اخراج ماتیاس سامر ده نفره شد – باعث شد اشتوتگارت با تفاضل گل قهرمان شود.
بایرن در این تابستان هزینه زیادی کرد. توماس هلمر، جورجینیو، مهمت شول و مهمتر از همه، بازگشت پسر ولخرج لوتار ماتائوس در آن حضور داشتند. لادروپ و افنبرگ برای کمک به تامین مالی بازسازی به فیورنتینا منتقل شدند.
نتیجه داد: بایرن در بوندسلیگا با تنها یک امتیاز کمتر از قهرمان وردربرمن و تنها با پنج باخت و تفاضل +29 گل دوم شد. ریبک با موفقیت کشتی را مستحکم کرد و به زودی بازنشسته شد و قبل از یک دوره فاجعه بار به عنوان سرمربی آلمان از سال 1998 تا 2000، بکن باوئر جایگزین او شد. اما ریبک با رکورد غیرقابل رشک برانگیز بودن اولین و تنها سرمربی بایرن شد که بیش از 500 روز بدون کسب یک جام به عنوان سرمربی تیم ملی بایرن را پشت سر گذاشت.
تا به امروز، فصل 1991/92 پایین ترین نقطه بایرن است. از آنجایی که مردن روتن تنها دو بار خارج از سه تیم برتر قرار گرفته و 12 عنوان قهرمانی بوندسلیگا و سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را کسب کرده است. اگرچه دهه 1990 اغلب یک دهه ناسازگار برای بایرن بود – با بازیکنانی که بیشتر در صفحات شایعات نشان داده می شدند تا صفحات ورزشی که منجر به لقب معروف “FC Hollywood” شد – هیچ چیز به بدی 1991/92 نبود.
بایرن همیشه نماینده یکی از تیم های نخبه اروپا خواهد بود و استاندارد طلایی است که بسیاری دیگر خود را با آن می سنجند. علاوه بر این، آنها بدون حمایت مالی گسترده خارجی که برخی دیگر از کشورهای اروپایی از آن برخوردار بودند، از موفقیت برخوردار شدند.
بسیاری استدلال کرده اند که تسلط اخیر آنها بر فوتبال آلمان، بوندسلیگا را به عنوان یک تماشایی تباه کرده است، به خصوص با توجه به ده بازی متوالی آنها. اما دانستن اینکه حتی تیم‌هایی مانند بایرن مونیخ نیز می‌توانند فصلی پر از درد و رنج را پشت سر بگذارند، شاداب است. برای آن یک سال، آنها در واقع انسان بودند. و VfB Stuttgart، Homburg، Cork City و Boldkluben برای همیشه سپاسگزار خواهند بود.
توسط دومینیک هوگام
