روز شنبه 12 فوریه 1994 من و پدرم برای پیاده روی در شهر آلدرشات بودیم. از کنار زمین فوتبال رد شدیم و اتفاقاً آن روز مسابقه ای برگزار شد. ما تصمیم گرفتیم که برویم و بازی را تماشا کنیم و از آن زمان تاکنون از آلدرشات تاون حمایت می کنم.
روز شنبه The Shots در نیمه نهایی FA Trophy با همسایگان تلخ Woking روبرو شد. ما می‌دانستیم که آنها برای بیش از یک ماه حریف ما خواهند بود، پس از تساوی روز دوشنبه پس از پیروزی در یک چهارم نهایی مقابل سیتینگبورن در شنبه اول مارس.
وقتی دو تیم با هم بازی می کنند، به قول قدیمی ها هیچ عشقی از دست نمی رود. بازیکنان بیشتر از حد معمول آماده هستند و هواداران در تراس ها سر و صدای بیشتری ایجاد می کنند و جو گاهی اوقات می تواند سمی باشد. برخی از هواداران هر دو طرف رفتار بدی داشته‌اند و بخش‌هایی از هواداران ما در بازی‌های خارج از خانه به زمین کینگفیلد ووکینگ آسیب می‌رسانند و در بازی‌های خانگی مشکلاتی ایجاد می‌کنند.محیط زیست
برندگان این بازی به فینال می روند که در ومبلی برگزار می شود. نه باشگاه اصلی آلدرشات، که در سال 1926 تشکیل شد و در سال 1992 ورشکست شد، و نه باشگاه جدید، آلدرشات تاون، که یک ماه بعد تشکیل شد، هرگز در آنجا بازی نکرده اند. چندین فرصت برای باشگاه اصلی و اصلاح‌شده در طول این سال‌ها آمده و رفته است، اما آنها به سادگی از آنها دور شده‌اند.
ووکینگ در دهه 1990 سه بار در ومبلی بازی کرده بود و در سال های 1994، 1995 و 1997 جام اتحادیه فوتبال انگلیس را به دست آورد. این افتخار اصلی آنها برای ما هواداران شوت بود. آنها در ورزشگاه ملی بودند و ما نبودیم. با این حال، ما همیشه معتقدیم که آنها هرگز در لیگ فوتبال بازی نکرده اند و دو باشگاه ما بازی کرده اند. این بهترین شانسی بود که آلدرشات برای رسیدن به ومبلی داشت.و از دست دادن با باخت به رقبای سرسخت خود غیر قابل تصور است.
بازی شنبه بعد از یک هفته تمام شد. 7058 بلیت فروخته شد و چهارده بیشتر از زمانی که منچستریونایتد در جام اتحادیه در اکتبر 2011 با ما بازی کرد. این دومین جمعیت بزرگ ما در تاریخ بود پس از 7500 هوادار که برای تماشای شکست 6-2 ما برایتون و هوو آلبیون در جام حذفی در سال 2000 جمع شدند.
من در قسمت خانه ساحل شرقی، تراس اصلی پشت دروازه ایستاده بودم. نیم ساعت قبل از شروع بازی بسیار پر بود زیرا هواداران برای به دست آوردن موقعیت مناسبی وارد میدان شدند.
هسته هواداران ووکینگ در یک ربع از تراس با یک منطقه خالی که دو مجموعه از فن ها را از هم جدا می کند، قرار داشتند. آنها همچنین یک قسمت تراس در ضلع جنوبی زمین و یک بلوک صندلی در جایگاه جنوبی داشتند.
در حالی که بازیکنان قبل از شروع بازی از تونل بیرون می آمدند، از چندین سکو که در دو طرف خط هافبک قرار داشت، چندین آتش سوزی در هوا به راه افتادند. در حقیقت، آنها کاملا غیر ضروری بودند، زیرا هر دو دسته از هواداران غوغا می کردند تا به تیم ها تبریک بگویند.
از آنجایی که هم نیمه نهایی و هم دربی محلی بود، تنش در برخی مواقع غیرقابل تحمل بود. داور در جریان بازی تصمیمات مشکوکی گرفت که باعث عصبانیت هر دو ست هواداران در نقاط مختلف بازی شد.
آلدرشات در نیمه اول صاحب یک پنالتی شد، اما تایلر فراست تلاش خود را توسط ویلیام یااسکلینن (پسر جوسی، دروازه بان سابق لیگ برتر) مهار کرد.
در ابتدای نیمه دوم یک لحظه جنجال به وجود آمد و بازی را تغییر داد. در حالی که ووکینگ برای زدن کرنر آماده می شد، تئو ویدرینگتون (پسر تامی ویدرینگتون، مدیر تیم آلدرشات) با هری بیوتیمن مهاجم ووکینگ در محوطه شش قدم برخورد کرد. ناگهان ویدرینگتون در حالی که صورتش را گرفته بود روی زمین افتاد و این سوال باقی می ماند که آیا بیوتیمن عمداً به او کوبیده و با دستی بالا زده به او ضربه زده است. فیلم دوربین پشت دروازه جواب قطعی نمی داد اما داور دید بی نقصی داشت و برای اولین بار در دوران حرفه ای Beautyman را اخراج کرد.
همانطور که اغلب اتفاق می افتد زمانی که یک تیم به ده نفر می رسد، ووکینگ مدت کوتاهی بعد رهبری را به دست آورد. بازیکنان آلدرشات اجازه ندادند سرشان پایین بیاید و به تلاش خود برای بازگشت به بازی ادامه دادند. در دقیقه 73 زحمات آنها نتیجه داد که داور در محوطه جریمه یک پنالتی اعلام کرد.
جیمز هنری، مهاجم کهنه کار، پنالتی حاصل را به ثمر رساند، اما من آن را تماشا نکردم. من خیلی عصبی بودم و نمی توانستم خودم را مجبور به نگاه کردن کنم، بنابراین صورتم را در شانه دخترم پنهان کردم و برای آنری دعا کردم که سیزدهمین گل فصل خود را به ثمر برساند.
اگر مساوی می شد، بازی مستقیماً به ضربات پنالتی می رفت. خیلی افتضاح بود که از پس آن بربیایم، و ویلیام جااسکلینن در مهار ضربات فوق العاده است، بنابراین من بسیار نگران بودم که برای The Shots پایان بدی داشته باشد.
با نزدیک شدن به دقیقه 90 بازی، داور چهارم جدول امتیازات را با تعداد دقایق اضافه نشان داد. وقتی شماره 9 با قرمز روشن نمایش داده شد، جمعیت مجموعاً نفس نفس زدند! سپس هر دو دسته از هواداران غوغای تشویقی بلند کردند تا امیدوار باشند که تیمشان برای رسیدن به آن گل مهم پیروزی که جایگاه آنها را در ومبلی تضمین کند، تلاش کنند.
آلدرشات قبل از اینکه لحظه ای که تا آخر عمر با من زندگی می کند در مقابل من آشکار شود، چند موقعیت نیمه داشت.
در سومین دقیقه از وقت اضافه، آلدرشات به زمین رفت اما با خط ثابتی از بازیکنان ووکینگ مواجه شد که از دروازه خود دفاع می کردند. رایان جونز توپ را در لبه جعبه در سمت چپ دریافت کرد. او با دفاع راست ووکینگ برخورد کرد و یک سانتر عالی را به سمت تیرک دروازه فرستاد، جایی که جک بارام وظیفه ساده ارسال توپ را به دروازه داشت.
هواداران آلدرشات زیر نور خورشید نورث همپشایر جشن گرفتند. هواداران ووکینگ حیرت زده و ساکت بودند و روی تراس ها ایستاده بودند و روی سکوها نشسته بودند و نمی توانستند کاری بکنند جز تماشای جشن رقبای خود در مقابل آنها.
بازیکنان آلدرشات دقیقا مقابل من به گوشه دویدند و من شروع به گریه کردم. من مطمئن هستم که بسیاری از افراد دیگر نیز همین کار را کردند که این برای همه ما بسیار مهم بود. بالاخره دقایقی با بازی در بزرگترین ورزشگاه کشور و مشهورترین ورزشگاه دنیا فاصله داشتیم.
جشن ها برای مدتی طولانی ادامه داشت و این بدان معنا بود که بیش از 9 دقیقه اولیه باید بازی می شد. هنگامی که بازی از سر گرفته شد، ما طرفداران آلدرشات با عصبانیت تماشا می‌کردیم و برای عجله کردن وقت دعا می‌کردیم. تابلوی امتیاز در انتهای زمین سرانجام نشان داد که 9 دقیقه گذشته و داور سوت خود را به صدا درآورد. بسیاری از هواداران و برخی از بازیکنان فکر می کردند که این سوت پایان است اما اینطور نشد!
چند دقیقه طول کشید تا هوادارانی که برای جشن پیروزی به زمین دویده بودند، دوباره به بازی بازگردند. وقتی این اتفاق افتاد، ووکینگ یک فرصت عالی برای گل تساوی داشت، مهاجم سابق آلدرشات، اینیه افیونگ، از فاصله نزدیک بالای دروازه شلیک کرد.
انتظار برای سوت پایان بازی سرانجام در دقیقه 106 بازی به پایان رسید و ما حضور خود را در فینال قطعی کردیم و رویای سفر به ومبلی اکنون به واقعیت تبدیل شد.
متأسفانه، تعداد کمی از طرفداران آلدرشات بودند که تصمیم گرفتند برای شادی به سمت طرفداران ووکینگ بروند. چندین مهماندار و پلیس برای جلوگیری از بروز مشکل بین دو گروه از هواداران حضور داشتند. با این حال، یکی از این هواداران به صورت دروازه بان ووکینگ پرید و به سرعت توسط کارکنان امنیتی به زمین برخورد کرد. دیل گورمن، هافبک ووکینگ از کنار او گذشت و به نظر می رسید که روی هوادار مهار شده ای که هنوز به زمین چسبیده بود، پا می گذارد.
اقدامات این احمق ها درخشش را از یک رویداد باشکوه گرفت. همچنین جشن گرفتن این برد سخت بود زیرا می دانستیم که تئو ویدرینگتون ممکن است برای اخراج هری بوتیمن از ووکینگ وانمود کرده باشد که مصدوم شده است. کارت قرمز بازی را تغییر داد زیرا ووکینگ باید حرکت می کرد و ناگهان یک مرد اضافی داشتیم. اگر آن تصمیم علیه تیم من بود و هواداران مخالف به من حمله می کردند، هرگز آن را به خوبی قبول نمی کردم.
با وجود همه شانس ها، نتیجه پابرجا ماند و آلدرشات تاون در نهایت در ومبلی قرار گرفت. در سیصد و هشتاد و چهارمین بازی من در آلدرشات تاون، 11375 روز پس از اولین بازی من، بالاخره یک روز عالی را رقم زدیم!
پست بالاخره به ومبلی – اولین بار در Far Post Header ظاهر شد.
