سخت است که تحت تأثیر بیلی گیلمور قرار نگیرید. علیرغم اینکه فقط نوزده سال دارد، به نظر می رسد که او با آگاهی زودهنگام از آنچه در اطرافش می گذرد و چشم اندازی از اینکه بدون توجه به موقعیت چه کاری انجام دهد، کنترل خط میانی را در دست می گیرد. تکنیک او فوقالعاده است و به نظر میرسد که همیشه با پاس یا چالش از دست رفته فضا پیدا میکند.
تا کنون او توسط بسیاری در چلسی “متمایز” و توسط روی کین “استعداد در کلاس جهانی” خوانده شده است، در حالی که یان رایت نحوه بازی او را “شگفت انگیز” توصیف کرده است.
همچنین بخوانید: هوش هیجانی: چگونه احساسات را مدیریت کنیم تا در مربیگری فوتبال به موفقیت برسیم
پس شرم آور است که گیلمور استعداد خود را در چلسی نشان می دهد نه رنجرز، باشگاهی که قبل از رفتن به لندن در سن پانزده سالگی در آن تمرین می کرد. متأسفانه، داستان او ممکن است رایج تر شود.
این که باشگاه های انگلیسی باید فعالانه به بازیکنان آینده دار اسکاتلندی علاقه مند شوند چیز جدیدی نیست. در واقع، همیشه بوده است. با این حال، درصد در حال افزایش است. حتی دو باشگاه برتر کشور هم نمی توانند استعدادهای درخشان خود را حفظ کنند. علاوه بر گیلمور، رنجرز شاهد انتقال دیره مبوده به منچسترسیتی بود که جاش آدامز را نیز از سلتیک گرفت.
موفقیت گیلمور فقط دیگران را تشویق می کند که نگاه کنند. همین امر با استانداردهای بالای اندی رابرتسون، کایرن تیرنی و جان مک گین که همگی خود را در بین بهترین بازیکنان لیگ برتر معرفی کرده اند، اتفاق خواهد افتاد.
با این حال، احتمالاً بزرگترین دلیل برگزیت است.
در ابتدای دسامبر گذشته، اعلام شد که باشگاه های انگلیسی بر سر قوانینی که بر قرارداد بازیکنان خارج از کشور حاکم است، به توافق رسیده اند. جای تعجب نیست که آنها محدودیت های جدیدی را وضع کرده اند که باشگاه های لیگ برتر سخت تلاش کرده اند از آنها اجتناب کنند.
یکی از این شروط این است که بازیکنان زیر هجده سال نتوانند از خارج از کشور جذب شوند. اساساً، این بدان معناست که باشگاههای انگلیسی باید منتظر بمانند تا بازیکنی هجده ساله شود تا فرصتی برای جذب بازیکن داشته باشد و حتی در آن صورت نیز باید تعدادی از پارامترها را رعایت کنند تا بتوانند این کار را انجام دهند.
برای بیش از بیست سال، تیمهای لیگ برتری از توان مالی خود برای جذب استعدادهای جوانان از سراسر اروپا استفاده کردهاند، یا با ارائه دستمزدهای هنگفت به این نوجوانان تازه وارد از مدرسه یا با سوء استفاده از خلاءهای قراردادی برای به دست آوردن بازیکنان مورد نظرشان.
وقتی منچسترسیتی در فینال جام حذفی جوانان 2020 به مصاف چلسی میرود – مسلماً دو باشگاهی که بیشترین سرمایهگذاری را در آکادمیهای خود انجام دادهاند – هر یک از تیمها سه خرید خارجی به خدمت گرفتند. با این حال، سیتی و چلسی به سختی تنها هستند. در واقع، برای پیدا کردن یک تیم انگلیسی درجه یک که تیم های آکادمی خود را با تعداد مشابهی از بازیکنان خارجی تقویت نکرده باشد، سخت تحت فشار خواهید بود.
این بازیکنان البته به دلیل قولشان جذب شدند، اما همچنین به این دلیل که بازیکنان بالای شانزده سال از اتحادیه اروپا می توانستند بدون نیاز به تایید خارجی قرارداد ببندند. ناگهان، چشم انداز جست و جوی یک قاره برای یافتن بازیکنان جدید ناپدید شد و فقط به ایالت های اصلی باقی مانده کاهش یافت. این مطمئناً تأثیر اساسی خواهد داشت.
همچنین بخوانید: سر بابی رابسون در پورتو: وضعیت فرقه، شهرت و پیروزی بر ناملایمات
همیشه، باشگاه های انگلیسی تمرکز بیشتری روی اتفاقاتی که در اسکاتلند می گذرد، خواهند داشت. تعداد طلایه دارانی که در شمال جذب می کنند و همچنین حضور آنها در فوتبال جوانان افزایش می یابد. باشگاهها نه تنها در انگلیس، بلکه در آلمان و ایتالیا نیز بازیکنان اسکاتلندی را انتخاب میکنند، زیرا در آنها تکنیک و ورزش مورد نیاز برای جواز حضور در این لیگها را میبینند. این به نوبه خود به این معنی است که تعداد بیشتری از جوانان اسکاتلندی باید تصمیم بگیرند که در جای خود بمانند یا حرکت کنند.
در واقعیت، مقصر دانستن آن دسته از کودکانی که تصمیم به انجام این حرکت گرفتند، سخت است. نه تنها چشم انداز انتقال به لیگ برتر فریبنده است – و قول هایی که برای متقاعد کردن آنها برای انجام این انتقال داده می شود بعید است که این شور و شوق را کاهش دهد – بلکه آنها همیشه دستمزدی خواهند داشت که به طور قابل توجهی بالاتر از آن چیزی است که در اسکاتلند به دست می آورند. کل بسته اغلب برای امتناع بیش از حد جذاب است.
پیامدها بسیار گسترده است زیرا چشم انداز دیدن تیم های جوانان باشگاه های اسکاتلند از بهترین استعدادهای خود بسیار واقعی است.
طبیعتا این موضوع باعث واکنش باشگاه های اسکاتلندی می شود. پیشبینی افزایش دستمزد به آیندهدارترین بازیکنان آسان است، که تصمیم را سختتر میکند. با این حال، اینکه آیا این گزینه ای خارج از شرکت بزرگ است یا خیر، قابل بحث است. بودجههای این باشگاهها در حال حاضر محدود خواهد بود و به احتمال زیاد آنها نمیتوانند دستمزدها را در سطح آکادمی افزایش دهند، بهویژه تا حدی که بازیکنان را از حرکت منصرف کند.
احتمالاً برای آنها دست یافتنی تر است که به بازیکنان نشان دهند اگر در اسکاتلند بمانند، راه رسیدن به تیم اصلی آسان تر است.
برای اینکه این اتفاق بیفتد، باید تغییری در ذهنیت ایجاد شود. به جای تمرکز انحصاری روی نتایج، باشگاه ها باید مدیران را تشویق کنند تا فرصت هایی را به بازیکنان جوان بدهند. سپس پیام این خواهد بود که به جای گذراندن چند سال در فوتبال جوانان در انگلیس، آنها می توانند با این آگاهی که اگر آنها به اندازه کافی خوب عمل کنند، فرصت هایی برای صعود به سمت بالا همچنان وجود خواهد داشت.
همچنین بخوانید: استراتژی های قرضی: چگونه برخی از باشگاه ها به دنبال سرمایه گذاری در توسعه بازیکنان هستند
این نتیجه ایده آلیستی است. به هر حال، افزایش علاقه به بازیکنان نیز به دلیل بهبود کیفیت این بازیکنان و پاداشی برای تمام تلاش هایی است که برای بالا بردن این سطح انجام می شود. این که آیا این واقعاً اتفاق می افتد یا نه، شک است. باشگاههای فوتبال به اینکه تغییرات را به راحتی میپذیرند، شناخته نشدهاند، بنابراین محتملترین سناریو، حداقل در ابتدا، اضطراب و شکایت از آنچه در حال رخ دادن است است.
با این حال این واقعیت جدیدی خواهد بود که آنها در آن بازی خواهند کرد و تطبیق با آن به هر شکل ممکن تنها گزینه واقعی است.
