زمانی که هواداران یک اتوبوس تیمی پارک شده در گاراژ استادیوم را می بینند – به خصوص اگر حامل تیم ژوزه مورینیو باشد – یک شوخی وجود دارد که پیش نمایشی از تاکتیک هایی است که خود تیم در طول بازی اتخاذ می کند.
این یک شوخی خنده دار نیست، اما ماندگار است زیرا یک عنصر قوی از حقیقت در آن وجود دارد. مورینیو یک حرفه بسیار موفق را بر اساس عمل گرا بودن ساخته است. البته، چیزهای بیشتری برای او وجود دارد – او کاریزماتیک است، روش های تمرینی او انقلابی است، او به سمت موفقیت هدایت می شود – اما همچنین نمی توان انکار کرد که تیم های او در درجه اول بر پایه یک پایه دفاعی قوی ساخته شده اند.
همچنین بخوانید: هوش عاطفی – چگونه احساسات را مدیریت کنیم تا در مربیگری فوتبال موفق شویم
این رویکرد در طول سالها به او خدمت کرده است. با این حال اخیراً کمتر مورد استقبال قرار گرفته است، به طوری که او سه شغل مدیریتی آخر خود را توسط باشگاههایی که مشتاق نگاه گستردهتری به بازی هستند، کوتاه کرده است. باید دید دوران حضور او در تاتنهام بسیار متفاوت خواهد بود یا خیر.
بازی کردن فوتبال تدافعی در باشگاههایی که به هر نحوی ضعیف بودند کارساز بود. در پورتو قهرمانی غیرمنتظره لیگ قهرمانان را برای آنها به ارمغان آورد، در چلسی به معنای اولین قهرمانی لیگ در پنجاه سال بود، در حالی که در اینتر منجر به جمع آوری جام ها شد و به آنها حق بالیدن در برابر یوونتوس همیشه مسلط را داد.
دیگر باشگاهها بسیار کمتر شیفته این تیم بودهاند و احتمالاً وضعیت آنها نقش داشته است. رئال مادرید و منچستریونایتد هر دو باشگاه هایی هستند که عادت دارند از جلو بر بازی ها مسلط شوند. چلسی، جایی که او برای دومین دوره خود بازگشت، دیگر باشگاهی نبود که آماده پذیرش پیروزی به هر قیمتی باشد. هر بار، صبر به سرعت تمام می شد زیرا رویکرد مورینیو متزلزل به نظر می رسید.
با این حال، اکثراً اخراجهای او به احساس مردم نسبت به روشی که او تیمهایش را تشکیل میداد، مربوط میشد. در باشگاه هایی که برنده شدن طبیعت دوم است، انتظار افزایش آدرنالین وجود دارد که ناشی از رویکرد تهاجمی و تهاجمی برای برنده شدن در مسابقات است. یک روش محتاطانهتر بازی میتواند نتیجه یکسانی داشته باشد، اما اعصاب خردکنتر است. به بیان صریحتر، در برخی باشگاهها، هواداران برای سرگرمی به بازیها میروند و بنابراین بعید به نظر میرسد که با برد سخت 1-0 راضی شوند.
این همه کاملا واضح است. سطح مشخصی از نترسی توسط تیم هایی که به دنبال برد در زمین بازی می شوند نشان داده می شود که رهایی بخش است. در واقع، اغلب زمانی که یک مدیر جدید از یک مربی دارای تفکر دفاعی هدایت میشود، میتوانید مطمئن باشید که یکی از اولین چیزهایی که گفته میشود این است که او «غل و زنجیر تیم» را برمیدارد. این یک راه آسان برای او برای کسب چند امتیاز با هواداران جدید است.
همچنین بخوانید: سخت کوشی – پیش درآمد نامشهود برای موفقیت در فوتبال
همچنین، به نظر میرسد وقتی برای برد بیرون میروید، فشار کمتری وجود دارد، زیرا متوجه شدید احتمال وقوع اشتباه وجود دارد. چیزی که شما را به حرکت در می آورد این است که می خواهید مطمئن شوید که هر اشتباهی تحت الشعاع نکات مثبتی است که در بازی رخ می دهد. این برعکس نگرش تلاش برای نباختن است، زیرا می دانید که هر اشتباهی می تواند تعیین کننده باشد.
فشار در مورد دوم می تواند فلج کننده باشد.
در نهایت، این رویکرد به تحمل ریسک کاهش می یابد. اگر برای بردن بازی میکنید، بیشتر از زمانی که فقط برای نباختن بازی میکنید، میخواهید ریسک کنید.
این بحث از پذیرش ریسک یکی از عناصر کلیدی در کتاب سگ برتر پو برونسون و اشلی مریمن: علم برد و باخت بود.
در یک نقطه میگوید: «محققان دریافتهاند که هرچه افراد بیشتر بر شانس خود برای برنده شدن تمرکز کنند، احتمال کمتری برای انجام این کار وجود دارد. اما هر چه بیشتر بر آنچه در صورت موفقیت برنده میشوند تمرکز کنند، احتمال بیشتری برای این کار دارند.»
اساساً، اگر روی ریسک تمرکز کنید، احتمال شکست بر شما غالب میشود.
برای نشان دادن این موضوع، این کتاب به مطالعهای استناد میکند که توسط استادان روانشناسی آدام آلتر و جاشوا آرونسون بر روی دانشجویان مقطع کارشناسی پرینستون انجام شده است که با یک سری سؤالات آزمون ارائه شدهاند. برای نیمی از شرکت کنندگان، آزمون به گونه ای طراحی شده بود که توانایی های آنها را ارزیابی کند و به طور مؤثر مشخص کند که آیا آنها برای چنین مدرسه ای با کلاس بالا به اندازه کافی خوب هستند یا خیر.
به نیمی دیگر از دانشآموزان نیز سوالاتی مشابه اما با چارچوب متفاوت داده شد. در واقع برای آنها این آزمون با عنوان «پرسشنامه چالش فکری» بود، در حالی که خود سؤالات به جای قضاوت به صورت پازل ارائه می شدند.
همچنین بخوانید: تقویت شناختی و مورد عجیب ژوزه مورینیو
در هر دو مورد، از دانش آموزان انتظار نمی رفت که آنها را به خوبی انجام دهند. با این حال، در حالی که گروه دوم 90٪ پاسخ های صحیح را دریافت کردند، گروه اول فقط 72٪ پاسخ های صحیح را دریافت کردند. برای گروه اول، این واقعیت که آنها از خطر آگاه بودند، آنها را دچار مشکل کرد و این فشار در نهایت منجر به عملکرد بدتر آنها شد. برعکس، دیگران خود را از چنین قید و بندهایی رها کرده اند و پتانسیل خود را آزاد کرده اند.
همه کسانی که شرکت کردند با میل به انجام هر چه بهتر، حداقل به صورت سطحی رفتند. آنهایی که روی خطرات عملکرد ضعیف تمرکز داشتند، در نهایت عقب نشینی کردند و به عنوان گروه بدتر عمل کردند. گروه دیگر فقط برای لذت بردن از چالش بیرون رفتند – آنها آزاد بودند که بیرون بروند و برنده شوند – و در نهایت عملکرد بهتری داشتند.
بنابراین، طبیعی به نظر می رسد که خط جداکننده بین بازی برای بردن و بازی برای نباختن، همان چیزی است که برنده ها را از بازنده ها جدا می کند. اگر روی خطرات تمرکز کنید، این احتمال وجود دارد که در حد توانایی های خود بازی کنید و در نتیجه بازنده شوید.
اما دقیقاً اینطور نیست.
برای دو دهه، یکی از رایج ترین و موفق ترین تاکتیک ها در فوتبال، تاکتیک ها بود کاتناچو. این امر حکم میکند که تیم باید قبل از هر چیز، یافتن راهی را برای حریف تا حد امکان دشوار کند. اینکه بازی را با یک امتیاز شروع کردید و باید تمام تلاش خود را بکنید تا حداقل بازی را با یک امتیاز تمام کنید.
تیم هایی که چنین سبکی را در پیش گرفته اند در مسابقات قهرمانی داخلی، جام ملت های اروپا و حتی مسابقات جهانی قهرمان می شوند. آنها طوری بازی کردند که روی خطر دریافت گل تمرکز داشتند و هر کاری که ممکن بود برای جلوگیری از آن انجام دادند. و موفق بودند.
در حال حاضر تیم های زیادی – اگر وجود داشته باشد – به این شکل بازی نمی کنند. مسلماً سه تیم مطرح در سال های اخیر که چنین تاکتیک دفاعی را با درجاتی از موفقیت اتخاذ کرده اند عبارتند از تیم یونانی قهرمان جام ملت های اروپا در سال 2004، اینترمیلان برنده سه گانه در سال 2010 و چلسی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در سال 2012.
همچنین بخوانید: تمرکز – یک متغیر کم ارزش برای موفقیت در فوتبال
با این حال، هنوز مدیرانی هستند که ایمنی را در اولویت قرار می دهند. روی هاجسون، سم آلاردایس و دیوید مویس در این دسته قرار میگیرند و اگرچه ممکن است بدگویی از آنها آسان باشد، اما آنها از دوران حرفهای طولانی در بالاترین سطح بازی لذت بردهاند، دقیقاً به دلیل نحوه تنظیم تیمهایشان برای بازی کردن.
یا به عبارت دقیقتر، آنها خود را به گونهای تنظیم میکنند که به بهترین وجه با استعداد بازیکنانشان سازگار باشد. و آنها در انتخاب بازیکنانی که می توانند فشار بی نظیری را که یک بازی بدون باخت با خود به همراه دارد، بسیار خوب انتخاب کنند.
این به این دلیل است که افراد دو دسته هستند. از یک طرف، افرادی با تمرکز بر ارتقا وجود دارند که دائماً به دنبال فرصت هایی برای بهبود و پیشرفت هستند. مطالعات نشان میدهند که افراد متمرکز بر ارتقاء به بهترین وجه به خوشبینی و تمجید پاسخ میدهند، در خلاقیت و نوآوری بهترین عملکرد را دارند و احتمال بیشتری برای ریسک کردن و استفاده از فرصتها دارند.
این افراد با ریسک راحت هستند. آنها ترجیح می دهند از فرصت استفاده کنند و شکست بخورند تا این که احساس کنند فرصتی را از دست داده اند. با این حال، این معمولاً به این معنی است که آنها به ویژه در یافتن راههایی برای خروج از موقعیتهایی که این رویکرد کار نمیکند، خوب نیستند. نحوه نگاه آنها به چیزها می تواند کاملاً پنهان باشد و شکست ها تأثیر زیادی دارد.
در نقطه مقابل این مقیاس کسانی هستند که بر پیشگیری تمرکز می کنند. چیزی که این نوع افراد بیش از هر چیزی برایشان ارزش قائل است، احساس امنیت است، بنابراین برای انجام این کار، رویکرد محافظه کارانه تری را در پیش می گیرند. آنها با میل به اجتناب از انتقاد و احساس سرزنش شدن در هنگام اشتباه هدایت می شوند.
کسانی که بر پیشگیری تمرکز می کنند می خواهند از اشتباه اجتناب کنند. در واقع، آنچه آنها بیش از همه از آن می ترسند این است که مرتکب اشتباه قاطع نشوند. پاس ضعیفی که منجر به گل خورده می شود یا تکلی که آنها را برای ضدحمله باز می گذارد. با این حال، تمرکز بر پیشگیری لزوماً نباید به عنوان یک ویژگی منفی در نظر گرفته شود، زیرا به این معنی است که آنها تمایل دارند روشمند و مراقب باشند که کاری که انجام می دهند تا حد امکان دقیق باشد.
هنگامی که مدیرانی مانند هاجسون و مویز را به عنوان پیشگیری به عنوان انتقادی با حجاب نازک میدانیم، باید به این نکته توجه داشت. درست است که آنها تیم های خود را برای جلوگیری از پذیرش تشکیل می دهند، اما با توجه به اینکه اغلب تیم هایی را انتخاب می کنند که منابع لازم برای رقابت با تیم های بزرگتر را ندارند، این اغلب بهترین گزینه است. اگر این تیم ها رویکرد باز را اتخاذ می کردند، بیشتر شکست می خوردند. بازی دفاعی است که چگونه آنها می توانند شانس را حتی کنند.
بنابراین صرف این واقعیت که آنها انجام می دهند مشکلی نیست.
همچنین بخوانید : شانس چه تاثیری بر فوتبال دارد؟
وقتی این فرهنگ با مخالف برخورد می کند مشکل است. یک بازیکن متمرکز بر ارتقاء در یک تیم با یک مدیر متمرکز بر پیشگیری اغلب محکوم به شکست است. همینطور یکسری از بازیکنانی را که انتظار دارند روی پای جلو بازی کنند را بر عهده همین مدیر قرار دهید و نتیجه خوبی نخواهد داشت. فقط باید نگاه کنید که مویس در منچستریونایتد یا هاجسون در لیورپول چه کار کردند.
به دلیل شکست هایی از این دست است که چنین انگی وجود دارد. با این حال، ناکامی های فرانک دی بوئر در کریستال پالاس و مائوریتزیو پلگرینی در وستهام به همان اندازه قابل توجه است. نه به این دلیل که این دو مدیر لزوماً بد بودند، بلکه به این دلیل که آنها به دنبال پیروزی در باشگاههایی بودند که مجهزتر بودند تا از شکست جلوگیری کنند.
چنین اشتباهاتی معمولاً در باشگاههایی اتفاق میافتد که ایده مشخصی از جایگاه خود ندارند یا به احتمال زیاد میخواهند از یک سبک بازی به سبک دیگر تغییر کنند. آنها بر این باورند که تنها آوردن یک مدیر با دیدگاه متفاوت کافی است.
با این حال، واقعیت بسیار متفاوت از آن است.
