روزی روزگاری، باخت منچستریونایتد به بورنموث به عنوان یک رویداد لرزه ای ثبت می شد. تیم جوان هری ردنپ را به یاد بیاورید که قرمزها را در ژانویه 1984 از جام حذفی حذف کرد. در آن زمان این یک غول قاتل بود، یک شوک برای اعصار: بورنموث دو دسته پایین تر از ما بود. به بازیکنان وعده پیتزای رایگان مادام العمر برای پیروزی آنها داده شد. این روزها به سختی ارزش بالا انداختن یک ابرو را ندارد. معمولاً اتفاقات خارق العاده ای رخ داده است. شکست دادن بورنموث دیگر شوک نیست. و ما کسانی هستیم که به نظر می رسد متعلق به لیگ های پایین تر هستیم.
فقط یک بعدازظهر بدبخت دیگر در اولدترافورد است و یک پیتزای رایگان در چشم نیست. Miserable به سختی آن را پوشش می دهد: اگر موریسی آهنگی به نام Misery را کاور کند و آن را پخش کند در حالی که آنی ویلکس در فیلم Misery در سال 1990 مچ پاهای رمان نویس پل ویلکس را با چکش خرد می کند، ممکن است کمی نزدیک تر شود. اما هنوز سیگاری نیست. طوفان بوئلو بدترین شرایط را پشت سر می‌گذاشت. مترولینک به دلیل تعمیر و نگهداری از کار افتاده بود و چه روزی برای انتخاب کردن. جاده‌ها پر از ترافیک بود. بادهای تند و تندی می‌وزید که تکه‌های سنگ‌تراشی و تابلوهای جاده‌ای را در حالی که راه می‌رفتیم به سمت ما می‌وزید، در برابر شدت انفجارها خم می‌شدیم، از میان باران سیل آسا بیرون می‌رفتیم و هولناک بودیم. و اینکه بازی قرار نیست سرگرم کننده باشد و بازیکنان با تلاش ما مطابقت نداشته باشند. عیسی مسیح. برخی از دوستانم می‌خواستند قبل از بازی برای نوشیدن یک آبجو همدیگر را ببینند، “فقط برای اینکه بتوانیم آن را بیرون بیاوریم”. دیگری با خوشحالی به من پیام داد که پسرش مریض است، زیرا بهانه بزرگی برای نرفتن به او داد.
با این حال، اکثر ما آمدیم. بیش از 70000 نفر از ما. زیرا این کاری است که هواداران یونایتد انجام می دهند. بارها و بارها بالا می رویم. آن را با اتحاد در اواسط هفته مقایسه کنید، جایی که رکورد بسیار افتخارآمیز حدود 20000 صندلی خالی که متهم به دروغگویی در مورد آن هستیم، در واقع شکست خورد. حداقل 21000 ولگرد بدون برتی وجود داشت. و این در حالی است که به معنای واقعی کلمه بلیط برای درگیری آنها با آئک آتن داده می شود. حتی اگر آنها رایگان باشند، هواداران سیتی نمی توانند اذیت شوند. شاید ساکنان شهر باید با پیتزاهای رایگان مادام العمر برای حضور در آن به آنها رشوه بدهند. به هر حال، کنتراست به اندازه کافی واضح بود بدون اینکه زیاد باشد.هواداران یونایتد همچنان در تعداد زیادی برای باشگاهی حضور دارند که به نظر می رسد مصمم است محدودیت های استقامت ما را آزمایش کند.
و ما لایق بهتری هستیم. در نیمه دوم، طوفان بیرون به Stretford End رسید. آنچه در پی آن رخ داد، فوران خشم خارق العاده ای بود. نه غرغر آشنا که با اجرای ضعیف دیگری همراه است، بلکه چیزی بصری تر. گلیزرها به طور طبیعی در خط شلیک بودند، اما جیم رتکلیف و جیسون ویلکاکس هم همینطور. صداها و طنزهای چوبه دار وجود داشت که به یک تخصص تبدیل شده است. در Stretford End پاسخ کوبنده به ادعاهای بزرگ و زبان شرکتی که با آخرین اختراع مجدد منچستریونایتد همراه بود، “بهترین در کلاس، تو می خندی.” ورزشگاه جدید پیشنهادی با تحقیر بسیاری از هواداران ظاهراً احساس می‌کنند که شایسته آن است زیرا پایه‌های فوتبال باشگاه زیر پای آنها فرو می‌ریزد.بله، اسکرافی جیم، شما واقعاً می‌توانید استادیوم جدیدتان را به بالا بکشید.si.”
به طرف.
و لعنت به تو در حالی که در آن هستی
بازیکنان هم در امان نبودند. بازیکنی وجود نداشت که مطمئن به نظر برسد یا حتی توپ را بخواهد. به آن کلیپ Lammens از هفته دیگر نگاه کنید، زمانی که کسی آن را به او پس داد و او در دوربین گرفتار شد که فریاد می‌زند “نمی‌خواهم، لعنت به آن!” این همه آنها بود.
سپس وجود داشت استانداردها بنر این کلمه در یونایتد به یک وسواس تبدیل شده است. استانداردها بزرگ کردن آنها. بازیابی آنها.
وقتی گل سوم بورنموث به ثمر رسید، دلایل زیادی برای انتظار یک مهاجرت دسته جمعی وجود داشت. هزاران نفر می‌توانستند به سمت خروجی‌ها حرکت کنند و به دنبال سرپناهی از آب و هوا و تماشای تماشایی در زمین باشند. اما بیشتر آنها ماندند. این مهم است. نه به این دلیل که باید به هواداران به خاطر تحمل هر چیزی تبریک گفت، بلکه به این دلیل که چیزی تحسین برانگیز در واکنش وجود داشت. خشم از جایی که به آن تعلق داشت معطوف شد: به سمت افرادی که مسئول اجازه دادن به یونایتد در این وضعیت بودند. مطمئناً بازیکنان ناامیدی داشتند، اما همچنین اذعان داشتند که این یک شکست سازمانی بود و فقط یک بعدازظهر بد دیگر برای یازده مرد با پیراهن قرمز نبود.
همچنین از مایکل کریک حمایت شد. به تلاش‌های او افتخار می‌کنیم، اگرچه چشم‌انداز از دست دادن مدیریت دیگری در چشم‌انداز بود. تا زمانی که این مطلب منتشر شود، او ممکن است رفته باشد. اگر چنین است، او آخرین مردی خواهد بود که قوطی را برای شکست هایی که بسیار فراتر از سوراخ است حمل می کند.
یک مدیر جدید می‌تواند به شما کمک کند. ممکن است چند نمایش بهتر، کمی خوش‌بینی مجدد، دور جدیدی از اعلامیه‌های شروع تازه و استانداردهای احیا شده وجود داشته باشد. ما آنقدر فیلم را دیده ایم که فیلمنامه را بدانیم.
اما تغییر مدیر، افرادی را که بالاتر از او تصمیم می گیرند، ثابت نکرده است. و اکنون، با نزدیک شدن به هالووین و چلسی بعدی در لیست مسابقه، چشم انداز به اندازه کافی ترسناک است. طوفان بوئلو ممکن است تا آن زمان گذشته باشد، اما طوفان بی نقصی که منچستریونایتد را در بر گرفت هیچ نشانه ای از فروکش نشان نمی دهد.
البته حامیان دوباره آنجا خواهند بود. سوال اینجاست که مدیران باشگاه تا کی انتظار دارند وفاداری جایگزین شایستگی شود.
توسط اندرو کربی، داستان سرایی ورزشی و ارتباطات | اندرو کربی
The post یونایتد 0-3 بورنموث: طوفان عالی در اولدترافورد و هواداران یونایتد لایق بهتری هستند اولین بار در وبلاگ Republik Of Mancunia: Manchester United ظاهر شد.
