پصحنه را تصویر کنید غول پیکر استادیوم دوران کمونیستی، فضای بتونی وسیعی که تا آنجا که چشم کار می کند امتداد دارد و توده ای جوشان از بشریت را در بر می گیرد که با روسری های آبی و زرد خود جمع شده اند. آنها امشب به آنها نیاز خواهند داشت زیرا این کاسه باز کاملاً در اختیار عناصر است. هر چند هواداران اهمیتی نمی دهند. این Zentralstadion در لایپزیگ است و در شرف دیدن بهترین ساعت خود است.
البته آنها جمعیت بیشتری نسبت به اینجا دیده اند. Turn-un Sportfest، جشن منظم دولت سوسیالیستی از دستاوردهای ورزشی، می تواند بازدیدکنندگانی بالغ بر 100000 یا بیشتر را جذب کند. با این حال، این بزرگترین جمعیتی است که آنها تا به حال برای یک بازی فوتبال می بینند – و این مهم است.
فوتبال تنها چیزی است که دولت نمی تواند آن را کنترل کند، فرزند سرکش دولت نمونه سوسیالیستی. هواداران فوتبال قابل اعتماد نیستند. اولین وفاداری آنها به تیم هاست، نه به حزب یا ملت. آنها مستعد خواندن آهنگ های مخالف و هولیگانیسم هستند. فرهنگ منحصر به فرد آنها چیزی است که دولت هرگز حتی سعی در درک آن ندارد. در این سال‌های پایانی جمهوری آلمان، تراس‌ها در خط مقدم شورش و تغییر قرار داشتند و در کنار کلیسا به عنوان پوششی باز برای مخالفت با حکومت تک حزبی عمل می‌کردند و اعتراضات خود را در معرض دید عموم پنهان می‌کردند.
آنها خواهند گفت که آن شب 74000 نفر در Zentralstadion بودند، اما تعداد بیشتری ادعا می کنند که آنجا بوده اند. حتی برای معمولی ترین ناظران هم واضح به نظر می رسد که حضور واقعی نزدیک به شش رقم است. برآوردهای بعدی تعداد واقعی را 120000 نشان می دهد.
برای بازیکنانی که در شرف ورود به این جو تب و تاب هستند، این شانس آنها برای تاریخ سازی است. لوکوموتیو لایپزیگ در راه رسیدن به اولین فینال اروپایی خود است. آنها از بازی رفت در فرانسه 1-0 از بوردو پیش افتادند و اکنون 90 دقیقه تا فینال جام برندگان جام در آتن فاصله دارند.
لوکوموتیو، باشگاه، قبلاً تجسم های زیادی را پشت سر گذاشته بود. اجداد آنها، VfB لایپزیگ، اولین قهرمان ملی در سال 1903 بودند، زمانی که آلمان یک کشور متحد بود. امشب برای کسانی که داخل زمین هستند واضح نیست، اما به زودی دوباره خواهد شد.
لایپزیگ بازی را با انرژی آغاز کرد و به نبردهایی که به وضوح توسط سر و صدا و شور تماشاگران در استادیوم برانگیخته شد، پرواز کرد. با این حال، این بوردو بود که در ابتدا پیش افتاد و بازی را کنترل کرد.
با این حال، میزبان همچنان در جایگاه خود باقی است. آن ها حتی در اواخر نیمه دوم شانس برد داشتند، اما پنالتی اووه تزوچه توسط دومینیک دروپسی در دروازه بوردو مهار شد. وقت اضافه متشنج است و بازی به ضربات پنالتی می رود.
رنه مولر، دروازه بان لایپزیگ، فیلیپ ورکروس را دفع کرد، اما شادی لاک کوتاه مدت است زیرا ماتیاس لیبرز بلافاصله ضربه او را توسط دروپسی دفع کرد. ضربات پنالتی هر دو تیم از آن نقطه به بعد بی عیب بود و ضربات پنالتی را به مرگ ناگهانی کشاند. زمانی که زوران ویوویچ با نتیجه مساوی 6-6 بازی کرد، تنش در زمین غیرقابل تحمل بود. گل قبلی او تا اینجا به تساوی کشیده شده بود، اما اکنون او عصبی به نظر می رسد.
او قبل از اینکه ضربه پنالتی خود را مستقیماً به مولر بزند، دو بار در مسیر طولانی خود تردید کرد. فوران استادیوم مرکزی: لاک اکنون یک شات با شکوه فاصله دارد. به طور باورنکردنی، مردی که برای زدن پنالتی تعیین کننده جلو می رود، کسی نیست جز خود مولر، دروازه بانی که اکنون این شانس را دارد که مهم ترین گل تاریخ باشگاهش را به ثمر برساند.
مولر توپ را قرار می دهد و با نگاهی مصمم در چشمانش، دویدن خود را آغاز می کند و پنالتی خود را در بالای سقف تور می زند. او با دستانش در هوا دور می شود و بلافاصله توسط دریایی از هم تیمی های هیجان زده غرق می شود.
چیزی نمادین در مورد جشن های داخل ورزشگاه وجود دارد. طرفداران آن را نمی دانند، اما این به همان اندازه که برای فوتبال GDR خوب است. در عرض دو سال، اعتراضات در همین شهر آغاز می شود، زیرا جوانان تشنه آزادی بیان جامعه غربی در خیابان هایی که Zentralstadion را احاطه کرده بودند، ازدحام کردند. این تظاهرات در سراسر کشور گسترش یافت و با فروپاشی دیوار برلین در یک شب سرد نوامبر به اوج خود رسید. چهار سال دیگر، جمهوری آلمان دیگر وجود نخواهد داشت.
پس برای لوکوموتیو لایپزیگ و آن مردان پیراهن زرد و آبی چه اتفاقی افتاد؟ خود این تیم در فینال جام برندگان جام به تیمی پویا آژاکس می‌بازد مارکو فان باستن، فرانک ریکارد و جوان دنیس برگکمپ.
از بسیاری جهات، سرنوشت لوکوموتیو در آن عصر آوریل 1987 منعکس کننده سرنوشت جمهوری آلمان سابق بود. این تیم که ناامید از کنار گذاشتن تداعی های منفی کمونیسم و یکی شدن با هموطنان غربی جدید خود بود، نام لوکوموتیو را در سال 1991 کنار گذاشت و بار دیگر به VfB لایپزیگ تبدیل شد. سه سال بعد، پیش از بدتر شدن واقعیت اقتصادی زندگی شرقی در آلمان متحد، یک حمله کوتاه به بوندسلیگا انجام شد. تا سال 2004، باشگاهی که تنها 17 سال قبل در آستانه افتخار اروپا بود، دیگر وجود نداشت.
Zentralstadion قدیمی یک ویرانه بود که یک زمین جدید براق را در کاسه در حال فروپاشی قرار داده بود. استادیوم جدید در جام جهانی 2006 آلمان مورد استفاده قرار گرفت و اکنون میزبان آن است RB لایپزیگ، باشگاه بحث برانگیز حق رای دادن متعلق به غول نوشابه اتریشی ردبول. به عنوان تصویری از پیروزی کامل سرمایه داری بر کمونیسم، تنها مک دونالدی که اکنون در ایست بازرسی چارلی قرار دارد نمادین تر است.
برای بسیاری از شهرها، ممکن است این پایان باشگاه فوتبال معروف قدیمی آنها باشد، اما لایپزیگ یک مکان معمولی نیست. هواداران باشگاه تجمع کردند و لوکوموتیو لایپزیگ را به موقع برای فصل 2004/05 به سطح یازدهم فوتبال آلمان راه اندازی کردند. هواداران باشگاه برونو-پلاچه آرنا را آجر به آجر با دست خالی بازسازی کردند تا جایی که دوباره برای میزبانی فوتبال مناسب شد.
واکنش شهر شگفت انگیز بود. لوکوموتیو حتی با حضور 12421 تماشاگر در دیدار مقابل آینتراخت گروسبندن، رکورد یک بازی فوتبال لیگ پایین تر در آلمان را شکست. محل این بازی؟ چیزی جز خود Zentralstadion قدیمی معروف نیست. باشگاهی که حاضر به مردن نشد، به دور کامل رسیده بود.
ترسیم یک تصویر گلگون غیر ضروری است که وانمود کنیم که از آن زمان همه چیز عادی بوده است. گرایش لایپزیگ به جهان کوچک نیمه شرقی آلمان در طول سال ها ادامه داشته است. لوکوموتیو در نبرد با عناصر هولیگان نئونازی تنها نبود، زیرا راست افراطی به دنبال سوء استفاده از مشکلات اقتصادی و نارضایتی جمهوری دموکراتیک آلمان سابق برای اهداف خود بود.
این باشگاه همچنین علیرغم غیبت های فراوان در چند سال گذشته نتوانست از لیگ های منطقه ای خارج شود. با این حال، تصویر فعلی بسیار روشن تر به نظر می رسد. لایپزیگ اکنون شهری رو به رشد است که دارای صنعت گردشگری پر رونقی است که هم معماری براق جدید و هم کیچ از GDR یا به قول محلی‌ها اوستالژیا تجارت می‌کند.
لوکوموتیو نیز بالا است. باشگاه تلاش های قابل ستایشی برای بیرون راندن عنصر هولیگان و تبدیل برونو-پلاچه به محیطی دلپذیرتر برای همه انجام داده است. آنها یکی از تاثیرگذارترین تیم های خود را در سال های اخیر به رخ می کشند و امیدوارند به زودی به ساختار بوندسلیگا بازگردند.
بسیاری از باشگاه‌های لیگ پایین‌تر برای زنده ماندن از استادیوم‌های خالی، یا «بازی‌های ارواح» که در آلمان به آنها می‌گویند، که به یک ضرورت غم‌انگیز برای همه‌گیری COVID-19 تبدیل شده‌اند، مبارزه کرده‌اند. لوکوموتیو راه حل منحصر به فرد خود را برای این مشکل داشت. این باشگاه اعلام کرده است که بلیت یک یورویی بازی مجازی مقابل “حریف نامرئی” را برای جمع آوری پول برای پرداخت دستمزد 300 پرسنل باشگاه خواهد فروخت.
هدف این بود که رکورد جدیدی برای حضور در باشگاه ثبت شود و از 120000 نفری که در Zentralstadion برای نیمه نهایی جام برندگان جام تخمین زده شده بود، فراتر رفت. به طور باورنکردنی، لاک در نهایت 150000 بلیت برای این مسابقه خیالی فروخت، پولی که باشگاه را برای ماه‌های آینده سرپا نگه می‌دارد. آنها در این شهر بی نظیر کارها را متفاوت انجام می دهند.
شادی هوادارانی که در این فصل به استادیوم ها بازگشتند متاسفانه اخیراً در ایالت زاکسن، خانه لایپزیگ، کاهش یافت و مسابقات بار دیگر به طور موقت پشت درهای بسته برگزار شد. در نتیجه، ورزشگاه Bruno-Plache Arena در حال حاضر خالی است. آخرین بازی او با تماشاگران، دربی مقابل همی بود، نام دیگری از دوران جمهوری دموکراتیک آلمان. لاک در حضور 6000 هوادار پرشور 1-0 پیروز شد.
آن طرفداران ممکن است در حال حاضر دور باشند، اما به زودی برمی گردند تا مردان زرد و آبی را تشویق کنند، زیرا هیچ چیز نمی تواند ارادت آنها را کم کند. آنها تا به امروز همچنان مراقب ورزشگاه محبوب خود هستند و علف های هرز را از شکاف های آن بیرون می کشند و صندلی های آن را رنگ می کنند. شاید Zentralstadion در آن شب جادویی در سال 1987 نباشد، اما لوکوموتیو لایپزیگ و هوادارانش دوباره در خانه هستند. چه کسی می داند، شاید چند شب قدر دیگر برایشان باقی بماند.
نوشته بیلی کرافورد @BillCrawford87
